samedi, janvier 30, 2010
روز آلبر کامو
در چهارچوب برنامه هایی که امسال به مناسبت پنجاهمین سالگرد غیبت آلبر کامو تدارک دیده شده است، مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو امروز را به آلبر کامو اختصاص داده است. آلبر کامو، نویسنده ای انسان دوست و بسیار محبوب است. بیش از هر نویسنده معاصر فرانسوی، آثار کامو به زبانهای دیگر ترجمه شده است و در ایران اکثر آثارش به فارسی ترجمه شده است.پایان برنامه امروز با اجرای تئاتری رمان "بیگانه" توسط هنرمندان تئاتر بر روی صحنه است. ورود برای همگان رایگان است.
Libellés : Camus, Littérature, théâtre documentaire
vendredi, janvier 29, 2010
یادنامه: جی دی سالینجر
زندگینامه سالینجر/ جروم دیوید سالینجر در ویکیپدیا/ فرانی و زویی در ویکیپدیا/ خلاصه فرانی و زویی/ درآمدی بر تحلیل ساختاری فلرانی و زویی/ سایت سالینجر / آقای نویسنده، ۹۰ سالگیتان مبارک!/ جی دی سالینجر، "ناتور دشت" انزوا درگذشت/ جی دی سالینجر - آرامش عصیان/ داونلود ناتوردشت (کل کتاب)- جی دی سالینجر، محمد نجفی
آزاده کیان در رادیو فرهنگی فرانسه
الان مدتی است که رادیو فرهنگی فرانسه از آزاده کیان به عنوان پژوهشگر و جامعه شناس می خواهد تا در مورد مسایل حاد ایران اظهار نظر کند و تلویزیون فرانسه هم در عصر روز عاشورا از ایشان دعوت کرده بود تا توضیحاتی بدهد.در روزی که مردم را از بالای پل به پایین پرتاب کرده اند و با خودروی انتظامی زیر گرفته اند این خانم به جای صحبت در مورد جامعه در حال انفجار ایران و طرح مطالبات مردم، بیشتر وقت برنامه اخبار را با توضیحاتی در مورد امام حسین گرفت. آیا آن افراد برای امام حسین از پل پرتاب شدند؟ آیا آنها برای امام حسین به تظاهرات رفته بودند؟
آزاده کیان از جمله افرادی است که معتقد است انقلاب اسلامی آزادی های زنان دوره شاه (دوره طاغوت) را گرفت ولی برای زنان مسلمان آزادی هایی به همراه آورد و آنها را وارد صحنه کرد. مثلاً ندا آغاسلطان و ترانه موسوی از جمله زنانی هستند که از مواهب آزادی های زن مسلمان پس از انقلاب بهره مند شدند، مگر نه؟
شهشهانی ازدواج کرد و به ایران رفت و با آیت الله ها و افراد مذهبی از جمله علی شریعتی آشنا شد و رساله دکترایش را در مورد صیغه نوشت و حالا پس از سالها و پس از طلاق ، باز به آغوش کلیسا برگشته است، حتی فردی سیاستمدار مانند یان ریشار، آنقدر درایت و تدبیر دارد که به این شیوه در مورد ایران اظهار نظر نکند و مردم ایران را چون "خس و خاشاک" نبیند و چشمانش را بر روی مبارزات مردم ایران نبندد.دوستان، ما در فرانسه، در یک جمهوری حقیقی با حداقل صد سال سابقه، زندگی می کنیم و حق داریم نظر بدهیم خواهش می کنم برای این رادیو بنویسید که این افراد پاسخگوی خواسته ها و بیانگر نظر مردم ایران نیستند و تا این حد به آنها میدان ندهید.
دولت جمهوری اسلامی ایران می تواند سخنگوی رسمی خود را بفرستد تا مواضع دولت را در این دوره بیان کنند ولی وقتی کسی ادعا می کند جامعه شناس و دو ملیتی است، قاعدتاً بایست با نگاه دوگانه اش مسایل ایران را از دید یک جامعه شناس ببیند و تحلیل کند و به آنسو منتقل کند نه این که بیاید و روضه امام حسین یا مهدی موعود بخواند و برای برقراری اسلام در منطقه سینه بزند!
jeudi, janvier 28, 2010
درباره پرونده و اعترافات آرش رحمانی پور
فیلم: گفتگو با نسرین ستوده درباره پرونده آرش رحمانی پور ـ (اين مصاحبه قبل از اعدام جانباخته آرش رحمانی پور صورت گرفته است.)
