چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: février 2017

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

lundi, février 27, 2017

فیلم پاکسازی خیابان مولوی تهران از کارتن خواب ها برای نظافت شهر

فیلم پاکسازی خیابان مولوی تهران از کارتن خواب ها برای نظافت شهر 
https://www.youtube.com/watch?v=RGHAZksTWUQ&feature=youtu.be

نتیحه دو کشته و چندین زخمی و مجروح

Libellés :


آقای فرهادی! مرگ خوب است فقط برای وطن؟، شکوه ميرزادگی

آقای فرهادی! مرگ خوب است فقط برای وطن؟ ، شکوه ميرزادگی

در میان کارگردانان چهار کشور دانمارک، سوئد، آلمان، و استرالیا (که برای دولت ها و مردمان شان، و به ويژه برای هنرمندان و روشنفکران شان، «درک و حمایت از آزادی بیان و شأن انسان» کاملاٌ قابل فهم است، و قوانین اساسی شان بر مبنای همین ارزش ها ساخته شده)، حضور آقای فرهادی باید توجيه روشنی داشته باشد. یعنی ایشان بايد روشن کند که يا به نمايندگی از کشوری سخن می گوید که همه ی حقوق بشری در آن رعایت می شود، و یا از جايگاه شهروندی کشوری که به نقض حقوق بشر مشهور است.

آقای فرهادی! مرگ خوب است فقط برای وطن؟
پنج کارگردان نامزد اسکار فیلم خارجی اعلام کرده اند که «جایزه ی اسکار امسال را، صرف نظر از این که چه کسی برنده خواهد شد، به تمام مردم، هنرمندان، روزنامه‌ نگاران و فعالانی تقدیم می‌کنند که برای ترویج اتحاد و درک متقابل و همچنین برای حمایت از آزادی بیان و شأن انسانی تلاش می‌کنند؛ ارزش‌هایی که این روزها محافظت از آنها از هر زمان دیگری حائز اهمیت‌تر است». آقای اصغر فرهادی، فیلمساز ایرانی، یکی از این پنج کارگردان است. اين بیانیه بسیار زیبا و انسان دوستانه نوشته شده است. اما برای من قابل درک نیست که چرا آقای فرهادی (که به نظر می آید به تقاضای ایشان این نامه تهیه شده) از بقیه نخواسته اند تا همانطور که اشاره ی مستقیمی به سیاستمداران آمریکایی دارند ذکری هم  از سیاستمداران ایرانی داشته باشند؟
براستی که در میان کارگردانان چهار کشور دانمارک، سوئد، آلمان، و استرالیا که برای دولت ها و مردمان شان، و به ويژه برای هنرمندان و روشنفکران شان، «درک و حمایت از آزادی بیان و شأن انسان» کاملاٌ قابل فهم است، و قوانین اساسی شان بر مبنای همین ارزش ها ساخته شده اند، حضور آقای فرهادی باید توجيه روشنی داشته باشد. یعنی ایشان بايد روشن کند که يا به نمايندگی از کشوری سخن می گوید که همه ی حقوق بشری در آن رعایت می شود، و یا از جايگاه شهروندی کشوری که به نقض حقوق بشر مشهور است. اگر اولی نیست چگونه است که در بیانیه ی اين هنرمندان هیچ سخنی از کشور ایران به ميان آورده نمی شود؛ کشوری که علاوه بر داشتن حکومتی آزادی کش و مردم ستیز، قوانین قضایی و مدنی اش نيز برگرفته از قوانین قرون وسطایی و ضد هر نوع درک و حمایت از آزادی بیان و شأن انسانی ست؟
چگونه است که این خانم ها و آقایان  اعلام می کنند که «به نمایندگی از تمامی نامزدها، به صورت متفق‌القول و قاطع، فضای متعصبانه و ناسیونالیسم موجود میان بخشی از جمعیت و متاسفانه سیاستمداران در آمریکا و بسیاری از دیگر کشورها» را تقبیح می کنند اما به تعصبات «امت پروری» در کشوری چون ایران اشاره ای ندارند؛ ، تعصباتی که  به مراتب هراس انگیزتر از تعصبات ناسیونالیسی در آمریکا یا دیگر کشورها ست؛ تعصباتی که نزدیک به چهل سال است جهان را گرفتار شدیدترین خشونت ها کرده است. آیا تفکیک افراد براساس جنیسیت، رنگ، مذهب، در کجای دنیا بیش از کشورهایی چون ایران وجود داشته است

