jeudi, octobre 30, 2008
درگذشت بیژن کارگر مقدم، داستان نویسی در تبعید

بيژن کارگر مقدم، "(به گفته ی اسماعیل نوری علا ) قصه نويس شيرين قلم و کم کاری که می توانست جانشين برحق نويسندگانی همچون بهرام صادقی باشد"، برای دیدن دوستانش، از شهر دنور در کلرادو به لوس آنجلس رفته بود، همانجا حالش بد شد، او را به بیمارستان رساندند و سرانجام در ساعت یک بامداد ۲۷ اکتبر در بیمارستانی در سانتامونیکا چشم از جهان فروبست. قریب یک سال بود که بیژن از بیماری سرطان کبد رنج می برد و این پایان راه بود.
از بیژن کارگر مقدم تاکنون یک مجموعه داستان "راه بندان"، به همت اسماعیل نوری علا و توسط سازمان چاپ و نشر پیام، ۱۹۸۹، در لندن منتشر شده است. اسماعیل نوری علا در صدد است که مجموعه داستان "راه بندان" را به صورت کتاب الکترونیکی منتشر کند و در دسترس علاقمندان بگذارد.
تخیل فراوان و طنز بسیار در یک ساختار محکم و خلاقیتی شگفتی برانگیز از ویژگی های داستان های پرکشش بیژن کارگر مقدم است. بیژن کارگر مقدم در داستانهایش به ادبیات ایران و جهان اشاره ای دارد که برخی از داستانهای او را می توان از زاویه بینامتنی intertextulité مورد بررسی قرار داد؛ گویی با بازاندیشی اساطیر و ادبیات پیشین، نویسنده مدام در جستجوی راهی نوین و پایانی خوش و راه حلی صلح جویانه برای پیشگیری از مرگ مقدر است. او تلاش می کند تا با مقاومت فرد در برابر سرنوشت از پیش تعیین شده، مقابل تقدیر محتوم بایستد و از فاجعه جلوگیری کند، ولی انسان محکوم است که در پایان تراژدی به شیوه ای فجیع بمیرد. گویی از مرگ هیچ گریزی نیست.
دوستان بیژن در لوس آنجلس هفته ديگر مجموعه داستان، «خواب مگس» {مجموعه نه داستان} از او را در یادبودش منتشر می کنند. در حال حاضر هفت داستان از او بر روی اینترنت موجود است.
داستان "اصل و نسب" از بیژن کارگر مقدم را در نشریه آرش، چاپ پاریس، شماره ۹۴ بخوانید.
دو داستان "دکتر و مریض" و "مردی پشت پنجره" از مجموعه داستان "راه بندان" در وبلاگ یاشار احد صارمی است
و "مرگ یک رفیق"و" گلها را باید من می خریدم" و"باران پشت پنجره" در غرفه آخر ملیحه تیره گل
و "لیدی مکبث" در رندان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تسلیت و همدردی فراوان به اسماعیل نوری علا و شکوه میرزادگی و ریموند رخشانی و دیگر دوستان و خانواده بیژن کارگر مقدم
شعر «بیهودگی عمر»، از ریموند رخشانی در وداع با بیژن را در چشمانی دیگر بخوانید
بیوگرافی بیژن کارگر مقدم را خانم پرتو نوری علا تهیه کرده است
mercredi, octobre 29, 2008
حجاب خواهرانم (4)
وقتی از "حجاب اجباری" حرف می زنیم هیچ برایمان مهم نیست که شما زن مسلمان برای عوام فریبی در دنیای مجازی اینترنت و برای خارج از کشوری ها کشف حجاب کرده باشی.
mardi, octobre 28, 2008
شاپرکم برگشته!
شاپرک تازه از ایران برگشته و تلفن زده تا خبر بازگشتش را بدهد. صدایش که مثل صدای زندگیست شادم کرد. پرسیدم: چه خبر؟....باز از گرانی گفت و این که همه اش توی خانه بوده و در گرما جایی نمی رفته و آهان! که در اولین روز ورودش به ایران، توسط گشت توقیف شده!....
پرسیدم: چی؟ آخه واسه چی؟....