فیلم: اعترافات آرش رحمانی پور (جوان اعدام شده) تحت فشار برای این اعترافات آرش رحمانی پور اعدام شد! پشت پرده صدور حکم اعدام برای محمدرضا زمانی/ خاطرات یک هم سلولی مصاحبه با وکیل و خواهر آرش را بشنوید: آرش مخفیانه اعدام شده است. گفتگوي پدر آرش رحماني پور با صداي آمريكا - ويديو مصاحبه الجزیره با پدر آرش رحمانی پور: "پسر من شهید راه دموکراسی است. من فقط پیام تبریک می پذیرم..."
نازنین در پاریس
ویدئوی "نازنین در یک برنامه تلویزیونی در پاریس" را ببینید. نازنین ایرانی است و ملکه زیبایی کانادا، چهار زبان می داند و در رشته علوم سیاسی درس خوانده است و خلبانی جت می داند. نازنین فعال حقوق بشر و مدافع حقوق کودکان و مبارزه علیه اعدام است. و توانست نازنینی دیگر را از مرگ برهاند.Libellés : Marjane Satrapi, Nazanin
خشم کوچه
آهنگی برای تولد ندا
mercredi, janvier 27, 2010
شمارش معکوس تا تحويل سال
فیلم؛ پارازیت 45
lundi, janvier 25, 2010
درباره "مسافران": آنها سرانجام از راه می رسند!
"مسافران" اثر بهرام بیضایی (1370)، ماجرای یک فاجعه ی عمومی است، فیلم با حرکتی جمعی، سفر گروهی برای رفتن به جشن عروسی آغاز می شود و ناگهان تصادفی در جاده! و مرگ برای مسافران! آنها ظاهراً در ابتدای فیلم همگی کشته می شوند و جشن عروسی به عزا تبدیل می شود.دو مجلس و دو مراسم گروهی، عروسی و عزا! عروسی ای که به عزا تبدیل می شود هسته ی اصلی داستان "مسافران" را "جمع" تشکیل می دهد. جمعی تشکیل شده از همه طبقات و خانواده های متعدد و از مشاغل متعدد! آنها همگی در مراسم سوگ جمعی یا عزای عمومی شرکت می کنند و یاد از دست رفتگان را گرامی می دارند. شش صندلی خالی، به یاد شش قربانی حادثه، در وسط صحنه گذاشته شده، و به قول برادر مهتاب، "آنها در یاد ما زنده اند" و سپیداندیشی مادر بزرگ که به هیچ وجه مایل به عزاداری نیست و رخت سیاه نخواهد پوشید و مهتاب با آینه، دیر یا زود از راه خواهند رسید ... و عروس و داماد که هنوز رخت عروسی نپوشیده، در ابتدای زندگی مشترک خود، لباس عزا پوشیده اند و در عزای زندگی خود و یاران از دست رفته نشسته اند.
فیلم "مسافران" علیرغم تصاویر و فضای وهم گونه اش، بسیار واقعی است و یادآور سالهای جنگ و دهه ای سیاه که بسیاری از عروسی ها به عزا منجر شد و چه بیخود عده ای ناگاه قربانی شدند و جایشان در میان جمع، برای همیشه خالی ماند.
