چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: janvier 2010

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

samedi, janvier 30, 2010

روز آلبر کامو

در چهارچوب برنامه هایی که امسال به مناسبت پنجاهمین سالگرد غیبت آلبر کامو تدارک دیده شده است، مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو امروز را به آلبر کامو اختصاص داده است. آلبر کامو، نویسنده ای انسان دوست و بسیار محبوب است. بیش از هر نویسنده معاصر فرانسوی، آثار کامو به زبانهای دیگر ترجمه شده است و در ایران اکثر آثارش به فارسی ترجمه شده است.
امروز در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو، نویسندگان و فیلسفوفان و هنرمندان معاصر هر یک اثری از آلبر کامو را انتخاب کرده اند که پس از خواندن بخش هایی از هر اثر، آن کتاب توسط یکی از آنان مورد بررسی قرار خواهد گرفت. این برنامه حاصل همکاری مشترک کتابخانه ملی با مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو است و از دو بعداز ظهر تا هشت شب ادامه خواهد داشت. روز چهاردهم ژانویه نیز در کتابخانه ملی برنامه مشابهی در بزرگداشت آلبر کامو برگزار شد.
پایان برنامه امروز با اجرای تئاتری رمان "بیگانه" توسط هنرمندان تئاتر بر روی صحنه است. ورود برای همگان رایگان است.

Libellés : , ,


vendredi, janvier 29, 2010

یادنامه: جی دی سالینجر

آزاده کیان در رادیو فرهنگی فرانسه

الان مدتی است که رادیو فرهنگی فرانسه از آزاده کیان به عنوان پژوهشگر و جامعه شناس می خواهد تا در مورد مسایل حاد ایران اظهار نظر کند و تلویزیون فرانسه هم در عصر روز عاشورا از ایشان دعوت کرده بود تا توضیحاتی بدهد.
در روزی که مردم را از بالای پل به پایین پرتاب کرده اند و با خودروی انتظامی زیر گرفته اند این خانم به جای صحبت در مورد جامعه در حال انفجار ایران و طرح مطالبات مردم، بیشتر وقت برنامه اخبار را با توضیحاتی در مورد امام حسین گرفت. آیا آن افراد برای امام حسین از پل پرتاب شدند؟ آیا آنها برای امام حسین به تظاهرات رفته بودند؟
آزاده کیان از جمله افرادی است که معتقد است انقلاب اسلامی آزادی های زنان دوره شاه (دوره طاغوت) را گرفت ولی برای زنان مسلمان آزادی هایی به همراه آورد و آنها را وارد صحنه کرد. مثلاً ندا آغاسلطان و ترانه موسوی از جمله زنانی هستند که از مواهب آزادی های زن مسلمان پس از انقلاب بهره مند شدند، مگر نه؟
این هفته آزاده کیان با امیر نیک پی در رادیو فرهنگی فرانسه داد سخن دادند و امیر نیک پی در مورد مهدی موعود روضه ای خواند و اسلام شیعه را معرفی نمود و آزاده کیان هم برگشت گفت که این دولت برقرار خواهد ماند... غرضم از نوشتن این حرفها اینست که از ایرانیان ساکن فرانسه خواهش کنم تا برای رادیو فرهنگی فرانسه نامه بنویسند و بگویند این افراد، دانسته یا ندانسته، به طور غیررسمی، و از طریق رسانه های فرانسوی، دارند نقش سخنگوی رژیم ایران را بازی می کنند. این افراد به هیچ وجه نه نماینده مردم ایران هستند نه نگاهی بیطرف و بیگناه نسبت به ایران معاصر و مسایل حاد ایران دارند. حتی فردی مانند یان ریشار که مسلمان شد و با سهیلا شهشهانی ازدواج کرد و به ایران رفت و با آیت الله ها و افراد مذهبی از جمله علی شریعتی آشنا شد و رساله دکترایش را در مورد صیغه نوشت و حالا پس از سالها و پس از طلاق ، باز به آغوش کلیسا برگشته است، حتی فردی سیاستمدار مانند یان ریشار، آنقدر درایت و تدبیر دارد که به این شیوه در مورد ایران اظهار نظر نکند و مردم ایران را چون "خس و خاشاک" نبیند و چشمانش را بر روی مبارزات مردم ایران نبندد.
دوستان، ما در فرانسه، در یک جمهوری حقیقی با حداقل صد سال سابقه، زندگی می کنیم و حق داریم نظر بدهیم خواهش می کنم برای این رادیو بنویسید که این افراد پاسخگوی خواسته ها و بیانگر نظر مردم ایران نیستند و تا این حد به آنها میدان ندهید.
دولت جمهوری اسلامی ایران می تواند سخنگوی رسمی خود را بفرستد تا مواضع دولت را در این دوره بیان کنند ولی وقتی کسی ادعا می کند جامعه شناس و دو ملیتی است، قاعدتاً بایست با نگاه دوگانه اش مسایل ایران را از دید یک جامعه شناس ببیند و تحلیل کند و به آنسو منتقل کند نه این که بیاید و روضه امام حسین یا مهدی موعود بخواند و برای برقراری اسلام در منطقه سینه بزند!

jeudi, janvier 28, 2010

درباره پرونده و اعترافات آرش رحمانی پور

فیلم: گفتگو با نسرین ستوده درباره پرونده آرش رحمانی پور ـ (اين مصاحبه قبل از اعدام جانباخته آرش رحمانی پور صورت گرفته است.)

فیلم: اعترافات آرش رحمانی پور (جوان اعدام شده) تحت فشار برای این اعترافات آرش رحمانی پور اعدام شد!

پشت پرده صدور حکم اعدام برای محمدرضا زمانی/ خاطرات یک هم سلولی

مصاحبه با وکیل و خواهر آرش را بشنوید: آرش مخفیانه اعدام شده است.

گفتگوي پدر آرش رحماني پور با صداي آمريكا - ويديو

مصاحبه الجزیره با پدر آرش رحمانی پور: "پسر من شهید راه دموکراسی است. من فقط پیام تبریک می پذیرم..."


نازنین در پاریس

ویدئوی "نازنین در یک برنامه تلویزیونی در پاریس" را ببینید. نازنین ایرانی است و ملکه زیبایی کانادا، چهار زبان می داند و در رشته علوم سیاسی درس خوانده است و خلبانی جت می داند. نازنین فعال حقوق بشر و مدافع حقوق کودکان و مبارزه علیه اعدام است. و توانست نازنینی دیگر را از مرگ برهاند.
در این برنامه تلویزیونی، نازنین از پدرش می گوید که مدیر هتل شرایتون در تهران بوده و پس از انقلاب دستگیر و شکنجه می شود و مدتی پس آزادی او، خانواده به اسپانیا و سپس به کانادا می گریزد. نازنین افشین جم مانند شاه درت جوان و مرجان ساتراپی نمونه ای از زن جوان و مدرن ایرانی در مهاجرت است که برای بهبودی و بهزیستی ایرانیان تلاش می کند و روزی نو و روزگاری نو را برای ایران آرزو دارد. نازنین آرزویش را در آهنگ "روزی..." آن روز را نوید می دهد.

Libellés : ,


خشم کوچه

کلیپ "خشم کوچه" از تولیدات بروبچه های انقلابی است، یک لالایی نوین، لالایی نه برای خواباندن خروش مردم، بلکه نغمه ای سرودن برای بیدار نگه داشتن و نیرو بخشیدن به مردم کوچه و خیابان!

آهنگی برای تولد ندا

mercredi, janvier 27, 2010

شمارش معکوس تا تحويل سال

کاش تا سقوط "جمهوری اسلامی، بدون یک کلمه کم و بیش" هم سایتی برای شمارش معکوس، در دسترس بود؟//

فیلم؛ پارازیت 45

داستان "جمهوری اسلامی، بدون یک کلمه کم و بیش" از ابتدا تاکنون، به همراه مروری بر رویدادهای هفته گذشته را فقط در چند دقیقه در برنامه "پارازیت" بشنوید:
فیلم؛ پارازیت 45 (بچه ها، خسته نباشید!) ; پارازیت ویژه وقایع عاشورا

lundi, janvier 25, 2010

درباره "مسافران": آنها سرانجام از راه می رسند!