- به جرم بدحجابی دیگه!....
- مگه حجاب نداشتی؟....
- چرا! ولی ما فرق داریم!....
- یعنی چی؟....
- خب اونا بلدن چکار بکنن و چی بگن، تا گشت رو می بینن روسری شون رو می کشن پایین و سرشون رو می اندازن پایین و اصلن از اون طرفا رد نمی شن!....
- تو چی؟....
- من با مامان رفته بودیم میدون انقلاب! تا از ماشین پیاده شدم هاج و واج داشتم ساختمونا رو نیگا می کردم و هی سعی می کردم تغییرات رو به یاد بیارم که... اتفاقن نه آرایش داشتم و نه بدحجابی ولی با بقیه فرق داشتم. تازه بدحجابی رو نمی شه معنی کرد. کافیه از یکی خوششون نیاد! یا کافیه گیر بدن به یکی!
- به تو هم گیر دادن؟
- نه! یعنی من، اگه خودم هاج و واج نبودم و سرم بالا نبود و موقع جواب دادن، با خوشرویی لبخند نزده بودم، کارت ماشین مامان رو نمی گرفتن و منو توقیف نمی کردن!
- لباست ایراد نداشت؟
- مانتو و روسری دیگه! مانتوی بلند با آدیداس!
- پس به جرم خوش تیپی توقیف شدی؟....صدای خنده دلنشین اش را می شنوم. خودش نمی داند ولی صدای خنده اش، صدای زندگی است برای من! چه خوب که هنوز می تواند بخندد. می پرسم: خب بعد؟
- بعد نداره! اول هاج و واج بودم. بعد نمی فهمیدم. به خصوص که هی می گفتن: "شلوار پاش نیس!" از خودم می پرسیدم: "شلوارپاش نیس یعنی چی؟"
- یعنی شلوار اجباری زیر مانتو؟ اونم توی تابستون؟
- آره. وقتی کارت ماشین مامان رو گرفتن و می خواستن منو با ماشین گشت با خودشون ببرن دچار یه حالت هیستریک شدم. بی اختیار شروع کردم به جیغ زدن! رعشه گرفته بودم و جیغ می زدم! مردم هم جمع شدن! فکرشو بکنید توی میدون انقلاب!
شاپرکم به شکل غریبی مودب است و هنوز به من "شما" می گوید و مرا مدام جمع می بندد. پرسیدم" آخرش چی شد؟
- هیچی! مردم جمع شدن! و مامان هی دست پاچه بود و هی به اونا می گفت: " آقا، این دختر من اینجا زندگی نمی کنه و تازه دیشب برگشته و زیاد حواسش نیس اینجا بایست چطور رفتار کرد و..."،... خلاصه ولمون کردن...
- شانس آوردی!
- می دونم!
- یعنی توی گرمای تابستون، همه ی زنا مجبور بودن زیر مانتو شلوار بپوشن؟
- آره دیگه!
- بهت نگفتم: "نرو!" نگفتم: "بیا با هم بریم به هند!"؟
- شما رفتید هند؟
- نع! اونم توی گرمای تابستون! راستی ساک گونی برنجی ات با اون وسایلی که به من امانت دادی توی خونه است! کی میای عقبشون؟
- باشه بعدن! تازه رسیدم! باشه برای وقتی که سرم خلوت شده باشه! برای ساک برنجی هیچ عجله ای نیس!
ساک برنجی بهانه است. دلتنگ دیدن شاپرکم هستم. هر چه زودتر بهتر!
lundi, octobre 27, 2008
Le Cirque invisible
Le Cirque invisible
{والدین جیمز تی یره}
را به هیچ وجه از دست ندهید. یک نمایش صد در صد خالص، پر از تخیل، پر از زیبایی، پر از کار و تمرین، یک دریا از شعر
ویدئوی این نمایش بی نظیر را نگاه کنید
Le Clézio, invité de France Culture
| ![]() | ||||||||||||||||||
|
| |||||||||||
dimanche, octobre 26, 2008
تکذیب نامه
لازم به یادآوری است که شخصاً مدت هاست که برای پیشگیری از هر نوع سوءتفاهمی، و به دلیل اتفاقاتی از این قبیل، بندرت در سایت یا وبلاگی پیام می گذارم و اگر هم مطلبی باشد آن را به صورت پیام خصوصی برای شخص مورد نظر می فرستم در نتیجه اگر در جایی پیامی از من دیدید و یا نقل قولی توسط شخصی با اسم مستعار و یا بی و نام و نشان از من شد، به من هیچ ربطی ندارد.