ای وای دیدی چگونه ناگهان عروسی همه، تبدیل به عزا شد؟ دیدی چگونه و چه راحت و چه بیخود، عده ای که در راه جشن عروسی در حرکت بودند، به مرگ پیوستند؟ دیدی چه راحت مرگ تقسیم می شود؟ و سرویس عروسی به سرویس عزا تبدیل می شود؟ آیا کابوس های ماهرخ در میان اشک و وهم و سوگ، و بودن در تخته بند تن، و لای جرز دیوارهای اتاق که سلولی می شود چون گور، یک کابوس جمعی نیست؟ آیا تک تک این لحظات هول و ولا و سوگ را در این سالیان نزیسته ایم؟فیلم مانند حافظه ای جمعی، سرشار از نشانه هاست و تصاویری را در ذهن زنده می کند. تصویر مادر ندا با شمعی در پارک، تصویر مادر اکبر محمدی ، آن دانشجوی زندانی که مرگ فرزندش را نپذیرفت و رخت عزا نپوشید و سرخ پوش به گورستان رفت و گل و شیرینی بر مزار پسرش گذاشت، در یادهایم زنده شد و تصویر تمامی مادران عزادار و سوگواران این سالها! چرا همیشه عروسی مان را تبدیل به عزا می کنند؟ چرا برای مرده "حجله" می بندند؟ چرا همیشه مانند "بوف کور" صادق هدایت، جنازه ای را بر دوش داشته باشیم و در جستجوی گورستانی برای تدفینش باشیم؟ چرا همیشه باید زانوی غم به بغل بگیریم و هرگز رنگ شادی و جشن را به خود نبینیم؟ چرا همیشه باید در سوگ باشیم؟
بهرام بیضایی، نویسنده ای ایراندوست و ایرانشناس است و آثارش سرشار از اسطوره و مراسم و نشانه های ایرانی است. در فیلم "مسافران"، علائم مرگ، مانند کوبیدن بر قالی و مراسم قالی شویی در حیاط، درست در زمانی که خبر مرگ مسافران را آورده اند، و شستن جنازه عزیزان در مرده شورخانه، با زبانی رمزگونه، تاکیدی بر عظمت فاجعه است. {در مورد مراسم قالی شویی و انعکاس آن در هنر معاصر باز هم خواهم نوشت}نشانه ها حاکی از فرهنگی است که دارد کفن می شود و به خاک سپرده خواهد شد و برف فراموشی، درختی که با تبر قطع می شود، عروسی ای که تبدیل به عزا می شود، همگی نشان از تباهی و سیاهی روزگاری است که نویسنده شاهدش بوده است. او همچون خانم بزرگ دلش نمی خواهد درخت های نشانده شده، قطع شوند، و نمی خواهد آینه ی موروثی، شکسته شود و مایل نیست عروسی جوانان و مردم، به عزا تبدیل شود از این روست که قلم سپید هنرمند، در حسرتی همگانی، مسافران، کشته شدگان، حذف شدگان، و مردگان را در یاد بیدار جمعی و در حافظه ی ملتش زنده نگه می دارد و در میان بارانی از نور، به روی صحنه می آورد.
البته که مسافران نمرده اند، یاران در یاد ما زنده اند، و هنوز آینه ی امید نشکسته است و روز عروسی ماهرخ و ملت دور نیست، چون همه می دانیم روزی، روزی این رویای جمعی به حقیقت خواهد پیوست.
داونلود فیلم "مسافران" / سایت بهرام بیضایی
Libellés : Beyzaie, cinéma documentaire, Simin Daneshvar, Women
اندر احوالات خودیها و نخودیها
dimanche, janvier 24, 2010
تقاضای استعفا برای قاتلان
دو مجموعه عکس
مشاهدات عینی یک روزنامه نگار از تظاهرات روز عاشورا
samedi, janvier 23, 2010
اهمیتهای هانا آرنتی و مصائب دیتریش بونهوفر بودن
بازخوانی دو سند تاریخی
متن كامل شكايت همسر دوم مهاجراني که اگر یک درصد این نامه راست باشد باز هم زوایای دو چهره بودن این مرد را در زندگی خصوصی نشان می دهد. افرادی از این قبیل، با دورویی و وقاحت تمام، اتاق تفکر برای جنبش مردم درست می کنند تا به مسند قدرت بنشینند.