"مسافران" اثر بهرام بیضایی (1370)، ماجرای یک فاجعه ی عمومی است، فیلم با حرکتی جمعی، سفر گروهی برای رفتن به جشن عروسی آغاز می شود و ناگهان تصادفی در جاده! و مرگ برای مسافران! آنها ظاهراً در ابتدای فیلم همگی کشته می شوند و جشن عروسی به عزا تبدیل می شود.
دو مجلس و دو مراسم گروهی، عروسی و عزا! عروسی ای که به عزا تبدیل می شود هسته ی اصلی داستان "مسافران" را "جمع" تشکیل می دهد. جمعی تشکیل شده از همه طبقات و خانواده های متعدد و از مشاغل متعدد! آنها همگی در مراسم سوگ جمعی یا عزای عمومی شرکت می کنند و یاد از دست رفتگان را گرامی می دارند. شش صندلی خالی، به یاد شش قربانی حادثه، در وسط صحنه گذاشته شده، و به قول برادر مهتاب، "آنها در یاد ما زنده اند" و سپیداندیشی مادر بزرگ که به هیچ وجه مایل به عزاداری نیست و رخت سیاه نخواهد پوشید و مهتاب با آینه، دیر یا زود از راه خواهند رسید ... و عروس و داماد که هنوز رخت عروسی نپوشیده، در ابتدای زندگی مشترک خود، لباس عزا پوشیده اند و در عزای زندگی خود و یاران از دست رفته نشسته اند
.
فیلم "مسافران" علیرغم تصاویر و فضای وهم گونه اش، بسیار واقعی است و یادآور سالهای جنگ و دهه ای سیاه که بسیاری از عروسی ها به عزا منجر شد و چه بیخود عده ای ناگاه قربانی شدند و جایشان در میان جمع، برای همیشه خالی ماند.
فیلم را اخیراً دوباره دیدم و از ورای پرده ای از اشک، بی اختیار انبوه جوانان کشته شده در وقایع اخیر را به یاد آوردم و کشته شدگان سالهای سیاه جنگ و عکس های تشییع جنازه دانشجویان کشته شده در تظاهرات و خانواده هایشان جلوی نظرم می آمد و آن روح سپید خانم بزرگ که مثل مادرم مدام با گفتن "از مرگ حرف نزنید!" یا "سیاه نپوشید!" "خانم ما عروسی داریم، چرا سیاه پوشیدی؟" کلامی سپید و شیرگونه، که مدام با خود نور و روشنایی و امید و سپیدی را حمل می کند جگرم را می خراشید.ای وای دیدی چگونه ناگهان عروسی همه، تبدیل به عزا شد؟ دیدی چگونه و چه راحت و چه بیخود، عده ای که در راه جشن عروسی در حرکت بودند، به مرگ پیوستند؟ دیدی چه راحت مرگ تقسیم می شود؟ و سرویس عروسی به سرویس عزا تبدیل می شود؟ آیا کابوس های ماهرخ در میان اشک و وهم و سوگ، و بودن در تخته بند تن، و لای جرز دیوارهای اتاق که سلولی می شود چون گور، یک کابوس جمعی نیست؟ آیا تک تک این لحظات هول و ولا و سوگ را در این سالیان نزیسته ایم؟
فیلم مانند حافظه ای جمعی، سرشار از نشانه هاست و تصاویری را در ذهن زنده می کند. تصویر مادر ندا با شمعی در پارک، تصویر مادر اکبر محمدی ، آن دانشجوی زندانی که مرگ فرزندش را نپذیرفت و رخت عزا نپوشید و سرخ پوش به گورستان رفت و گل و شیرینی بر مزار پسرش گذاشت، در یادهایم زنده شد و تصویر تمامی مادران عزادار و سوگواران این سالها! چرا همیشه عروسی مان را تبدیل به عزا می کنند؟ چرا برای مرده "حجله" می بندند؟ چرا همیشه مانند "بوف کور" صادق هدایت، جنازه ای را بر دوش داشته باشیم و در جستجوی گورستانی برای تدفینش باشیم؟ چرا همیشه باید زانوی غم به بغل بگیریم و هرگز رنگ شادی و جشن را به خود نبینیم؟
چرا همیشه باید در سوگ باشیم؟
رمان "سووشون" سیمین دانشور، نیز با عروسی زری شروع می شود و با تشییع جنازه یوسف به پایان می رسد. در ذهن خواننده مرگ یوسف با مرگ جلال مصادف می شود و به خصوص تقدیم نامچه ی اول کتاب "به جلال، که جلال زندگیم بود و در مرگش به سووشون نشسته ام" که خواننده را در مرگی شهیدگونه به سوگ فرا می خواند. سیمین دانشور مانند مجلس تعزیه، در تخیل خواننده، رمان را با عزا و سوگ به پایان رسانده است؛ در حالی که در فیلم مسافران، فیلم با رویایی جمعی برای حرکت به پیش و به سوی به آینده ای روشن و آغازی برای جشن عروسی در دریایی از نور پایان می پذیرد.در پایان فیلم "مسافران"، سرانجام در در فضای غیرواقعی، شاید در یک رویایی جمعی، یک آرزو، یک حسرت، یک خیال، یک خواسته ی گروهی به تحقق می پیوندد و مسافران و پیشاپیش گروه مسافران، مهتاب با آینه ای در دست، در میان نور و امید، به سوگ جمعی راه می یابند و آینه ی نور و روشنایی و امید را به عروس می سپارند تا زندگی از نو ادامه پیدا کند.
بهرام بیضایی، نویسنده ای ایراندوست و ایرانشناس است و آثارش سرشار از اسطوره و مراسم و نشانه های ایرانی است. در فیلم "مسافران"، علائم مرگ، مانند کوبیدن بر قالی و مراسم قالی شویی در حیاط، درست در زمانی که خبر مرگ مسافران را آورده اند، و شستن جنازه عزیزان در مرده شورخانه، با زبانی رمزگونه، تاکیدی بر عظمت فاجعه است. {در مورد مراسم قالی شویی و انعکاس آن در هنر معاصر باز هم خواهم نوشت}
نشانه ها حاکی از فرهنگی است که دارد کفن می شود و به خاک سپرده خواهد شد و برف فراموشی، درختی که با تبر قطع می شود، عروسی ای که تبدیل به عزا می شود، همگی نشان از تباهی و سیاهی روزگاری است که نویسنده شاهدش بوده است. او همچون خانم بزرگ دلش نمی خواهد درخت های نشانده شده، قطع شوند، و نمی خواهد آینه ی موروثی، شکسته شود و مایل نیست عروسی جوانان و مردم، به عزا تبدیل شود از این روست که قلم سپید هنرمند، در حسرتی همگانی، مسافران، کشته شدگان، حذف شدگان، و مردگان را در یاد بیدار جمعی و در حافظه ی ملتش زنده نگه می دارد و در میان بارانی از نور، به روی صحنه می آورد.
البته که مسافران نمرده اند، یاران در یاد ما زنده اند، و هنوز آینه ی امید نشکسته است و روز عروسی ماهرخ و ملت دور نیست، چون همه می دانیم روزی، روزی این رویای جمعی به حقیقت خواهد پیوست.

