دیروز خیلی سرد بود. برف هم می آمد. حالم چندان خوش نبود. بعد از یک دوره بیماری طولانی و دست و پاگیر، هنوز کاملاً خوب نشده ام. هنوز دو ماه معالجه دارم. گفته اند خوب می شوی. خوب خوب. ولی حالا ضعیفم و بی جان. یک عالمه کار داشتم و زیر برف، چند بار رفتم دنبال کارهای اداری و برگشتم خانه. همین خسته ام کرد و همه ی نیرویم را گرفت. بار آخری که از خانه رفتم بیرون، نمی دانم کجا و چه وقت، ولی همین قدر می دانم که یک دفعه دیدم کیفم نیست و کیف پولم را زده اند. مترو پر از دزدان شب عید است و دنیا پر از دزد. وقتی شب پای پیاده زیر برف به خانه برمی گشتم خیلی حالم گرفته بود. گداهای کنار خیابان و میخواره های توی مترو را در کیسه خواب می دیدم و حتی یک سنت هم نداشتم که به یکی شان بدهم. تقصیر آنها چه بود که یکی سهم شان را دزدیده بود تا خودش بیشتر بخورد و آنها گرسنه و بی جا توی خیابان مانده بودند؟ در فکر این بودم که اصلاً هر عیدی جشن دزدان است و فقرا هیچ وقت جشنی ندارند. چه را جشن بگیرند؟ نداری شان را؟ عید مال دزدان است. به نام عید، تبلیغ می کنند تا اجناس شان را به فروش برسانند. به نام عید، مردم را با قیمت های سرسام آور لخت می کنند. به نام عید، مردم را گول می زنند و سر مردم کلاه می گذارند و بعد در نهان برای خودشان جشن می گیرند. عید مال دزدهاست. انگشت های پایم توی پوتین یخ زده بود. دم عید، جیب برهای ماهر میریزند توی خیابان ها و متروها تا پیش از این که دزد دیگری پولتان را بالا بکشد، جیب برها آن را با تردستی از شما بربایند. عید مسابقه ی دزدان است. برف همچنان مثل پنبه به سر و رویم می ریخت و پیاده همچنان که برمی گشتم در فکر این بودم که خوب شد پاسپورتت توی کیفت نبود و فقط کارت ماهیانه مترو بوده و چه خوب که کارت شناسایی ات همراهت نبوده و گر نه حداقل برای یک ماه بایست توی ادارات برای گرفتن کارت جدید دوندگی می کردی و مرتب به شانس های بزرگ زندگیم فکر کردم که چه خوب شد فقط کیف پولت را دزدیدند و چه شانسی آوردی که با چاقو توی شکمت نزدند و چه خوب که هنوز سرت را نبریده اند. دیروز خیلی شانس آوردم چون همه چیز به خیر گذشته بود.