دستگیری های غیرقانونی و رمان "صبح نهان"
در رمان صبح نهان بخش 35 یکی از همین دستگیری های به قول شما غیرقانونی اتفاق می افتد. شبانه هجوم می آورند و جوان ترین فرد خانواده را که دختر ویولونیستی است مانند چریکی دسگیر می کنند و می برند. در بخش های پیشین، در بخش 33 که کابوسی است و در بخش 34 که امیر و میترا در آخرین شبی که با هم هستند گوشه ای از خاطرات زندان خود را به یاد می آورند و برای هم نقل می کنند.
برای نوشتن این بخش ها از یادهای دوستانم که از بازماندگان کشتار زندانیان سیاسی در تابستان 67 هستند و یا بودند بهره گرفتم اما نمی توانستم "صبح نهان" را به دست وزارت ارشاد همان رژیم بسپارم تا قیمه قیمه اش کنند و این بخش ها را حذف و مرا منجر به توبه و یا بازنویسی داستانم کنند برای همین آن را روی اینترنت گذاشتم ، این کارم مثل رها کردن پیغامی در بطری و سپردنش به دست دریا می ماند؛ باشد که پیامم یا پیاممان خوانده شود که ما این گونه بوده ایم و نه کم و نه بیش.
samedi, octobre 25, 2008
درگذشت خانم سفیر، مهرانگیز دولتشاهی
خانم مهرانگیز دولتشاهی، خواهرزاده صادق هدایت و اولین زنی که در ایران سفیر شد، در سن نود یک سالگی به دنبال یک بیماری طولانی درگذشت. مهرانگیز دولتشاهی متولد سال ١٢٩٦ در اصفهان است. او که نسبش از خانواده های قاجاری است برای تحصيلات دانشگاهی به آلمان رفت و مدرک دکترای خود را در رشتۀ علوم اجتماعی در آلمان گرفت.
پس از بازگشت به ایران در سالهای ١٣٢٠، مهرانگیز دولتشاهی، در فعاليت های اجتماعی سازمانهای گوناگون زنان آن روزگار شرکت داشت و در سال 1325 در سازمان خدمات اجتماعی و انجمن حمایت از زندانیان مشغول به کار شد. خانم دولتشاهی از بنيانگذاران يک سازمان غيردولتی زنان بنام «جمعيت راه نو» بود که بعد ها این انجمن به عضويت «اتحاديۀ بين المللی زنان» در آمد. در «جمعيت راه نو» به طور مرتب جلسات گفتگو و بحث در مورد قانون اساسی و مدنی برگزار می شد. هدف از این جلسات بالا بردن سطح آگاهی زنان تحصیل کرده ی طبقه ی بالا نسبت به قوانین موجود بود. «جمعيت راه نو»، اولین نمایشگاه بین المللی "فعالیت زن" را با شرکت سی کشور آسیایی و اروپایی در ایران برگزار کرد.در سال ١٣٣٦، کميتة حقوقی «جمعيت راه نو» پيش نويس قانونی را آغاز کرد که ده سال بعد تبدیل به"قانون حمايت خانواده" شد. این قانون تعدد زوجات را محدود كرد. اين قانون به اين گونه اختيار همسر دوم را توسط مرد منوط به اجازۀ همسر اول کرد و همچنين حق طلاق را برای زنان به رسميت شناخت. قانونی که پس از چهل و یک سال، به صورت معکوس در شرف لغو و دستخوش تغییری واپسگرایانه است.مهرانگيز دولتشاهی، رئيس «جمعيت راه نو»، بعدها يکی از اولین زنانی بود که نماينده مجلس شورای ملی شد، او سه بار در مقام نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. مهرانگيز دولتشاهی در مناطق فقير نشين جنوب شهر تهران برای سواد آموزی زنان تلاش های بسیاری انجام داد. از دیگر فعالیت های بین المللی خانم دولتشاهی نیابت ریاست شورای بین المللی زنان است.شاهرخ مسکوب در گفتگویی با مهرانگیز دولتشاهی برای طرح "تاریخ شفاهی ایران" گفته ی او را بازگو کرده است (نقل به مضمون) : " حضور زنان در فعالیتهای اجتماعی، به دو دلیل اهمیت بسیار دارد: اول انکه زنان مدت زیادی در خانه مانده اند و باید شجاعت لازم برای حضور در اجتماع را کسب کنند و دوم اینکه جامعه متوجه شود که زنان می توانند مفید باشند و کار انجام دهند. به عبارت دیگر زنان طبقه ی متوسط با ارائه ی خدمات به زنان طبقه ی پایین خود را توانمند می ساختند تا بتوانند وارد مناسبات سیاسی شوند و قوانین را تغییر دهند."