من، به عنوان یک ژورنالیست ایرانی ـ آمریکایی، شخصاً از منتقدان سیاست های آقای ترامپ بوده ام، اما از آنجا که قوانین موجود در آمریکا را یکی از انسانی ترین قوانین امروز جهان می دانم که بیشترین رویکرد را به مفاد اعلامیه ی حقوق بشر دارد، به هیچوجه نگرانی ام در مورد وضعیت آمریکا قابل مقایسه با نگرانی ام در ارتباط با وضعیت سرزمین رنج دیده ی ایران نیست.
 نمی خواهم آقای فرهادی را متهم به حمایت از روش های ضد آمریکایی جمهوری اسلامی کنم. انتظاری هم نیست که یک هنرمند حتماً مخالفت خود را نسبت به حکومتی دیکتاتوری که همواره زندان و شکنجه را به همراه دارد اعلام کند، اما این پرسش برایم وجود دارد که چطور آقای فرهادی طی این همه رفت و آمد به خارج هیچ اعتراض، هر اندازه کوچک، و حتی هیچ سخنی در ارتباط با تبعيض و سانسور و شکستن ارزش های انسانی در محدوده ی هنرمندان و فیلمسازان کشوری که تابعیت آن را دارد نکرده است؟ چگونه است که تا کنون از تربیون هایی جهانی که در اختیار دارد نگفته است که زنان هنرپیشه ی ايرانی، حتی هنگام ظاهر شدن در نقش دختر و خواهر و مادر و همسر، ناچارند «حجاب سیاسی جمهوری اسلامی» ( و نه حجاب اسلامی) را داشته باشند؟ چرا اگر ایشان به تعهد یک هنرمند باور دارد حتی یکبار هم نپرسيده است که چرا هنرمندان آواز خوان زن ایرانی چهل سال است اجازه ی خواندن ندارند و بیشترشان چون پرندگان در قفس در کنج خانه هاشان نشسته اند؟ چرا درباره ی سانسور مذهبی، جنسیتی، فرهنگی در فیلم ها و کتاب های ادبی (و نه سیاسی) سخنی نگفته اند؟     کاش ایشان هم، چون کیا رستمی، هنرمند بزرگ جهانی ایران، در مقابل همه چیز ساکت می شد و تعهدات هنرمندانه اش را در آثارش نشان می داد. اما ایشان (که يکباره خود را وسط معرکه ی سیاست انداخته و نخست اعلام می کند که «به دلیل سیاست های مهاجرتی ترامپ در مراسم اسکار شرکت نمی کند»، و حالا سخن از «تعصبات ناسیونالیستی در کشور آمریکا» می گوید و خیال اش هم راحت است که صفحات روزنامه های دولتی ایرانی - که در بيان هر کلمه ی سياسی سانسور می شوند - گفته ها و عکس های ایشان را منتشر می کنند) آيا بهتر نبود که کلامی هم درباره ی وضعیت تاثرانگیز هنرمندان و نویسندگان و هموطنان رنج دیده ی زادگاهش می گفت؟
آقای فرهادی!  آیا این شما نیستی که بیشتر از هنرمندان اروپایی و آمریکایی موظفی «دوربین ات را به سمت ويژگی های مشترک انسانی» بچرخانی؟ و بیشتر از آن ها از شکستن حرمت انسان و هنر در کشورت بگویی؟ یا فکر می کنی که مرگ خوب است برای هموطن؟
 در آمریکا، به اندازه ی کافی هم هنرمندان متعهد و ژورنالیسم آزاد وجود دارد و هم مردمانی که برای خواست های حقوق بشری خود اجازه ی اعتراض دارند. شما بهتر است به فکر مردمانی باشید که صدایی برای گفتن و قلمی برای نوشتن و فریادی برای اعتراض ندارند.
منبع سایت آزادی بیان