جنایت ها و شباهت ها
جمهوری جنایت، جمهوری وقاحت
vendredi, janvier 22, 2010
زنان و حفظ میراث های فرهنگی در فیلم "سه زن"
هنوز از "هجوم تازه ای به معبد آناهيتا خدا زن ايرانی" حرف نزده ام؛ فقط می خواستم بگویم نقش زنان در حفظ میراث های فرهنگی نقشی پایه ای و اساسی است. در میان سینماگران زن، منیژه حکمت در فیلم "سه زن" به شکلی آشکار و در عین حال تمثیلی به آن پرداخته است. منیژه حکمت از طریق نمایش زندگی سه زن از سه نسل متفاوت، و ماجرای قالیچه ای قدیمی و کاوشگرانی که در جستجوی آثار باستانی هستند و یکی شان بر سر راه دختر قرار می گیرد حرفی برای گفتن دارد که بهتر است برای شنیدنش و فهمیدنش، فیلم "سه زن" را ببینید.در فیلم "سه زن" منیژه حکمت به مشکلات جوانان و نسل جدید و همچنین موزیک زیرزمینی این جوانان نیز پرداخته است. در صحنه ای مینو (نیکی کریمی) به جستجوی دخترش به خانه ی یکی از دوستان او می رود و در آنجا با گروه راک 127 که "خسرو خوبان" را می خوانند آشنا می شود و صحبت می کند و سراغ دخترش را می گیرد و چه چیزی زیباتر از این که در پس زمینه داستان با زندگی جوانان امروز، زبان و موزیک و عصیان آنها آشنا بشویم.
"سه زن" 1386 دومین فیلم منیژه حکمت است، او پیش از این، فیلم "زندان زنان" را ساخته بود. بعدها باز در مورد نماد قالیچه در فرهنگ ایرانی حرف خواهیم زد. فعلاً فیلم "سه زن" از منیژه حکمت را ببینید.
پارازیت
عزیز جان نگذار فیلمت کنند! نگذار مسخره ات کنند! آلت دست این همه فن حریف ها نشو! و لطفاً دیگر این پارازیت ها را برای همه نفرست.
زبل خان های دولتی
jeudi, janvier 21, 2010
زلزله در هائیتی
mercredi, janvier 20, 2010
چند لحظه با بیژن مفید
دو مطلب مهم از علی دروازه غاری
mardi, janvier 19, 2010
گاو چهل ساله شد
فیلم "گاو" بر اساس چهارمین داستان مجموعه "عزاداران بیل" ابتدای همکاری غلامحسین ساعدی با داریوش مهرجویی است. فیلم "گاو" در سال 1348 ساخته شد و پیش از این داریوش مهرجویی اولین فیلم بلند خود "الماس 33"، یکی فیلم پلیسی - حادثه ای، را ساخته بود که با موفقیت رو به رو نشده بود. "گاو" اولین بازی سینمایی عزت الله انتظامی در نقش مشدحسنی که بعداً گاو می شود هم هست. "گاو" اولین فیلم ایرانی است که در جشنواره های خارجی چون جشنواره برلین و مسکو و لندن و لسآنجلس و کن به نمایش در آمد. گاو یکی از محبوب ترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران بود که از شاه تا خمینی آن را دیدند و پسندیدند. امسال "گاو" ما، چهل ساله شد.
است و بخشنده و "مااااا... ما" و این طوری است که مشدحسن از غم مرگش دیوانه می شود و شاخ می زند. "گاو" به شکل دردناکی قابل درک است."گاو" همیشه می گوید "ماااا...ماااا" و منظورش از "ما"، "فقط من و شرکا" نیست. "گاو" مثل روستا و چشمه و آب پاک است و "گاو" بودن را توهین نمی پندارد.
البته درک این مطالب برای لمپن هایی که صفحات رسانه ها را قرق کرده اند و مدام با قلدری در حال شاخ زدن به این و آن مشغول هستند قدری مشکل است.