آقای بیضایی قلم سپیداندیش ات، ماندگار باد!
***
داونلود فیلم "مسافران" / سایت بهرام بیضایی

Libellés : , , ,


اندر احوالات خودی‌ها و نخودی‌ها

علیرضا نوری زاده: "حضرات صاحب منصبان تازه وارد به خارج، نه تنها سند مالکيت جنبش را زير بغل گذاشته‌اند بلکه همانطور که ذکر شد به خط کشی بين خودی و غيرخودی مشغولند حال آنکه به اعتقاد من و بسياری از آنها که طی سی سال گذشته لحظه‌ای دست از مبارزه با استبداد و ولايت فقيه، اين بدعت نامبارک ارتجاعی استبدادی برنداشته‌اند، اين عاليجنابان سابق اعتباری فراتر از نخودی ندارند."//

dimanche, janvier 24, 2010

تقاضای استعفا برای قاتلان

وقتی خودی ها می خواهند هم افشاگری کنند و هم نمونه ای باشند برای بقیه، نتیجه می شود این! که بیایی از دولت برای مجازات قاتل بچه ات، و بچه های بیگناه مردم تقاضای (اشد مجازات ) استعفا (لابد با حفظ سمت و مزایا و بازنشستگی و بیمه!) طلب کنی!!!!

دو مجموعه عکس

Haiti's Earthquake Destruction
Timothy Fadek / Polaris for TIME
***
در میان عکس هایی از زلزله هائیتی، صحنه های فجیع و دلخراشی را می بینیم که بسیار تکان دهنده است ولی زیباترین و انسانی ترین تصویری که دیده ام شادی دو امدادگر اسپانیایی و بلژیکی از یافتن پسرکی زنده در زیر تلی از بار و غبار و خاک است!

مشاهدات عینی یک روزنامه نگار از تظاهرات روز عاشورا

مشاهدات عینی یک روزنامه نگار از تظاهرات روز عاشورا:"زمانی که لباس شخصی های عربده جو به این جمع آسیب پذیرتر رسیدند یکی از آنان با آن هیکل لندهور خود چماق بلند خود را آن چنان و با تمام توان بر سر دختری که کنار پدر و مادر تقریبا پیر خویش قرار گرفته بود فرود آورد که هم زمان با اصابت آن به سر وی چماق نیز شکست و فکر نمی کنم این دختر معصوم حتی فاصله ایستاده بودن تا به زمین افتادن، زندگی (هر چند که بنا به وجدان کار حرفه یی خودم و امید به یک معجزه یا اتفاق نادر پزشکی هم چنان میل دارم که این دختر معصوم زنده مانده باشد حتی برخلاف آنچه در وقت بلند کردن و اینکه وجود هیچ نشانه یی از زندگی در وی ندیدم) را دوام آورده باشد. فاجعه به همین جا ختم نمی شود چرا که دیگر هم قطاران آن ذوب شده ی در ولایت به این جنایت قانع نبودند و هر چند از شدت ضربات باتوم آنان کم شده بود ولی به خاطر زاری و شیون پدر و مادر این قربانی جوان اصرار عجیبی داشتند که آنان را نیز ناکار نمایند و تا شاید عشق خود را به رهبرشان بیش از پیش ثابت کنند. این صحنه آن اندازه فجیع بود که تقریبا اکثر مردم توان و اراده ی حرکتی خود را از دست داده بودند و چند لحظه ی وقت لازم بود تا منطق عقل جسمانی بتواند پریشانی روح و روان و در هم شکستن قلب را پشت سر نهد و پیکر عزیز و دردانه ی وی را زن ها به اولین اتومبیل که ایستاد و درهای آن را باز کرد برسانند و همراه با پدر و مادرش که نمی دانم در کجای تاریخ ته مانده ی زندگی خود می توانند این صحنه را حتی لحظه یی از یاد ببرند، از آن محدوده دور کنند."//

samedi, janvier 23, 2010

اهمیت‌های هانا آرنتی و مصائب دیتریش بون‌هوفر بودن

بازخوانی دو سند تاریخی

باز خوانی دو سند تاریخی در مورد عطاالله مهاجرانی و دورویی یا چند چهره ای این شخص از لحاظ سیاسی! سندها و صفحات روزنامه ها را ببینید! //

متن كامل شكايت همسر دوم مهاجراني که اگر یک درصد این نامه راست باشد باز هم زوایای دو چهره بودن این مرد را در زندگی خصوصی نشان می دهد. افرادی از این قبیل، با دورویی و وقاحت تمام، اتاق تفکر برای جنبش مردم درست می کنند تا به مسند قدرت بنشینند.


جنایت ها و شباهت ها

نصیر فیاض در برنامه "حقیقت" برای تلویزیون آریانا با صدیق چکری، یکی از تروریست های افغانی گفتگو کرده است. شباهت جنایت های این افراد برای اسلام و توقع بخشش های این سی ساله را می بینید! توجه داشته باشید که این مزدور جانی به غیر کشتن آدمها، کتابخانه های کابل را هم به آتش کشیده است.

جمهوری جنایت، جمهوری وقاحت

ویدئو: اعترافات (سخنرانی) این مزدور را در مورد تظاهرات و کهریزک بشنوید. می بینید عمق لجن و عفونت را؟ می شنوید امواج دروغ را؟ و می شنوید صدای خنده ی حضار را؟ از این مهره های جنایتکار به خارج از کشور هم فرستاده اند... مهره هایی که ادعای مخالفت با رژیم را دارند و مثل آب خوردن دروغ و دغل به کار می برند!

vendredi, janvier 22, 2010

زنان و حفظ میراث های فرهنگی در فیلم "سه زن"

هنوز از "هجوم تازه ای به معبد آناهيتا خدا زن ايرانی" حرف نزده ام؛ فقط می خواستم بگویم نقش زنان در حفظ میراث های فرهنگی نقشی پایه ای و اساسی است. در میان سینماگران زن، منیژه حکمت در فیلم "سه زن" به شکلی آشکار و در عین حال تمثیلی به آن پرداخته است. منیژه حکمت از طریق نمایش زندگی سه زن از سه نسل متفاوت، و ماجرای قالیچه ای قدیمی و کاوشگرانی که در جستجوی آثار باستانی هستند و یکی شان بر سر راه دختر قرار می گیرد حرفی برای گفتن دارد که بهتر است برای شنیدنش و فهمیدنش، فیلم "سه زن" را ببینید.
در فیلم "
سه زن" منیژه حکمت به مشکلات جوانان و نسل جدید و همچنین موزیک زیرزمینی این جوانان نیز پرداخته است. در صحنه ای مینو (نیکی کریمی) به جستجوی دخترش به خانه ی یکی از دوستان او می رود و در آنجا با گروه راک 127 که "خسرو خوبان" را می خوانند آشنا می شود و صحبت می کند و سراغ دخترش را می گیرد و چه چیزی زیباتر از این که در پس زمینه داستان با زندگی جوانان امروز، زبان و موزیک و عصیان آنها آشنا بشویم.
"
سه زن" 1386 دومین فیلم منیژه حکمت است، او پیش از این، فیلم "زندان زنان" را ساخته بود. بعدها باز در مورد نماد قالیچه در فرهنگ ایرانی حرف خواهیم زد. فعلاً فیلم "سه زن" از منیژه حکمت را ببینید.
داونلود فیلم "سه زن"

پارازیت

عزیز جان هی یادم می رود برایت بنویسم که این ایمیل هایی که می آید و پر از تفسیرهای چرند و دری و وری گونه است و از تو می خواهد آن را برای همه بفرستی و در پخش آن پیام کوشا باشی و زود اسم (حالا مگه اسمش راستکی است؟) و آدرس ایمیل فرستنده را پاک کنی مطمئناً از جانب خودشان است که دستورالعمل مبارزاتی شان فرستادن بادکنک و هواپیمای کاغذی و سلام کردن به غریبه ها و خل و چل بازی است، آنهم در شرایطی که مردم را توی خیابان به گلوله می بندند و با ماشین زیر می گیرند!
عزیز جان نگذار فیلمت کنند! نگذار مسخره ات کنند! آلت دست این همه فن حریف ها نشو! و لطفاً دیگر این پارازیت ها را برای همه نفرست.