Libellés : , ,


dimanche, février 19, 2017

چند صحنه از فیلم مستند «مرسی، رئیس»، اثر فرانسوا رفرن، 2016

Libellés : , , ,


samedi, février 18, 2017

انگار یک خبرایی هست یا این که سینماس؟

سخنان شجاعانه یک دانشجو در روز دانشجو 

در حضور حسن روحانی , رئیس جمهور ایران - ویدیو

 متن سخنرانی نماینده انجمن پیشرو دانشگاه تربیت مدرس مقابل رئیس جمهور

در مورد پرونده های سیاسی و امنیتی مفتوح در محاکم کشور، وضع به مراتب اسفناک تر است. دادگاه‌های سیاسی با جلسات غیر علنی و با حضور هیأت های منصفه انتصابی و فرمایشی برگزار می شود. صدور احکام طولانی با استناد به عناوینی کلی و همچنین تلاش برای گرفتن استقلال وکلا به عنوان حامیان حقوق مردم در محاکم بخصوص در پرونده های سیاسی، امری خلاف قانون و ناقض حقوق متهمین است.
خبرنامه دانشجویان ایران: علی رفیع زاده، دبیر انجمن دانشجویان پیشرو دانشگاه تربیت مدرس در مراسم روز دانشجو در حضور رییس جمهور اقدام به سخنرانی کرد.
به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ متن کامل این سخنرانی به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای دکتر روحانی!
ابتدائاً ضمن تشکر از حضور هر ساله شما در دانشگاه، انتقادی دارم به آن جهت که امروز نماینده اتحادیه هایی صحبت کردند که فاقد حداقل شرایط قانونی هستند. مسئولین وزارت علوم و نهاد نمایندگی رهبری که در اینجا حضور دارند بهتر می دانند کدام اتحادیه ها را می گویم؛ در عوض جمعی از تشکل های قانونی متشکل از ده ها انجمن اسلامی امروز فاقد تریبون هستند. تشکل هایی که توسط همین نهاد نمایندگی و همین وزارت علوم مجوز فعالیت دریافت کردند ولی امروز با انگ های امنیتی از حقوق قانونی خود محروم می شوند.
علی رفیع زاده
جناب دکتر روحانی! شاید بسیاری از مطالبی که در ادامه عرض می کنم مسئول مستقیمش جنابعالی نباشید؛ لکن از آنجا که مسئولین مستقیم به مانند شما یارای حضور در جمع دانشجویان را ندارند و از طرفی حضرتعالی قانوناً مسئول اجرای قانون اساسی هستید، بیانش را در حضورتان لازم می دانم. اینجانب به عنوان یکی از اعضای خانواده انجمن های اسلامی، به اقتضای رشته تحصیلی خود یعنی حقوق، بر خود لازم می دانم نکات مغفولی را به سمع  حضرتعالی برسانم:
بنا به تعبیر پیامبر عظیم الشأن اسلام آن گاه که فرمود  الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم، اصلی ترین عامل تزلزل یک حاکمیت، ظلم است و بنایی که اساسش عدل نباشد فروریختنی است. بارزترین نماد بروز عدالت در یک نظام، دستگاه قضاست.
امروز انبوهی از ابهامات در دستگاه قضا مشاهده می شود که زمینه ساز مخدوش شدن اعتماد مردم به نظام است.