زنده باد "ماااا"
lundi, janvier 18, 2010
تولدی دیگر برای بهرام بیضایی
بهرام بیضایی پژوهشگر و نویسنده و فیلمساز ایرانی در سی سال گذشته تولید بسیار داشته است اما چگونه است که او نتوانسته آثارش را به طیف وسیعی از علاقمندان و بینندگان عرضه کند؟ آن هم در شرایطی که فرزند فیلمسازی حزب الهی، بیست و چند جایزه از جشنواره های خرد و ریز در غرب و شرق را گرفته است؟ مافیای سینمای ایران، همه عرصه ها را در انحصار خود در آورده است، در چنین شرایطی، فردی چون بهرام بیضایی امکانات پخش و یا فرستادن فیلمهایش به جشنواره های خارجی را نداشته است اما عجبا که سگ و گربه های ایرانی با آن ضعف سینمایی و آن دیالوگ نویسی رقیق و لوس، به عنوان نمونه ای از سینمای زیرزمینی ایران، که بایست نشاندهنده موسیقی زیرزمینی ایران هم باشد، سینماهای فرانسه را تسخیر کرده است؟فعلاً فیلمهای بهرام بیضایی را ببینید، در "مسافران" جشن عروسی به عزای عمومی تبدیل می شود و در "وقتی همه خوابیم" شیوه و عملکرد مافیای سینمای ایران را در منزوی کردن هنرمندان به وضوح می بینیم.
سایت بهرام بیضایی
dimanche, janvier 17, 2010
سنگسار در آذربایجان
صحنه هایی از "یک پرونده، دو قتل"
به یاد تمامی جانباختگان این سی سالو برای همه ی پرستو ها و آرش ها/
***
ویدئوی صحنه هایی از نمایش"یک پرونده، دو قتل" کاری از نیلوفر بیضایی بخش اول : ترکیبی از صحنه ها و موسیقی نمایش با عکسهای فروهرها و بخش دوم : قسمت هایی از نمایش/
مصاحبه پرستو فروهر/ مصاحبه نیلوفر بیضایی بخش اول و بخش دوم/
اجرای نمايشنامه "يک پرونده، دو قتل" کاری از نيلوفر بيضايی در فرانکفورت، ۱۷ ژانويه
سایت نیلوفر بیضایی
vendredi, janvier 15, 2010
کتاب خاطرات زندان به آذین
jeudi, janvier 14, 2010
ساعدی سناریست
امروز هفتاد و چهارمین سالگرد تولد غلامحسین ساعدی است. او بیست و چهارم دی ماه هزار و سیصد و چهارده در تبریز متولد شد (در ویکیپدیا روز تولدش را غلط نوشته اند؛ همچنان که بسیاری از حرفها و مصاحبه های او را به صورت تکه شده و حذف شده روی سایت های اینترنتی قرار داده اند). غلامحسین ساعدی در طول عمر کوتاه و پربارش راه ها و حرفه های متفاوتی را به صورت موازی پیمود و خلاقیت ها و استعداد خود را زمینه های مختلف هنری نشان داد که فیلمنامه نویسی یکی از آنهاست.
فیلم "گاو" بر اساس چهارمین داستان مجموعه "عزاداران بیل" ابتدای همکاری او با داریوش مهرجویی است و فیلمش در سال 1348 ساخته شد. "گاو" داستان یک روستایی است که پس از مرگ گاوش دیوانه می شود و خود را گاو می پندارد و سرانجام مانند گاوش به قتل می رسد. فیلم "گاو" به شکلی نجات بخش سینمای ایران شد چرا که تصادفاً آیت الله خمینی این فیلم را دیده بود و پسندیده بود و به همین دلیل بارها و بارها در تلویزیون جمهوری اسلامی به نمایش گذاشته شد.دومین همکاری سینمایی ساعدی به عنوان فیلمنامه نویس، با ناصر تقوایی است. ناصر تقوایی فعالیت سینمایی خود را به عنوان کارگردان با فیلم "آرامش در حضور دیگران" بر اساس داستانی از ساعدی به همین نام از مجموعه داستان "واهمه های بی نام و نشان"، در سال 1349 آغاز می کند ولی این فیلمنامه تاکنون به صورت مستقل به چاپ نرسیده است.