Libellés : Hedayat
vendredi, octobre 24, 2008
"چشمانی دیگر" به روز شد
jeudi, octobre 23, 2008
گردنبند بلور (19)
آن سال گفتیم برای جشن تولدمان می رویم به رستوران!رضا بدون زنش آمده بود!
علی بدون زنش آمده بود!
حمیرا شوهر نداشت!
آزیتا مجرد بود!
از راه نرسیده، گفتی بروم سلام و علیکی بکنم
و یک راست رفتی و جلوی حمیرا نشستی!
از دور چشم ها و لب ها و پستان های ورقلنبیده اش را می دیدم
و چشم ها و لب ها و سمت نگاه ترا هم می دیدم
و به چرندیات علی یا رضا و یا علیرضا گوش می دادم
تو تا آخر شب همانجا ماندی و
آنشب، شب تولد من بود! همین!
mercredi, octobre 22, 2008
Cyrus Day
من برای صلح کوشیدم....صلح و آرامش به تمامی مردم اعطا کردم....
من برده داری را برانداختم....
به بدبختی های آنان پایان دادم....
فرمان دادم همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند....
فرمان دادم که هیچ کس، اهالی شهر را از هستی ساقط نکند....
شهرهایی که ویران شده بود از نو ساختم....
فرمان دادم تمام نیایش گاه هایی که بسته شده بود را بگشایند.......
همه مردمانی که پراکنده و آواره شده بودند به جای خود برگرداندم.......
خانه های ویران آنان را آباد کردم.......
همه مردم را به "همبستگی" فرا خواندم.
بشود که دلها شاد شود.
...

گردنبند بلور (18)
هر بار در حین رانندگی آهسته حرف زدی!
و هر بار وقتی می پرسیدم :"کیه؟" می گفتی :"رضا!"
تازگی ها موبایل ات را عوض کرده بودی،
دیگر زنگ نمی زد که بشنوم بلکه ارتعاشی شده بود
ناگهان غیبت ات می زد و می رفتی توی حمام و صدای دوش: ششششششششرررررررر!
از حمام بیرون می آمدی: خشک خشک با چشمان براق و لپ گل انداخته!
آنشب رضا خیلی بی قرار تو بود، سه بار زنگ زده بود و پرسیده بود:
"کی برای شام می رسید؟"
شام را نکشیده، یک دفعه غیب شدی، هیچ کجای خانه ی رضا نبودی!
وقتی با چشمان سرخ و لپ گل انداخته آمدی و گفتی رفته بودی توی پارکینگ و در قفل شده و آن تو حبس شده بودی!
ساعت یازده بود! وقتی گفتم: خب پس چرا با موبایل زنگ نزدی تا بیاییم و نجاتت بدهیم؟
چنان چشم غره ای به من رفتی که حرف در دهانم خشک شد!
آنشب مدام از من مدام فاصله می گرفتی!
آنشب با ولع یک دیس غذا خوردی و بعد زود رفتی و روی کاناپه ولو شدی!
من مانده بودم و چرندیات رضا!