برخورد قوه قضاییه در مواجهه با فساد، مبهم و دوگانه است و نگاه سیاسی و جناحی در مواجهه با فساد را به جامعه منتقل می کند. در مورد انواع فساد گسترده در شهرداری تهران از جمله تراکم فروشی، از بین بردن فضای سبز و بخصوص واگذاری املاک نجومی، برخورد قاطعی صورت نگرفته است و صد افسوس که بجای برخورد با عاملان این فسادها دهان افشاگران و رسانه های متعهد را می بندند.
چگونه است که شهردار اسبق تهران به اتهام فساد مالی دومیلیاردی به سه سال حبس و انفصال از خدمت محکوم می شود؛ اما شهردار امروز پس از فساد چندهزار میلیاردی واگذاری املاک نجومی که بسیاری از  آنها هم با دستور مستقیم خودش بوده است، مورد کوچک ترین مؤاخذه قانونی قرار نمی‌گیرد؟  چگونه است که دادستان شهر پیش از رسیدگی قانونی به پرونده، دهان به حمایت از شهردار می گشاید و اتهامات وارده را توطئه سیاسی علیه وی می خواند؟! اساساً دادستان مدعی حقوق عمومی ملت است یا وکیل مدافع شهردار؟
در مورد پرونده های سیاسی و امنیتی مفتوح در محاکم کشور، وضع به مراتب اسفناک تر است. دادگاه‌های سیاسی با جلسات غیر علنی و با حضور هیأت های منصفه انتصابی و فرمایشی برگزار می شود. صدور احکام طولانی با استناد به عناوینی کلی و همچنین تلاش برای گرفتن استقلال وکلا به عنوان حامیان حقوق مردم در محاکم بخصوص در پرونده های سیاسی، امری خلاف قانون و ناقض حقوق متهمین است.
چگونه است که حمله عده ای نابخرد به سفارت یک کشور خارجی که نظام را ماه ها و بلکه سال‌ها با بحرانی جهانی مواجه می‌کند، اقدام علیه امنیت ملی محسوب نشده و با متهمان آن با رأفت اسلامی رفتار می شود؛ اما پیرمردی شصت ساله به دلیل انتشار یک فایل صوتی قدیمی با دست آویز شدن امنیت ملی با حکم حبس طولانی مدت مواجه می شود؟؟ رأفت اسلامی قوه قضاییه آن گاه که برای مادر دو فرزند صغیر حکم 16 سال حبس را صادر می کرد کجا بود؟
تشکیل پرونده قضایی و تلاش برای جلب شبانه محمود صادقی نماینده مجلس شورای اسلامی، بدون رعایت تشریفات مصونیت نمایندگی، امری خلاف قانون و غیر قابل پذیرش است. نماینده مجلس در تمامی امور کشور حق اظهار نظر دارد و مگر نه این است که نظارت و پرسش و پاسخ نماینده مجلس ولو به اشتباه، می تواند یاریگر دستگاه قضا در مبارزه با فساد باشد؟ وظیفه دستگاه قضا در مقابل پرسش نماینده مجلس، پاسخگویی است نه داغ و درفش!
انتظار می رفت ریاست مجلس فارغ از مناسبات سیاسی و نَسَبی، از شأن مجلس دفاع کند.
احکام بَدَوی و غیرقانونی حصر و ممنوع‌التصویری در کشور و نظامی که ادعای تمدن و اسلام دارد، تا کی قرار است ادامه پیدا کند؟
جناب آقای دکتر روحانی، رییس جمهور حقوقدان! جنابعالی به موجب اصل 113 قانون اساسی در مقابل تمام این بی عدالتی ها مسئولید.
والامر الیکم!
و اما یک نکته خطاب به منتقدین جلسه!
برجام خوب یا بد! فتح الفتوح یا ترکمانچای! با نظر مستقیم رهبر انقلاب و با سفارش ویژه ایشان 20 دقیقه ای در مجلس تصویب شد. اگر انتقادی هست به کل نظام داشته باشید.
والسلام