در دوران تبعید، ساعدی با همکاری داریوش مهرجویی چند سناریو نوشت که فیلم در مرحله تهیه و تدارک متوقف می شود و به دلیل مشکلات بسیار به تحققق نمی پیوندد: "رنسانس" و "دکتر اکبر" (پس از مرگش، "سنگ روی سنگ" که روایتی از سنایوی "دکتر اکبر" است در نامه کانون، دفترهای کانون نویسندگان ایران در تبعید، نوامبر 1989 در پاریس منتشر شده است.) و "مولوس کورپوس" بر اساس داستان "خانه باید تمیز باشد" از مجموعه داستان "آشفته حالان بیدار بخت"( "آشفته حالان بیداربخت" (مجموعه ده داستان)، به نگار، تهران 1377) و "مولوس کورپوس" در سال 1378 توسط نشر قطره در ایران منتشر شد. آثار ساعدی در ایران هنوز چاپ می شود اما از میزان حذف و دخالت ارشاد در انتشار کتابهای چاپ شده در ایران بی خبریم.
mercredi, janvier 13, 2010
فیلم "سیلی" از احسان امانی
mardi, janvier 12, 2010
ساعدی روستایی نویس نبود
دکتر غلامحسین ساعدی روستایی نبود و روستایی نویس هم نبود. در دهه سی و چهل، او و بسیاری از نویسندگان ایرانی دیگر، به روال نویسندگان مترقی غرب به پژوهش بر روی مردم مناطق مختلف کشورشان پرداختند و غلامحسین ساعدی سه پژوهش برای موسسه تحقیقات اجتماعی انجام داد. یک - "ایلخچی" 1342بر روی دهی از اهل حق و "خیاو یا مشکین شهر"1343 در استان آذربایجان، و سه - "اهل هوا" 1345 بر روی چگونگی مراسم "زار" در مناطق جنوب ایران، که مراسمی برای دفع بیماری و شر (باد جن) دارند و به روال سیاهان آفریقایی بیمار را معالجه می کنند.
ساعدی به عنوان پژشک با تخصصص روانپزشکی به این افراد نگریست و تحقیق خود را نوشت و سپس متاثر از این فضاهای عجیب و غریب، با تلفیق کابوسهای عجیب و غریب تر خویش، داستانهایش را نوشت؛ یعنی در واقع این مکان های عجیب و غریب، لوکیشن مناسی برای تصویر کردن تخیل ساعدی شدند.
جغرافیای ادبیات: بخش اول و بخش دوم
D'ILXCI À BAYAL, ETUDE COMPARATIVE DE DEUX OEUVRES DE SÂ'EDIساعدی سناریست
داونلود فیلم گاو
Libellés : Littérature, Sâ'edi, Théâtre
آلبوم لالایی های سیما بینا
lundi, janvier 11, 2010
مبحث "عصیانگر" آلبر کامو برگردان: مهستی بحرینی
dimanche, janvier 10, 2010
عکاسی سوررئالیست
نمایشگاه بی نظیری از عکاسی سوررئالیست ها در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو برگزار شده بود که روزهای آخر خود را می گذراند و فردا (دوشنبه یازده ژانویه) در ساعت نه شب به پایان می رسد. دیدن این نمایشگاه پربار و زیبا را از دست ندهید.samedi, janvier 09, 2010
داونلود سه فیلم
داونلود سه فیلم برای روزهای برفی در داخل ایران:
دانلود فيلم "درباره الي"
درباره فیلم "من و شهبانو"
فیلم مستند "شهبانو و من"، ساخته ناهید پرشون - نگاهی به زندگی فرح پهلوی
درباره موسیقی زیرزمینی ایران
دانلود فیلم "کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد"
vendredi, janvier 08, 2010
نمایشگاه رژه بزرگ فلینی در ژو دو پوم
نمایشگاه دلنشینی که به مناسبت پنجاه ساله شدن فیلم "دولچه ویتا" (زندگی شیرین) در موزه ژو دو پوم در میدان کنکورد پاریس برگزار شده است، و در این نمایشگاه مجموعه ای دلنشین از فیلم ها و عکس ها و کاریکاتورها و نقاشی ها و اسناد و آفیش فیلمها و عکس مجلات سینمایی و ویدئو هایی از زندگی و فیلمهای فدریکو فلینی ارائه شده است که نمایانگر نگاه طنرآلود و اغراق آمیز و هنرمندانه و زیبای فلینی به جهان است. 
فلینی در نزدیکی ونیز به دنیا آمده است و میراث دار هنر کارناوال و کمدیا دلارته است. هنر زیستن در این بازار مکاره ی جهان! و به همین دلیل دنیا را چون سیرکی بزرگ می بیند و که فرد در آن با نگاهی کودکانه به عجایب روسپیخانه ی جهان می نگرد! البته این نگاه زنان را چون فانتاسمی عظیم متجلی می کند.