زبل خان های دولتی

زبل خان های دولتی، مجموعه ای از عکس های لباس شخصی ها، همیشه و در همه جا! دردناک و بامزه است! البته فقط این افراد نیستند باور کنید باز هم هست و در رده های بالاتر! لینک از اصغرآقا

jeudi, janvier 21, 2010

زلزله در هائیتی

زلزله باز هم هائیتی را لرزاند. اگر ساکن فرانسه هستید و مایل به کمک، از طریق این سایت می توانید فوری به کودکان هائیتی کمک کنید و اگر توانایی مالی اش را دارید کودکی را به فرزندی قبول کنید و یا حداقل برای مدتی مخارجش را عهده بگیرید و یا حداقل چند یورو به حسابشان واریز کنید.

mercredi, janvier 20, 2010

چند لحظه با بیژن مفید

ویدئوی چند لحظه از گفتگویی با بیژن مفید در تلویزیون ایرانیان لس آنجلس، 1981//

دو مطلب مهم از علی دروازه غاری

علی دروازه غاری: "آقای گنجی شکایت و حکایت من به دادگاه مردمی ختم خواهد شد، دادگاهی که شما حق دفاع و من حق شکایت دارم. دادگاهی علنی، عادل و مردمی که همه حضور داشته باشند. مادر و پدر علی‌ و محمد زندگی را وداع گفته‌اند و صفا هم بدون والدین اما من شاکیانشان هستم. من رفیق راهشان هستم من به آنها عشق می ورزم و تا زمانی‌ که زنده هستم آنان هم با من زنده اند. من آن روز را دور نمیبینم. دور نیست، دیر نیست روز رستاخیز خلق."

mardi, janvier 19, 2010

گاو چهل ساله شد

فیلم "گاو" بر اساس چهارمین داستان مجموعه "عزاداران بیل" ابتدای همکاری غلامحسین ساعدی با داریوش مهرجویی است. فیلم "گاو" در سال 1348 ساخته شد و پیش از این داریوش مهرجویی اولین فیلم بلند خود "الماس 33"، یکی فیلم پلیسی - حادثه ای، را ساخته بود که با موفقیت رو به رو نشده بود. "گاو" اولین بازی سینمایی عزت الله انتظامی در نقش مشدحسنی که بعداً گاو می شود هم هست. "گاو" اولین فیلم ایرانی است که در جشنواره های خارجی چون جشنواره برلین و مسکو و لندن و لس‌آنجلس و کن به نمایش در آمد. گاو یکی از محبوب ترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران بود که از شاه تا خمینی آن را دیدند و پسندیدند. امسال "گاو" ما، چهل ساله شد.
گاو، همان موجود شریف و گیاهخواری که از "منیت" خود گذشته است و مدام می گوید: "ماااا.. ماااا" و در قناعت خویش، در طویله ای زندگی می کند و از این خشنود است که از سوزاندن تاپاله های او، آدم ها می توانند تنور خود را گرم نگه دارند. "گاو" همه وجود خود، شیر و گوشت و پوست خود را به بشر ایثار می کند و "مااااا... مااااا" و علیرغم پیکر تنومند و عظیم خویش رام است و بخشنده و "مااااا... ما" و این طوری است که مشدحسن از غم مرگش دیوانه می شود و شاخ می زند. "گاو" به شکل دردناکی قابل درک است.

"گاو" نمادی از انسان دردمند است، انسان دردمندی که با زندگی کوچک و گاو خود و در دهات خود خوش است و ناگهان گاوش می میرد و او سر به جنون می گذارد. مشدحسن در سوگ غریب خویش برای گاوش، دیوانه می شود و خود را همان گاو مرده می پندارد. سادگی و دردناک بودن ماجرا، میل همذات پنداری بیننده را برمی انگیزد و خود را با مشدحسن هم درد می بیند. چه کسی در سوگ موجود عزیزی که دوست داشته است مثل گاو نعره نکشیده و تا مرز جنون پیش نرفته است؟

"گاو" به شکل غریبی ساده و روشن است چون "گاو" نه توده ای بود و نه اکثریتی، که مانند شمس وزیر و قمر وزیر برای رسیدن به قدرت، بازوان دیکتاتوری بشود و همیشه برای سرکوب مردم، چشم و گوش حکومت باشد. "گاو" حزب الهی نبود و علیرغم گیاهخوار بودنش سبز الهی هم نیست. "گاو" هرگز به خود اجازه نداده است که برای جنبش آزادیخواهانه مردم شریف ایران "اتاق تفکر" ایجاد کند."گاو" هرگز شال سبز به گردن نینداخت و به مجلس از ما بهتران نرفت تا پنهانی بر سر حقوق مردم ایران با آنان زد و بند و همگرایی کند. "گاو" بزرگ است و بخشنده، اما خر نیست که بار دیگران را ببرد و صدایش درنیاید و بگذارد افسارش را یک مشت مزدور لمپن نفهم به دست بگیرند.
"گاو" همیشه می گوید "ماااا...ماااا" و منظورش از "ما"، "فقط من و شرکا" نیست. "گاو" مثل روستا و چشمه و آب پاک است و "گاو" بودن را توهین نمی پندارد.
البته درک این مطالب برای لمپن هایی که صفحات رسانه ها را قرق کرده اند و مدام با قلدری در حال شاخ زدن به این و آن مشغول هستند قدری مشکل است.

زنده باد "گاو"!
زنده باد "ماااا"


lundi, janvier 18, 2010

تولدی دیگر برای بهرام بیضایی

بهرام بیضایی پژوهشگر و نویسنده و فیلمساز ایرانی در سی سال گذشته تولید بسیار داشته است اما چگونه است که او نتوانسته آثارش را به طیف وسیعی از علاقمندان و بینندگان عرضه کند؟ آن هم در شرایطی که فرزند فیلمسازی حزب الهی، بیست و چند جایزه از جشنواره های خرد و ریز در غرب و شرق را گرفته است؟ مافیای سینمای ایران، همه عرصه ها را در انحصار خود در آورده است، در چنین شرایطی، فردی چون بهرام بیضایی امکانات پخش و یا فرستادن فیلمهایش به جشنواره های خارجی را نداشته است اما عجبا که سگ و گربه های ایرانی با آن ضعف سینمایی و آن دیالوگ نویسی رقیق و لوس، به عنوان نمونه ای از سینمای زیرزمینی ایران، که بایست نشاندهنده موسیقی زیرزمینی ایران هم باشد، سینماهای فرانسه را تسخیر کرده است؟
چگونه است که در این سینمای مدعی زیرزمینی بودن و بدون مجوز، دخترک در آشپزخانه در حال درست کردن نیمرو هم از ماهیتابه رو گرفته است و حجاب دارد؟ و باز چگونه است که در این فیلم حتی یک دختر رپر نیست؟ و چرا از صدای معترض موزیک زیرزمینی، جز گروه "هیچکس" که آهنگ "اینجا تهرونه" را می خواند، هیچ پچپچه ای هم نیست؟ با نشان دادن موزیک زیرزمینی بدون اعتراض و سانسور شده، توهم چه چیزی را می خواهند به وجود بیاورند؟ که در این فیلم آزادی وجود دارد؟ که این فیلم مظهر سینمای زیرزمینی و موزیک زیرزمینی ایران است؟
فعلاً فیلمهای بهرام بیضایی را ببینید، در "مسافران" جشن عروسی به عزای عمومی تبدیل می شود و در "وقتی همه خوابیم" شیوه و عملکرد مافیای سینمای ایران را در منزوی کردن هنرمندان به وضوح می بینیم.
بهرام بیضایی پنجم دیماه ، هفتاد و یک ساله شد. قلمت پایدار باد آقای بیضایی!
***
داونلود فیلم "مسافران"* 1370 و "سگ کشی" 1380 و داونلود فیلم"وقتی همه خوابیم"* 1387
سایت بهرام بیضایی

dimanche, janvier 17, 2010

سنگسار در آذربایجان

صحنه هایی از "یک پرونده، دو قتل"