تولد من بود و تن تو بوی عرق تن حمیرا را می داد!
تولد من بود و تو خیس عرق روی کاناپه خوابیده بودی و خررررررخوررررر! خخخخخخررررر! خووووووررررر!
lundi, octobre 20, 2008
فیلم "سنگسار ثریا میم." به زودی بر روی پرده سینماها
مدت ویدئو: هشت دقیقه...
منبع خبر: رزا نیوز
برای اطلاعات بیشتر: فیلم "سنگسار ثریا میم." با بازی شهره آغداشلو
نمایشگاه پیکاسو و میراث نقاشی

کاری از پیکاسو که متأثر است از تابلوی ولاسکز، نقاش اسپانیایی قرن هفدهم.
در تکمیل این گزارش اضافه می کنم که نمایشگاه های هنری فعلی در اروپا دیگر کمتر به کلکسیون آثار یک نقاش و یا گردآوری مجموعه آثار یک هنرمند اختصاص دارد چون این نوع گردآوری کار موزه های هاست و موزه ها دایمی و تغییرناپذیر اند و معمولاً هر هنرمندی برای خود، موزه ای دارد که در آنجا می شود مجموعه آثارش را یافت.
اکنون نمایشگاه ها عموماً بر اساس اندیشه های نقد و تفسیر هنری و فلسفه هنری برنامه ریزی می شوند و شکل می گیرند و از آنجا که "هنر تطبیقی" در دوره کنونی با استقبال بسیاری مواجه شده است؛ این نمایشگاه ها بیشتر به تأثیر یک نقاش بر روی همعصرانش، و یا تحت تأثیر قرار گرفتن یک نقاش از نقاشان دوره پیشین، و گاه به مقایسه (تفاوت ها و تشابه ها در عین ویژگی هر اثر) در آثار دو نقاش و یا مقایسه ای در آثار دو دوره مختلف از یک نقاش می پردازد.
نمایشگاه هایی بر اساس مضمون مشترک در آثار نقاشان گوناگون و دیالوگ هنری دو نقاش هم عصر از طریق تابلوها و یا نظریه های آنان در مورد نقاشی؛ بخشی از این پژوهش هنری است. این نوع نمایشگاه ها به دلیل تنوعی که با خود دارند و از زوایای گوناگون به بررسی آثار هنری و یا دوره های هنری و آثار هنرمندان می پردازند و به دلیل چند بعدی بودن شان، مورد استقبال بسیار هنردوستان قرار گرفته است و عموماً از میزان بازدیدکنندگان بالایی برخوردار است.
از این رو جای تعجب نیست که مثلاً یک بار نمایشگاه "ماتیس - پیکاسو" را در گراند پاله داریم
و چند سال بعد "پیکاسوی مجسمه ساز" را در مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو
و یا "پیکاسو- ولاسکز" را در موزه دو ارسی
و در حال حاضر "پیکاسو - دولاکروا" در موزه دو لوور "پیکاسو/ مانه (ناهار در سبزه زار) در موزه دو ارسی و سرانجام "پیکاسو و استادان نقاشی" را در گراند پاله.
پابلو پیکاسو همچون پدیده ای مدرن؛ در مقایسه با آثار کلاسیک و با در نظر گرفتن تأثیری که از پیشینیان خود گرفته است و در گفتگویی هنری با نقاشان همعصرش و با شناختن جنبه های مختلف هنرش و از زوایای گوناگون و در ارتباط با دیگران است که معنا پیدا می کند و جایگاهش مشخص می شود.
dimanche, octobre 19, 2008
"نیشترهای اندیشه"، فیلم کوتاهی در یادبود اردشیر محصص

برگرفته از جدیدآنلاین
من اردشیر محصص هستم! به قلم شیوای محمود کویر
روایت دیگری از زندگی و اندیشه و همراه با نقل قول هایی از دیگران در مورد آثار اوست.
"اردشیر محصص، کاریکاتوریست ایرانی" از داگلاس مارتین، در نیویورک تایمز، برگردان از ناصر مهاجر
در مورد کاریکاتور، داستانی دارم به نام "ایرن" که آن را در سایت عصرنو بخوانید.