نگاه فلینی، مذهب هم مانند نمایشی است که آن را در فیلم "رم" به مضحکه می گذارد و در فیلم های دیگر گاه آن را به صورت کارناوال نشان می دهد. در "زندگی شیرین" مجسمه ی مسیح آویزان از هلی کوپتر بر فراز رم حرکت می کند. جلوه ای مضحک از پیغمبری آسمانی! آیا این همان خدای بالای سر نیست که بر فراز سر زنانی که با بیکینی دارند در آفتاب خود را برنزه می کنند دارد با هلی کوپتر می گذرد؟ عبور حضرت مسیح را بر فراز رم با هلی کوپتر تماشا کنید. این شروع فیلم "دولچه ویتا"(زندگی شیرین) است. کل فیلم را می توانید در هیجده قسمت روی سایت دیلی موشن ببینید. حضور مضحک مذهب، حضور روسپی گونه مسایل جنسی و سکسوالیته ای کودکانه و ترسناک در زندگی ایتالیایی ها، و همچنین سیرک زندگی، شاخص های سینمای فلینی و سینمای او به منزله سینمای ایتالیاست.
فدریکو فدریکو فلینی که کودکی و نوجوانی اش در دوران فاشیسم موسولینی شکل می گیرد، پیش از هر چیز، یک کاریکاتوریست است و اولین کاریکاتورهایش را در هفده سالگی منتشر می کند. از این رو سینمای فلینی به شکلی کاریکاتور گونه بازتاب زندگی خصوصی و عقده ها و نگاه او نسبت به زنان است. آیا حضور دوربین خبرنگارن و چشمهایی که مدام به زندگی خصوصی افراد می نگرد بازتاب فاشیسم دوره موسولینی و همچنین حضور پررنگ اخلاقیات مذهبی در زندگی ایتالیایی ها نیست؟
پایان نمایشگاه با آگهی های تبلیغاتی و هجو آنهاست که در فیلم "جینجر و فرد" بازتاب یافته اند. نقش مخرب رسانه ها و تلویزیون در تخریب اذهان عمومی از انسانها موجودات سطحی و منفعلی ساختن به سادگی در این فیلم و آگهی های فلینی نشان داده شده است.بازبینی نمایش مد کلیسای کاتولیک از فیلم "رم" فلینی برایم بسیار خوشآیند بود. چه زمانی فلینی های ایران جرئت خواهند کرد تا فانتزی های نوجوانی خود، و یا هجویه های خود از بازار مذهب را به این شکل کاریکاتورگونه و دلنشین به نمایش در آورند؟ آیا آن روز را خواهیم دید؟
قطعاتی از فیلمهای فلینی را تماشا کنید:
Rome 1972 ,
Federico Fellini - 8 1/2 / Federico Fellini - Amarcord به امید روزی که هنرمندان ایرانی نیز مانند فدریکو فلینی بتوانند بدون سانسور، احساسات و برداشتهای خود را از مذهب و دیگر تابوهای اجتماعی بیان کنند
jeudi, janvier 07, 2010
رقص دانه های برف با موسیقی چایکوفسکی
mercredi, janvier 06, 2010
پرونده آلبر کامو پنجاه سال پس از مرگش
امسال پنجاه سال از مرگ ناگهانی آلبر کامو می گذرد و به همین مناسبت برنامه های مختلفی در مورد این نویسنده محبوب تهیه شده است. فیلم مستندی در مورد آلبر کامو تهیه شده بود که شب چهارم ژانویه از تلویزیون پخش شد و هنوز می توان این فیلم مستند را از طریق فروشگاه آرته به صورت دی. وی. دی تهیه کرد.