به یاد تمامی جانباختگان این سی سال
و برای همه ی پرستو ها و آرش ها
/

***
ویدئوی صحنه هایی از نمایش"یک پرونده، دو قتل" کاری از نیلوفر بیضایی بخش اول :
ترکیبی از صحنه ها و موسیقی نمایش با عکسهای فروهرها و بخش دوم : قسمت هایی از نمایش/
مصاحبه پرستو فروهر/ مصاحبه نیلوفر بیضایی بخش اول و بخش دوم
/

اجرای نمايشنامه "يک پرونده، دو قتل" کاری از نيلوفر بيضايی در فرانکفورت، ۱۷ ژانويه

سایت نیلوفر بیضایی

vendredi, janvier 15, 2010

کتاب خاطرات زندان به آذین

خاطرات زندان به آذین

برای دریافت کتاب، لطفاً روی عکس کلیک کنید

jeudi, janvier 14, 2010

ساعدی سناریست

امروز هفتاد و چهارمین سالگرد تولد غلامحسین ساعدی است. او بیست و چهارم دی ماه هزار و سیصد و چهارده در تبریز متولد شد (در ویکیپدیا روز تولدش را غلط نوشته اند؛ همچنان که بسیاری از حرفها و مصاحبه های او را به صورت تکه شده و حذف شده روی سایت های اینترنتی قرار داده اند). غلامحسین ساعدی در طول عمر کوتاه و پربارش راه ها و حرفه های متفاوتی را به صورت موازی پیمود و خلاقیت ها و استعداد خود را زمینه های مختلف هنری نشان داد که فیلمنامه نویسی یکی از آنهاست.
سناریو نویسی ساعدی به دهه چهل بر می گردد. آغاز سینمای مولف در ایران بر اساس آثار نویسندگان ایرانی در دهه چهل است. برخی از نویسندگان ایرانی جذب سینما شدند و به جای دنیای پر از سانسور و خفقان آوری که بر کلمات تحمیل می شد زبان تصاویر و سینما را برگزیدند. ابراهیم گلستان و بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی و ناصر تقوایی و پرویز صیاد و علی حاتمی و نادر ابراهیمی و فروغ فرخ زاد و ... خیلی های دیگر از این جمله اند.
ساعدی به عنوان سناریست، داستانهای خود را برای سینما آماده کرد و از نو نوشت. اولین فیلمنامه ساعدی "فصل گستاخی" است که در سال 1348 توسط نشر نیل به چاپ رسید ولی هرگز تبدیل به فیلم نشد. "عافیتگاه" بر اساس داستانی به همین نام؛ از مجموعه داستان "دندیل" دومین فیلمنامه غلامحسین ساعدی است که آن هم تبدیل به فیلم نشد.
فیلم "گاو" بر اساس چهارمین داستان مجموعه "
عزاداران بیل" ابتدای همکاری او با داریوش مهرجویی است و فیلمش در سال 1348 ساخته شد. "گاو" داستان یک روستایی است که پس از مرگ گاوش دیوانه می شود و خود را گاو می پندارد و سرانجام مانند گاوش به قتل می رسد. فیلم "گاو" به شکلی نجات بخش سینمای ایران شد چرا که تصادفاً آیت الله خمینی این فیلم را دیده بود و پسندیده بود و به همین دلیل بارها و بارها در تلویزیون جمهوری اسلامی به نمایش گذاشته شد.
دومین همکاری سینمایی ساعدی به عنوان فیلمنامه نویس، با ناصر تقوایی است. ناصر تقوایی فعالیت سینمایی خود را به عنوان کارگردان با فیلم "آ
رامش در حضور دیگران" بر اساس داستانی از ساعدی به همین نام از مجموعه داستان "واهمه های بی نام و نشان"، در سال 1349 آغاز می کند ولی این فیلمنامه تاکنون به صورت مستقل به چاپ نرسیده است.

نوشتن سناریوی "دایره مینا" بر اساس داستان "آشغالدونی" یکی از سه داستان مجموعه "گور و گهواره"، نیز دومین همکاری مشترک ساعدی و مهرجویی است و در سال 1353 ساخته شد. "آشغالدونی" سرگذشت علی، پسر فقیری است که بعدها از مقامات بالای ساواک می شود. ساعدی در "آشغالدونی" جامعه سرمایه داری را چون خون آشامی که خون فقرا را می مکد تصویر کرده است. داستان "آشغالدونی" یکی از عوامل دستگیری ساعدی در سال 1353 بود، ساعدی قریب یک سال در زندان به سختی شکنجه شد تا شخصیت اش تخریب شود و از نوشتن دست بردارد.
در دوران تبعید، ساعدی با همکاری داریوش مهرجویی چند سناریو نوشت که فیلم در مرحله تهیه و تدارک متوقف می شود و به دلیل مشکلات بسیار به تحققق نمی پیوندد:
"رنسانس" و "دکتر اکبر" (پس از مرگش، "سنگ روی سنگ" که روایتی از سنایوی "دکتر اکبر" است در نامه کانون، دفترهای کانون نویسندگان ایران در تبعید، نوامبر 1989 در پاریس منتشر شده است.) و "مولوس کورپوس" بر اساس داستان "خانه باید تمیز باشد" از مجموعه داستان "آشفته حالان بیدار بخت"( "آشفته حالان بیداربخت" (مجموعه ده داستان)، به نگار، تهران 1377) و "مولوس کورپوس" در سال 1378 توسط نشر قطره در ایران منتشر شد. آثار ساعدی در ایران هنوز چاپ می شود اما از میزان حذف و دخالت ارشاد در انتشار کتابهای چاپ شده در ایران بی خبریم.

mercredi, janvier 13, 2010

فیلم "سیلی" از احسان امانی

فیلم کوتاه "سیلی" ساخته احسان امانی (مدت فیلم: چهار دقیقه)

