چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: juin 2004

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

lundi, juin 14, 2004

کودک ابدی



کودک ابدی

زمان ناگهان، برای لحظه ای می ايستد
تا فرشته ای به هيئت کودکی ابدی بر زمين فرود آيد
و عروسکی پارچه ای را در آغوش گيرد
پدر مردی بلندقامت است
و مادر چشمه ساری از محبت بيکران
زمان همچون رودی نا آرام جاری است
عروسک پارچه ای فرسوده می شود
و تار و پودهای پيراهنش رنگ می بازند
زمان همچون سيلی خروشان می گذرد
ولی باورهای بچگانه شفاف و درخشان باقی می مانند
زمان همچون باد می گذرد
قامت بلند پدر خميده می شود
و مادر درعمق محبت بيکرانش فرو می نشيند
زمان قطره قطره فرو می چکد
کودک ِابدی همچنان عروسک کهنه را
در ميان بازوان ِ خويش ميفشرد
و بروی ما لبخند می زند
درست مثل روز اول
مثل ِ نخستين روزی که ما او را در آغوش گرفتيم

lundi, juin 07, 2004

"تجدید عهد" شعری از مینا اسدی


خفه شوید آقا!

شما هم ساکت باشید خانم!

- فقط چند ثانیه-

و فریاد کودکان گرسنه‌ی جهان را بشنوید.

وقتی که نازپروردگان شما

ویتامین های اضافه را استفراغ می‌کنند

و بانگ «ادعا» هایتان

گوش فلک را کر می‌کند

خفه شوید آقا!

و شما هم چند ثانیه

- فقط چند ثانیه –

زبان به دهان بگیرید خانم!