امشب نیز فیلم مستندی از کانال دوی فرانسه در ساعت هشت و نیم شب پخش می شود. رادیوی فرهنگی فرانسه هم برنامه مفصلی در مورد این نویسنده متفکر انساندوست و صلحجو تهیه کرده است که تا پانزدهم ژانویه به تدریج پخش می شود. از شنیدنی های این پرونده رادیویی گفتگو با کاترین کامو، دختر آلبر کامو در مورد "اولین بشر"، آخرین رمان ناتمام کامو است که به همت کاترین کامو منتشر شده است. بخش هایی به اجرای رادیویی رمان "بیگانه" اختصاص دارد. در بخش هایی دیگر تئاتر و نمایشنامه های کامو "کالیگولا" و "عادلها"، یکی پس از دیگری مورد بررسی قرار می گیرد. بخش هایی از رمان های او توسط هنرمندان تئاتر خوانده خواهد شد. کتابشناسی کاملی از آثار کامو و همچنین آنچه در مورد آلبر کامو نوشته شده است در بخش نهایی این پرونده قرار دارد. این برنامه را می توانید به مرور بشنوید و یا روی سایت رادیو گوش کنید.تازه زندگیش روبه راه شده بود، جایزه نوبل ادبی را برده بود و خانه ای در جنوب فرانسه (به یاد الجزیره) خریده بود و در اوج خلاقیت خود بود که ناگهان براثر تصادف اتومبیل درگذشت. روز تصادف ، آلبر کامو بلیط قطار داشت تا به پاریس بیاید، دوستش میشل گالیمار به دیدنش آمد و او چون ماشین داشت طبعاً از کامو دعوت کرد با اتومبیل به پاریس بروند. در راه تصادف کردند و اتومبیل از مسیر خود خارج شد و به درختی خورد و آلبر درجا درگذشت. در کیف دستی آلبر کامو دست نویس رمان ناتمام "اولین بشر" و بلیط قطارش به پاریس بود که استفاده نشده از او به جا ماند! یادش گرامی باد!
و پرونده کامل آلبر کامو در رادیوی فرهنگی فرانسه:
Libellés : Camus, Littérature, Théâtre
رؤیای پاریسی کریسمس
mardi, janvier 05, 2010
شالیزارهای مصور ژاپن
پرونده ساموئل بکت
dimanche, janvier 03, 2010
مرشد و مارگاریتا
یک همکار - دوست فرانسوی دارم که اول عاشق زنش است و دوم عاشق رمان. زنش روسی است و برای همین رمان های روسی می خواند تا عوالم زنش را بهتر درک کند. چند وقت پیش داشت "مرشد و مارگاریتا" اثر میخاییل بولگاف را می خواند، قرار شد هر وقت خواندنش تمام شد با هم درباره رمان حرف بزنیم و همین مرا به صرافت انداخت و یا برایم انگیزه ای شد تا دوباره "مرشد و مارگاریتا" را بخوانم. باله "فندق شکن" با طراحی موریس بژار
samedi, janvier 02, 2010
مصاحبه اورهان پاموک
نه زیستن و نه مرگ بلکه نوشتن
داستان خوانی هرتا مولر
هرتا مولر برنده نوبل ادبی 2009 به جای سخنرانی، بخشی از کتاب جدیدش را خواند که ویدئوی خوانش هرتا مولر ما را نوع نثر او آشنا می کند. هرتا مولر رومانی الاصل است و به زبان آلمانی می نویسد. vendredi, janvier 01, 2010
سال 2010، سال سرنگونی جمهوری دروغ
برای سال جدید رویایی دارم: سال 2010، سال سرنگونی جمهوری دروغ، سال 2010: سال لغو سنگسار و مجازات های وحشیانه و اعدام؛ سال 2010: سال لغو حجاب اجباری ( به ما چه که خیلی ها مانند زهرا خانوم فولکلوریک رفتند و یک خروار کتاب خواندند و به این نتیجه رسیدند که حجاب را اختیار کنند! و حالا دوتا دوتا روسری به سر می کنند! ما که انتخاب نکردیم)، سال 2010: سال آزادی همه زندانیان سیاسی، سال 2010: سال بیرون کردن دین از دولت، سال سال 2010: سال دفاع از جان و حیثیت خود (به ما چه بعضی ها دفاع از جان خود را خشونت قلمداد می کنند و مدام از جان ما مایه می گذارند و از کیسه خلیفه می بخشند!)





