mardi, janvier 12, 2010

ساعدی روستایی نویس نبود

جغرافیای ادبیات - بخش سوم/


ادبیات مرزهایش با مرزهای دنیای واقعی یکی نیست. هر داستانی بالاخره معمولاً در شهری اتفاق می افتد و یا در روستایی، مکان واقعه یا در بیابان است و یا در خیابان. مکان برای نویسنده بهانه ایست تا داستان خود را ببافد و حرف خود را بزند؛ پس شهر یا روستا فقط یک مکان است برای وقوع داستان.
دکتر غلامحسین ساعدی روستایی نبود و روستایی نویس هم نبود. در دهه سی و چهل، او و بسیاری از نویسندگان ایرانی دیگر، به روال نویسندگان مترقی غرب به پژوهش بر روی مردم مناطق مختلف کشورشان پرداختند و غلامحسین ساعدی سه پژوهش برای موسسه تحقیقات اجتماعی انجام داد. یک - "ایلخچی" 1342بر روی دهی از اهل حق و "خیاو یا مشکین شهر"1343 در استان آذربایجان، و سه - "اهل هوا" 1345 بر روی چگونگی مراسم "زار" در مناطق جنوب ایران، که مراسمی برای دفع بیماری و شر (باد جن) دارند و به روال سیاهان آفریقایی بیمار را معالجه می کنند.
ساعدی به عنوان پژشک با تخصصص روانپزشکی به این افراد نگریست و تحقیق خود را نوشت و سپس متاثر از این فضاهای عجیب و غریب، با تلفیق کابوسهای عجیب و غریب تر خویش، داستانهایش را نوشت؛ یعنی در واقع این مکان های عجیب و غریب، لوکیشن مناسی برای تصویر کردن تخیل ساعدی شدند.
در تحقیق " از ایلخچی تا بیل" نشان داده ام چگونه ساعدی ده بیل را چون مکانی برای داستانهایش انتخاب کرد و داستانهای "عزاداران بیل" و چند داستان دیگر متأثر از این فضا و افراد، را به سبک خود نوشت. ساعدی همین شیوه را در مورد "اهل هوا" ادامه داد و داستانهایی بر اساس مردم حاشیه خلیج نوشت که در مجموعه داستان "ترس و لرز" مشاهده می کنیم.
مگر وقتی گابریل گارسیا مارکز رمان صد سال تنهایی را بر اساس مردم دهکده ماکوندو نوشت کسی او را "روستایی نویس خطاب کرد؟ مگر وقتی آلبر کامو "بیگانه" را بر اساسی مکانی در الجزیره نوشت، کسی او را "الجزیره ای نویس خطاب کرد؟ مگر وقتی مارگارت دوراس "هیروشیما، عشق من" را نوشت، کسی او را "هیروشیما نویس" خطاب کرد که حالا ساعدی را روستایی نویس بدانیم؟
آیا می توان صادق هدایت را به خاطر نوشتن "سگ ولگرد" جانورنویس خطاب کرد؟ آیا می توان صادق چوبک را به خاطر نوشتن "انتری که لوطیش مرده بود" و یا "قفس" جانورنویس دانست؟ مهم نگاه نویسنده است، که همگی این نویسندگان شهری بودند و با نگاه شهری خود به فقر مردم روستا نگریستند و آرزوی بهبودی و بهروزی مردم ایران را داشتند.
ساعدی پزشکی بود که درباره روستا پژوهش کرد و نوشت و اولین نفر هم نبود، پیش از او، در نسل اول نویسندگان ایرانی در قرن بیستم، صادق هدایت به جمع آوری فلکلور مناطق مختلف و ادبیات شفاهی ایران پرداخت. به آذین در مورد زندگی رعیت ها و استبداد مالکان و سوء استفاده برده وار فئودال ها "دختر رعیت" را نوشت. صادق چوبک در "تنگسیر" به فقر مردم جنوب پرداخته بود و بزرگ علوی در "گیله مرد" قیام مردم جنگل را نشان داده بود و در این زمینه ساعدی اولین نبود بلکه راهی را می رفت که هر نویسنده ای می رود و آن انتخاب مکانی برای نوشتن تخیلات خویش در کنار تصویرگری آشوب زمانه اش است.
ساعدی در مورد روشنفکران سرخورده نیز بسیار نوشت "دو برادر" و "آرامش در حضور دیگران" نمونه هایی از این گونه داستانهای اوست. ساعدی بر اساس سرگذشت مردم واقعی، داستانهایی نوشته است که "آشغالدونی" یکی از آنهاست و داستان علی پسر فقیری است که بعدها یکی از مقامات بالای ساواک می شود. ساعدی بیش از هر چیز راجع به انسان و فقر نوشت. به هر حال، ساعدی برای نوشتن، پژوهش می کرد و بر اساس پژوهش ها و زمینه ی قبلی داستانهای خود را می نوشت.
این ها را نوشتم تا شاهدی صادق بر زمانه خود باشم و از ترویج دروغ و اشاعه اطلاعات ناموثق در روزگاری چنین تیره و تار بکاهم.

Libellés : , ,


آلبوم لالایی های سیما بینا

آلبوم "لالایی های مادرانه" با صدا و طرح های سیما بینا حاصل پژوهش سی ساله اوست با لالایی هایی از تهران تا تنکابن، از شیراز تا شیروان، از گیلان تا گیلان غرب، مجموعه ای از لالایی های کردستان و لرستان و بلوچستان، آلبومی از نغمه ها و لالایی های مادر ایران

lundi, janvier 11, 2010

مبحث "عصیانگر" آلبر کامو برگردان: مهستی بحرینی




انسان عصیانگر آلبر کامو مبحثی است که از نو در نظریات انقلابی مطرح شده است، آیا در عین شورش و در اوج طغیان بایست انسانی بشردوست باقی ماند؟ این مبحث عمیق و تفکربرانگیز را با ترجمه روان مهستی بحرینی بخوانید.

dimanche, janvier 10, 2010

عکاسی سوررئالیست

نمایشگاه بی نظیری از عکاسی سوررئالیست ها در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو برگزار شده بود که روزهای آخر خود را می گذراند و فردا (دوشنبه یازده ژانویه) در ساعت نه شب به پایان می رسد. دیدن این نمایشگاه پربار و زیبا را از دست ندهید.
نمایشگاه با آثاری از بزرگترین هنرمندان سوررئالیست چون رنه ماگریت، مان ری، براسای، الی لوتار، دورا مار، پل الوار، آنتونن آرتو و هانس بل مر، ولز، رائول اوبک، ژاک - آندره بووافار و... و عک و فیلم و اسناد سوررئالیست ها غنی شده است و همه ی زمینه ها را در برمی گیرد. سوررئالیست ها تصویر مسطح ظاهری را درهم شکستندند تا به معنایی آنسوی واقعیت ظاهر دست پیدا کنند. در این نمایشگاه حتی اولین فیلمهای پورنوگرافیک سالهای 1920 نیز ارائه شده است تا نشان دهد سوررئالیست ها شجاعانه همه تابوها را شکستند تا همه موضوعات را مورد سئوال قرار دهنند و به معنای حقیقی بشر دست پیدا کنند.
در انتهای صفحه سایت، پرونده نمایشگاه "تخریب تصاویر" به صورت پی دی اف به زبان انگلیسی و فرانسه برای علاقمندان موجود است.

samedi, janvier 09, 2010

داونلود سه فیلم

vendredi, janvier 08, 2010

نمایشگاه رژه بزرگ فلینی در ژو دو پوم

نمایشگاه دلنشینی که به مناسبت پنجاه ساله شدن فیلم "دولچه ویتا" (زندگی شیرین) در موزه ژو دو پوم در میدان کنکورد پاریس برگزار شده است، و در این نمایشگاه مجموعه ای دلنشین از فیلم ها و عکس ها و کاریکاتورها و نقاشی ها و اسناد و آفیش فیلمها و عکس مجلات سینمایی و ویدئو هایی از زندگی و فیلمهای فدریکو فلینی ارائه شده است که نمایانگر نگاه طنرآلود و اغراق آمیز و هنرمندانه و زیبای فلینی به جهان است.
نمایشگاه به سه موضوع : (1) سرچشمه های الهام فلینی، (2) رویاها و طرح ها و پروژه ها و آنچه فلینی در سر داشت و (3) سرانجام آنچه فلینی تولید کرد و در آثارش ارائه داد می پردازد. به قول پازولینی (به نقل از یکی از شخصیتهای ریکوتا 1963) "فلینی، ایتالیاست" چرا که تمام فرهنگ مردمی ایتالیا را در پشت سر ددارد و در آثارش منعکس می کند. در بخش نخست نمایشگاه، یا"فرهنگ مردمی" به ریشه ها و سرچشمه های مردمی فلینی، چون سیرک و دلقک ها و نمایشات مردمی و رسانه ها که در آثارش بازتاب یافته اند می پردازد. بخش دوم به بخش حرفه ای کاراو و همکاری او با بازیگران و سناریستها و یا دکوراتور و خلاصه همه کسانی که در تهیه ی فیلم او را یاری داده اند اختصاص یافته است و بالاخره بخش پایانی نمایشگاه به هنرپیشه گانی که با او همکاری مداوم داشته: "جولیتا ماسینا"و "مارچلو ماسترویانی" و "آنتیا اکبرگ" و بالاخره"فلینی" متمرکز شده است.
فلینی در ابتدا به عنوان کاریکاتوریست، روزنامه نگار و سپس سناریست و با نوشتن نمایشنامه های کوتاه رادیویی حرفه خود را آغاز کرد. او در هر اثرش، مدام به اشکال مختلف داستان زندگی خود را تکرار می کند. فلینی حرفه سینمایی خود را با روسلینی و با همکاری با او آغاز می کند. بعدها پازولینی در مورد همکاری مشترک این دو خواهد نوشت: "نکته مشترک فلینی و روسلینی در این است که در کارشان " اندیشه ی واقعیت، قوی تر از خود واقعیت است."
فلینی از سال 1961، بنا به پیشنهاد ارنست برنهارد و بر اساس نظریه کارل گوستاو یونگ، به تحلیل تخیلات خود می پردازد و " کتاب رویاها" را تصویرگری می کند. "کتاب رویاها"ی فلینی، کتابی مصور و بازتاب کاوشهای فلینی در ناخودآگاه خویش و در جستجوی آنیماس و انیموس روان خویش به مدد روانکاوش است که بیش از سی سال یا تا زمان مرگش طول می کشد
***
فلینی در نزدیکی ونیز به دنیا آمده است و میراث دار هنر کارناوال و کمدیا دلارته است. هنر زیستن در این بازار مکاره ی جهان! و به همین دلیل دنیا را چون سیرکی بزرگ می بیند و که فرد در آن با نگاهی کودکانه به عجایب روسپیخانه ی جهان می نگرد! البته این نگاه زنان را چون فانتاسمی عظیم متجلی می کند.
نگاه خاص و اهمیت فلینی در ایتالیا به حدی است که در زبان ایتالیایی صفت "فلینی گونه" یا "فلینی وار" برایش ابداع شده است و این موقعیتی است که آنتونیونی و یا ویسکونتی را شامل نمی شود. از نگاه فلینی، زندگی مانند سیرکی است، یک نمایش بزرگ و در معرض دید دیگران! و از این رو مدام عکاس های خبری را می بنیم که از صحنه های مختلف نمایش زندگی عکس می گیرند تا برای رنگین نامه های زمانه خبر تهیه کنند.