و بگذارید صدا به صدا برسد

و صدای «عاطفه» ها

فریاد «زهرا»‌ ها

و وحشت «کبرا» ها

در هیاهوی «حقوق بشر» تان

گم نشود

و دم به ساعت

با من «شرط بلاغ» نگویید

و نامه‌های فدایت شوم

اندر فواید «تجدید نظر» ننویسید

***************

«نظر» چه می‌‌داند چیست؟

نفس‌اش در نمی‌آید

نبض‌اش به سختی می‌زند

دریچه‌های قلب‌اش بسته است

نان ندارد

کار ندارد

خانه ندارد

خون می‌فروشد

بچه‌ «تودلی» می‌فروشد

زن می‌فروشد

خودش را می‌فروشد

گرسنگی «نظر»‌ نیست

تشنگی «نظر» نیست

بیکاری «نظر» نیست

بیماری «نظر» نیست

دربدری «نظر» نیست

مرگ کودکان «نظر» نیست

قطع دست و زبان «نظر» نیست

سنگسار زنان «نظر» نیست

عریانی آن حقیقتی‌ست

که شما

- دبنگان بی بو و خاصیت

و حقیران ارزان فروش-

با عینک سود و زیان

می‌بینید

و برآن دیده فرو می‌بندید

نه

من هنوز

آردهایم را نبیخته‌ام

و الک‌‌‌ام را نیاویخته‌ام

اگر «بوش» آقای جهان شود

اگر «پاپ» دست همه‌ی ملاها را ببوسد

اگر «شما» تخم همه‌ی «بالایی» ‌ها را دستمال کنید

اگر «چاوز» انشاءالله گویان

کون «احمدی‌نژاد» را بلیسد

و - حتا-

اگر «مارکس» از گور خویش برخیزد

و فرمان آتش بس دهد

من تجدید نظر نمی‌کنم

من

از همین‌جا

از راهروهای تنهایی‌ام

و از تاریک‌ترین نقطه‌ی تبعیدم

با همه‌ی پابرهنگان

با همه‌ی گرسنگان

با همه‌ی آوارگان

با همه‌ی تن‌فروشان

با همه‌ی مادران

و با زنان

با زنان

و با زنان

تجدید عهد می‌کنم

که تا در بر این پاشنه می‌چرخد

در نگاهم به جهان

«تجدید نظر» نکنم

mina.assadi@spray.se


dimanche, juin 06, 2004

شهر ما پر از فاحشه است/ آریانه یاوری

شهر ما پر از فاحشه است

آسیابی می چرخد

کودکی گرسنه سینه های دریده ی مادری را می مکد

شیطانی می خندد

و خدا گرسنه ی شهوت مرگ میشود

مرده گان در باران نفرت شنا می کنند

سگی زوزه می کشد

پیرزنی با شتاب پنجره را می بندد

آری اینجا شهر مرده گان متحرک است

کسی دیگر به دستهای معجزه گری نمی اندیشد

اینجا دیگر به ریش عربی دخیل نمی بندند

و خدا در اندیشه هایش به خواب رفته

و خدا را باید در لجنزارهای کوچه های بدنام

شهر جستجو کرد

شهری که فاحشه هایش زیر لب ورد می خوانند

و تعداد مهره های تسبیح را از برند

فاحشه های شهر ما دیگر زیر تیر چراغ برق انتظار نمی کشند

شهر ما دود گرفته و غمگین است

شمعها دیگر به میهمانی شراب نمی روند

خیابانهای شهر ما پر از فاحشه است

و قبله گاهشان مسجدهای گنبد آبی است

در شهر من دیگر کسی به دیدار محکومی نمی آید

آری من در قرن بی حوصلگی خدا متولد شده ام

و بر چهره ام نقاب زده اند

و موهایم در حسرت نوازشی بو ده اند

و هیولائی میزند بر پیکرم

و هر دم اندام زنانه ی مرا به نقطه ی انجماد نزدیک می کند

و خدا ستایش های بیهوده را جارو می کند

و من از درون خدا عبور می کنم

و با خدایم خلوت می کنم

اما دستهای زمختش را نمی بوسم

آری باید برخیزم

که خدا به میهمانی کلبه ام آمده است .

Ariane_yavari@yahoo.de

عکس روسپی از کاوه گلستان


vendredi, juin 04, 2004

من هوایی تازه می خواهم/ شعری از آریانه یاوری

گوئی قوزک پاهایم از شلاقهای

شبانه عصیان کرده

و از عبادت سوداگران قی

آری فریاد سینه هایم کرکسها را کوچ میدهد

و گزمه های مست سودازده آخرین قربانیان

را شلاق میزنند

و امیری با دستهای بریده کلاغهای صحبگاهی

را پرواز میداد

و مست وغزلخوان از غنودن خویش

با شنلی ملیله دوزی

من از تکرار نور فانوسهای کاذب

که بادهای بی کس را در گودالی زندانی میکند بیزارم

من روبروی تازیانه ی مهلک کویر ایستاده ام

و می خواهم از نردبان خیالی قدیسان سقوط کنم

می خواهم اندیشه ام را ناقوس وار بصدا درآورم

و به نیایشهای دروغین زائران بخندم

و دستهای یخ زده ام را صبحگاهان وضو نمی بخشم

واز سایه های عبوس نمی هراسم

و فریاد خواهم زد این قفس نفس گیر است

من هوائی تازه می خواهم

من یک زنم

عکس روسپی از کاوه گلستان


"حرف هفتم" و چند شعر دیگر از شهرزاد


حرف هفتم

بیاد می‌آورم
زنان کولی را
با کوله‌بارشان
که کودکانشان بود
و در آفتاب خواب بودند
نمی‌دانستم چرا کولی در
آینه
برای مادرم فال می‌گرفت
در آینه فقط عکس
کودک بود
در آینه
کودک تشنه بود
زمانی که آب‌گرمی نوشاندمش
دو اشرفی و و إن یکاتش را
دزدیدم
دیروز من کودک نبودم
کولی ابریشم داشت
پیراهن ابریشمی سبزی یافتم
با تمام و إن یکاتش
ابریشم را برای بچه‌های زنان
فاحشه بردم
دیشب دست پاسداران پر از
اشرفی شد
امروز زنان کولی
برای فرزندان
تشنگی
آب می‌بردند

____________
و چند شعر دیگر از شهرزاد از کتاب "ما با تشنگی پیر می شویم"

"رمیده" از فروغ فرخ زاد

رمیده

نمی دانم چه می خواهم خدایا
به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جوید نگاه خسته من
چرا افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع آشنایان میگریزم
به کنجی می خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تیرگیها
به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من
به ظاهر همدم ویکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
بدامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند
برویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه من
که می سوزی از این بیگانگی ها
مکن دیگر ز دست غیر فریاد
خدا را بس کن این دیوانگی ها


jeudi, juin 03, 2004

"هرجایی" از فروغ فرخ زاد

هرجایی

از پیش من برو که دل آزارم
ناپایدار و سست و گنه کارم
در کنج سینه، یک دل دیوانه
در کنج دل، هزار هوس دارم

قلب تو پاک و دامن من ناپاک
من شاهدم به خلوت بیگناه
تو از شراب بوسه ی من مستی
من سرخوش از شرابم و پیمانه

چشمان من هزار زبان دارد
من ساقیم به محفل سرمستان
تا کی ز درد عشق سخن گویی
گر بوسه خواهی از لب من، بستان

عشق تو همچو پرتو مهتابست
تابیده بی خبر به لجن زاری
باران رحمتی است که می بارد
بر سنگلاخ قلب گنهکاری

من ظلمت و تباهی جاویدم
تو آفتاب روشن امیدی
بر جانم ای فروغ سعادتبخش
دیر است این زمان، که تو تابیدی

دیر آمدم و دامنم از کف رفت
دیر آمدی و غرق گنه گشتم
از تند باد ذلت و بدنامی
افسردم و چو شمع تبه گشتم

This page is powered by Blogger. Isn't yours?