Libellés :


lundi, février 13, 2017

فیلم «کاپیتالیسم: یک داستان عاشقانه» از مایکل مور

"Capitalism A Love Story", Michael Moore Français
https://www.youtube.com/watch?v=mzuPeyi7FWc

2h02
 فیلم «کاپیتالیسم: یک داستان عاشقانه» از مایکل مور
به مناسبت تقارن روز والنتاین با سالگرد روزهای شورش و جوشش و آزادی

Libellés : , , ,


dimanche, février 12, 2017

سالگرد تعویض قدرت

 «بهاران خجسته باد»

هوا دل‌پذیر شد، گل از خاک بردمید
پرستو به بازگشت زد نغمه‌ی امید
به جوش آمده‌ست خون، درون رگ گیاه
بهار خجسته فال، خرامان رسد ز راه
بهار خجسته‌ فال، خرامان رسد ز راه

به خویشان، به دوستان، به یاران آشنا
به مردان تیزخشم که پیکار می‌کنند
به آنان که با قلم، تباهی درد را
به چشم جهانیان پدیدار می‌کنند
بهاران خجسته باد، بهاران خجسته باد

و این بند بندگی، و این بار فقر و جهل
به سرتاسر جهان، به هر صورتی که هست
نگون و گسسته باد، نگون و گسسته باد

به خویشان، به دوستان، به یاران آشنا
به مردان تیزخشم که پیکار می‌کنند
به آنان که با قلم، تباهی درد را
به چشم جهانیان، پدیدار می‌کنند
بهاران خجسته باد، بهاران خجسته باد

Libellés :


jeudi, février 09, 2017

کودکانِ آینده


این عکس مهم نیست مال کجا باشد، مهم اینست که این بچه ها نسل آینده اند. اینها باید زندگی بهتری داشته باشند، خیلی بهتر از ما و در صلح و صفا و سلامت و امنیت و برابری و رفاه وگرنه رنجهای ما بیهوده بوده است.

Libellés :


dimanche, février 05, 2017

آژیرِ قرمز

آژیرِ قرمز

به آتش نشانان جان فشان با یاد پدر

سرانجام ماشین قرمز را از نزدیک می دید. درست در یک قدمی بود. دست پدر را تکان داد.
- همینه که آجیل می کشه؟
- آره بچه جون.
دور ماشین چرخی زدند و پدر مخزن بزرگ پشت ماشین را به او نشان داد و گفت:
- توش پُر آبه. از اینجا آب می برن، می پاشن به آتیش تا خاموشش کنه.
بچه شلنگ بزرگ را هم دید که در پشت ماشین حلقه شده است.
- بریم سوارش بشیم تا جیغ بکشه و آژیل بکشه؟
- نع. الان خاموشه و وایساده. اوقاتی که آژیر می کشه مالِ اوقاتیه که عجله داره بره آتیشی رو خاموش کنه... بیا تا چیزای دیگه رو نشونت بدم.
و او را به طرف میله ای برد که از بالای آن آتش نشانان می سُرند تا زود خود را به طبقه پایین برسانند. پیش از این که توضیح دیگری بدهد، صدای بچه درآمد:
- بابا، می شه منم برم اون بالا و از اون بالا سُر بخورم؟
- نه بچه جون، این برای آتیش نشان هاست. وقتی جایی آتیش می گیره، اونا از اون بالا با عجله زود می سُرن پایین تا هر چه زودتر خودشون رو برسونن به ماشین و بعدش آژیر می کشن تا ماشینای دیگه براشون راه رو باز کنن که اینا سریع تر به آتیش سوزی برسن و بتونن آتیش رو خاموش کنن... آتیش نشونا بیخود آژیر نمی کشن. اونا بیخود سر و صدا نمی کنن.
- بابا حالا نمی شه منم بی سر و صدا برم بالا و یواش از میله ها بیام پایین؟
- نع بچه جان تو کوچیکی. این کار برات خطرناکه.
- پس من بزرگ شدم دلم می خواد آتیش نشان بشم.
- بابا جان آتیش نشان شدن شغل دخترانه نیس.
- چرا؟
*
با حریق زمان، دیگر پدر نبود و خانه نزدیک آتیش نشانی هم نبود.  حریق زمان همه چیز را در خود گرفته بود و فقط خاکستر و غباری از خاطرات دوردست در ته ذهنش بازمانده بود.
یاد آن ماشین های سرخ جیغ جیغوی نزدیک خانه، یادِ آن آژیر بی وقفه و شلنگ های طویل آبپاشی، در آن صبح پنج شنبه همراه با حسرتی دیرینه ناگهان همه این یادها در او بیدار شده بود. کاش دختران هم درآن مرز و بوم می توانستند آتش نشان باشند و نه این که همسری دلواپس، بلکه چون یاوری همراه و دوشادوش با مردان در خاموش کردن شعله های این حریق عظیم ومهیب و خانمانسوز تاریخ بتوانند در کنار برادران آتش نشان خود با شعله ها بجنگند.
آخرین روز ماه ژانویه 2017 یا  12 بهمن 1395 پاریس

Libellés : ,


This page is powered by Blogger. Isn't yours?