فیلمهای فلینی مثل کابوسهای نوجوانی است، پر از خاطره و پر از وحشت. همیشه از خود پرسیده ام فدریکو فلینی که همسری ظریف و کوچک اندام مانند جولیتا ماسینا داشت، پس چگونه فانتزی هایش از زنان، اینقدر گوشت آلود و عظیم است؟! به هر حال فلینی با ناخودآگاه خود و با تابوهای جامعه تعارف ندارد و آن را با هنرمندی و به شکلی تصویری بیرون می ریزد. سیرک و نمایش و مسخره بازی راه هایی هستند که او بتواند دنیای بیرون را به هجو بکشاند و از آن آینه ای بسازد و در برابر چهره ی کریه و منفور جامعه قرار بدهد. کاریکاتوری مسخره از واقعیت عظیم پیش رو و با طنزی بسیار قوی!
در نگاه فلینی، مذهب هم مانند نمایشی است که آن را در فیلم "رم" به مضحکه می گذارد و در فیلم های دیگر گاه آن را به صورت کارناوال نشان می دهد. در "زندگی شیرین" مجسمه ی مسیح آویزان از هلی کوپتر بر فراز رم حرکت می کند. جلوه ای مضحک از پیغمبری آسمانی! آیا این همان خدای بالای سر نیست که بر فراز سر زنانی که با بیکینی دارند در آفتاب خود را برنزه می کنند دارد با هلی کوپتر می گذرد؟ عبور حضرت مسیح را بر فراز رم با هلی کوپتر تماشا کنید. این شروع فیلم "دولچه ویتا"(زندگی شیرین) است. کل فیلم را می توانید در هیجده قسمت روی سایت دیلی موشن ببینید.
حضور مضحک مذهب، حضور روسپی گونه مسایل جنسی و سکسوالیته ای کودکانه و ترسناک در زندگی ایتالیایی ها، و همچنین سیرک زندگی، شاخص های سینمای فلینی و سینمای او به منزله سینمای ایتالیاست.
فدریکو فدریکو فلینی که کودکی و نوجوانی اش در دوران فاشیسم موسولینی شکل می گیرد، پیش از هر چیز، یک کاریکاتوریست است و اولین کاریکاتورهایش را در هفده سالگی منتشر می کند. از این رو سینمای فلینی به شکلی کاریکاتور گونه بازتاب زندگی خصوصی و عقده ها و نگاه او نسبت به زنان است. آیا حضور دوربین خبرنگارن و چشمهایی که مدام به زندگی خصوصی افراد می نگرد بازتاب فاشیسم دوره موسولینی و همچنین حضور پررنگ اخلاقیات مذهبی در زندگی ایتالیایی ها نیست؟
پایان نمایشگاه با آگهی های تبلیغاتی و هجو آنهاست که در فیلم "جینجر و فرد" بازتاب یافته اند. نقش مخرب رسانه ها و تلویزیون در تخریب اذهان عمومی از انسانها موجودات سطحی و منفعلی ساختن به سادگی در این فیلم و آگهی های فلینی نشان داده شده است.
بازبینی نمایش مد کلیسای کاتولیک از فیلم "
رم" فلینی برایم بسیار خوشآیند بود. چه زمانی فلینی های ایران جرئت خواهند کرد تا فانتزی های نوجوانی خود، و یا هجویه های خود از بازار مذهب را به این شکل کاریکاتورگونه و دلنشین به نمایش در آورند؟ آیا آن روز را خواهیم دید؟

Fellini, la Grande Parade
قطعاتی از فیلمهای فلینی را تماشا کنید:
, Dolce vita 1960, Rome, La strada 1954, La Cité des Femmes - Fellini
Rome 1972 ,
Federico Fellini - 8 1/2 / Federico Fellini - Amarcord به امید روزی که هنرمندان ایرانی نیز مانند فدریکو فلینی بتوانند بدون سانسور، احساسات و برداشتهای خود را از مذهب و دیگر تابوهای اجتماعی بیان کنند

jeudi, janvier 07, 2010

رقص دانه های برف با موسیقی چایکوفسکی

رقص دانه های برف از باله "فندق شکن" را با موسیقی چایکوفسکی ببینید

mercredi, janvier 06, 2010

پرونده آلبر کامو پنجاه سال پس از مرگش

امسال پنجاه سال از مرگ ناگهانی آلبر کامو می گذرد و به همین مناسبت برنامه های مختلفی در مورد این نویسنده محبوب تهیه شده است. فیلم مستندی در مورد آلبر کامو تهیه شده بود که شب چهارم ژانویه از تلویزیون پخش شد و هنوز می توان این فیلم مستند را از طریق فروشگاه آرته به صورت دی. وی. دی تهیه کرد.امشب نیز فیلم مستندی از کانال دوی فرانسه در ساعت هشت و نیم شب پخش می شود. رادیوی فرهنگی فرانسه هم برنامه مفصلی در مورد این نویسنده متفکر انساندوست و صلحجو تهیه کرده است که تا پانزدهم ژانویه به تدریج پخش می شود. از شنیدنی های این پرونده رادیویی گفتگو با کاترین کامو، دختر آلبر کامو در مورد "اولین بشر"، آخرین رمان ناتمام کامو است که به همت کاترین کامو منتشر شده است. بخش هایی به اجرای رادیویی رمان "بیگانه" اختصاص دارد. در بخش هایی دیگر تئاتر و نمایشنامه های کامو "کالیگولا" و "عادلها"، یکی پس از دیگری مورد بررسی قرار می گیرد. بخش هایی از رمان های او توسط هنرمندان تئاتر خوانده خواهد شد. کتابشناسی کاملی از آثار کامو و همچنین آنچه در مورد آلبر کامو نوشته شده است در بخش نهایی این پرونده قرار دارد. این برنامه را می توانید به مرور بشنوید و یا روی سایت رادیو گوش کنید.
آلبر کامو فرزند فقر در یکسالگی پدرش را از دست داده بود و مادرش زنی کر و لال و بیسواد بود. آلبر کامو در فقری عظیم در محلات فقیر نشین الجزیره رشد کرد و به کمک معلمش بورسی برای دبیرستان گرفت و اولین اثر خود را در الجزیره منتشر کرد. او در بحران استقلال الجزیره از حزب کمونیست دوری جست و به دلیل دوری از خشونت، با تروریسم ارتش رهایی بخش الجزایر نیز موافق نبود و در تنهایی غریبی به فرانسه آمد و در فرانسه در تبعیدی غریب تر زیست.
تازه زندگیش روبه راه شده بود، جایزه نوبل ادبی را برده بود و خانه ای در جنوب فرانسه
(به یاد الجزیره) خریده بود و در اوج خلاقیت خود بود که ناگهان براثر تصادف اتومبیل درگذشت. روز تصادف ، آلبر کامو بلیط قطار داشت تا به پاریس بیاید، دوستش میشل گالیمار به دیدنش آمد و او چون ماشین داشت طبعاً از کامو دعوت کرد با اتومبیل به پاریس بروند. در راه تصادف کردند و اتومبیل از مسیر خود خارج شد و به درختی خورد و آلبر درجا درگذشت. در کیف دستی آلبر کامو دست نویس رمان ناتمام "اولین بشر" و بلیط قطارش به پاریس بود که استفاده نشده از او به جا ماند! یادش گرامی باد!
فیلم "بیگانه" بر اساس رمان آلبر کامو به کارگردانی ویسکونتی و بازی مارچلو ماسترویانی
سایت آلبر کامو و سایت ویدئوهای آلبر کامو و نقل قول هایی از آلبر کامو
و پرونده کامل آلبر کامو در رادیوی فرهنگی فرانسه:

Libellés : , ,


رؤیای پاریسی کریسمس

امسال چراغانی کریسمس در پاریس واقعاً زیبا و خیال انگیز بود و شهر چهره ای افسانه ای به خود پیدا کرده بود. یادداشت ارنست همینگوی در مورد پاریس در شبهای عید را بخوانید و فیلمی از این شهر زیبا در آستانه ی سال نو مسیحی را ببینید:

mardi, janvier 05, 2010

شالیزارهای مصور ژاپن

شالیزارهای مصور ژاین را ببینید

پرونده ساموئل بکت

رادیو فرهنگی فرانسه به مناسبت بیستمین سالگرد غیبت او، برنامه مفصلی در ماه دسامبر در مورد ساموئل بکت داشت که هنوز روی سایت این رادیو قابل شنیدن است. در این برنامه، مصاحبه تلویزیونی بکت و ویدئوی چند بخش از اجرای "در انتظار گودو"و همچنین کتابشناسی کاملی از آثار بکت و آنچه تاکنون درباره بکت نوشته شده است وجود دارد که برای علاقمندان تئاتر و به خصوص علاقمندان بکت بسیار مفید و جالب است.//
***

dimanche, janvier 03, 2010

مرشد و مارگاریتا

یک همکار - دوست فرانسوی دارم که اول عاشق زنش است و دوم عاشق رمان. زنش روسی است و برای همین رمان های روسی می خواند تا عوالم زنش را بهتر درک کند. چند وقت پیش داشت "مرشد و مارگاریتا" اثر میخاییل بولگاف را می خواند، قرار شد هر وقت خواندنش تمام شد با هم درباره رمان حرف بزنیم و همین مرا به صرافت انداخت و یا برایم انگیزه ای شد تا دوباره "مرشد و مارگاریتا" را بخوانم.
بعدش مدتی در اعتصاب بودیم، و بعد مدتی در مرخصی و خلاصه همدیگر را ندیدیم که حرفش را بزنیم آخرین بار که او را دیدم داشت "دکتر ژیواگو" را می خواند و مرتب به من می گفت:" به من نگویی آخرش چی می شود!" و از نثر شاعرانه بوریس پاسترناک حظ می کرد. الان باز در اعتصابیم یعنی دو بار نیرو می گذاریم و دیگر فرصت حرف زدن در مورد رمان را نداریم ولی در اولین فرصت مایلم نظرش را بدانم؛ نظر یک فرانسوی مدرن که خود را حافظ دست آوردهای انقلاب کبیر فرانسه می داند در مورد یک رمان معاصر روسی برایم جالب است.
سایتی در مورد رمان "مرشد و مارگاریتا" موجود است. موزیک متن فیلم مرشد و مارگاریتا را در اینجا بشنوید. قطعه ای از اجرای تئاتری مرشد و مارگاریتا را برروی صحنه در اینجا ببینید. بعد باز هم در موردش حرف می زنیم.
در هر حال، ناپدید شدن آن همه نویسنده و هنرمند به اشکال عجیب و غریب و دروغ های عنوان شده از جانب دولت شعبده باز، برای من بسیار ملموس است و علیرغم فضای تخیلی، کاملاً حقیقت پشت رمان را حس می کنم. امیدوارم در روزگاری چنین تیره، بولگاکف ها و مارگاریتاهای ایرانی رمان هایشان را بنویسند و در کشو بگذارند و تن به سانسور و جوایز خروس قندی برای تبلیغ کتاب ندهند. بهتر است نویسندگان ایرانی رمان های سوخته ی خود را هر طور شده از آتش ذهنیت غالب و کاسب زمانه برهانند. به امید روزهای بهتر!
***
عکس بالا نسخه دست نویس "مرشد و مارگاریتا" از بولگاکف

باله "فندق شکن" با طراحی موریس بژار

اپرای پاریس در ماه ژانویه بزرگداشتی از موریس بژار طراح رقص به عمل می آورد و با به روی صحنه آوردن طراحی رقص هایی از او توسط باله لوزان و با موزیک بلا بارتوک و پیربولز یاد بژار را گرامی می دارد.
ویدئوی چند قطعه از باله"فندق شکن" با موزیک چایکوفسکی و طراحی رقص موریس بژار را ببینید: یک و دو و سه و چهار و پنج

samedi, janvier 02, 2010

مصاحبه اورهان پاموک

...در مورد کتاب تازه اش "موزه بیگناهان"،
و موقعیت ترکیه در برابر اروپا
و همچنین نگاه نقاش وارانه اش به زادگاهش

نه زیستن و نه مرگ بلکه نوشتن

"نه زیستن نه مرگ" سایت ایرج مصداقی است و او با مقالات روشنگرانه ی خود چهره جنایتکاران دیروز و دموکراسی خواهان امروز را به خوبی افشا می کند. او بسیار پرکار و دقیق است و دمی از افشاگری چهره کریه رژیم دست برنمی دارد. چکارش می خواهید بکنید؟ - او "نه زیستن نه مرگ" بلکه نوشتن و افشا کردن را برگزیده ااست. از خواندن مقالات ایرج مصداقی غفلت نکنید.

داستان خوانی هرتا مولر

هرتا مولر برنده نوبل ادبی 2009 به جای سخنرانی، بخشی از کتاب جدیدش را خواند که ویدئوی خوانش هرتا مولر ما را نوع نثر او آشنا می کند. هرتا مولر رومانی الاصل است و به زبان آلمانی می نویسد.
و ترجمه همین متن به زبان فارسی

vendredi, janvier 01, 2010

سال 2010، سال سرنگونی جمهوری دروغ

برای سال جدید رویایی دارم: سال 2010، سال سرنگونی جمهوری دروغ، سال 2010: سال لغو سنگسار و مجازات های وحشیانه و اعدام؛ سال 2010: سال لغو حجاب اجباری ( به ما چه که خیلی ها مانند زهرا خانوم فولکلوریک رفتند و یک خروار کتاب خواندند و به این نتیجه رسیدند که حجاب را اختیار کنند! و حالا دوتا دوتا روسری به سر می کنند! ما که انتخاب نکردیم)، سال 2010: سال آزادی همه زندانیان سیاسی، سال 2010: سال بیرون کردن دین از دولت، سال سال 2010: سال دفاع از جان و حیثیت خود (به ما چه بعضی ها دفاع از جان خود را خشونت قلمداد می کنند و مدام از جان ما مایه می گذارند و از کیسه خلیفه می بخشند!)
سال 2010 : سال نان و مسکن و آزادی برای همه

This page is powered by Blogger. Isn't yours?