از تصادف روزگار، این داستان درست در روز مرگ اردشیر محصص منتشر شد!!!!!
"مسئله ی خواهرم" و استفتاء از علما
ببینید من تا حالا دو بار فیلتر شدم و دیگر حوصله ی فتیله پیچ شدن را ندارم....
samedi, octobre 18, 2008
گردنبند بلور (17)
آخرین سفرش بود،
گفت شب جایی مهمان است. مهمانی کاری با همکاران!
گفت که برای مسافرت فردا، هیچ رخت شسته و اطو کرده ندارد!
توقع داشت بنشینم خانه و رختهایش را با دست بشورم،
پودر رختشویی را نشانش دادم و تشت را توی حمام!
وقتی با رختهای چرکش رفت غر می زد؛
یادش رفته بود که حضورش، همیشه تازگی تولدم را چرک کرده است.
vendredi, octobre 17, 2008
چندهمسری در ادبیات ایران
چندهمسری در ادبیات ایران، را به طور مثال در"خسرو و شیرین" نظامی داریم، توجه داشته باشید که چون در ایران آقایان همیشه مقدم اند، اسم خسرو خان قبل از نام شیرین خانم می آید، در داستان "خسرو و شیرین" زنهای دیگر همه در مه و غبار به سر می برند و فقط از مریم می شنویم و دسیسه هایش برای ملکه و یا سوگلی شاه باقی ماندن و سر به نیست کردن هووها. از آن طرف شیرین پس از آن که به همسری خسروپرویز در آمد، در قصری وسط بیابان (انها که قصرشیرین را دیده اند می فهمند چی می گویم) زن دوره ی شکار خسروخان شد. یعنی خسرو پرویز گه گاه برای شکار و یا به بهانه شکار به آن منطقه می آمد و جلوس می فرمود. شیرین در آن غربت و برهوت برای رفع تنهایی با جوان هنرمندی گرم گرفته بود تا این که فضول ها و فتنه ها به شاهنشاه خبر دادند که چه نشسته ای زنت با فرهاد گرم گرفته و شاهنشاه هم با حقه ای فرهاد را از سر راه خود برداشت.در ادبیات معاصر رمان "شوهر آهو خانم " از علی محمد افغانی را داریم که مطابق معمول، زن دوم برای خودش رقاصه شیطانی است که مرد نجیب زن داری را از راه به در کرده و فریب داده است ( دلم برای آن مرد نجیب سر به راهی که می رود نجیبانه زن دوم و جوانتر می گیرد و می آورد توی خانه پیش زن و بچه اش، کباب است! لابد باید پای درددل او هم بشینیم؟) البته نویسنده داستان، به خوبی می داند که در قرن بیستم چندهمسری و داشتن همسر دوم در جامعه امری ناپسند است، از این رو تصمیم می گیرد با گذاشتن تمامی تقصیرات و گناهان بر دوش "زن" یعنی در واقع چهره ی فریبنده و اغواکننده ی زن، "مرد" را در دادگاه اذهان عمومی تبرئه کند؛ در نتیجه زن دوم را سبک سر و جلف و رقاصه و شنگول و غیروفادار نشان می دهد. و صد البته هیچ کس در این میان از خود نمی پرسد که اگر زن دوم این همه عیب داشت و این قدر پلید بود، چطور شد که مرد حسابی و میانسال و با تجربه ای با داشتن همسر نیک و وفادار ناگهان مانند پسرنوجوان تازه بالغی فریب او را خورد و خود را در آغوش این موجود پلید و اهریمنی انداخت؟ و بایست باز هم فکر کنم تا نمونه های دیگری را به یاد بیاورم. از قضای روزگار ماجرای "شوهر آهو خانم" در کرمانشاه می گذرد که به قصرشیرین چندان دور نیست!
در مورد عشق زنان شوهردار به مردان جوان در ادبیات فارسی هم خواهم نوشت ولی الان بحث بیشتر بر سر ریشه های چندهمسری نزد مردان ایرانی است که اینها به یادم آمد و نوشتم.
نوبل ادبی 2008 برای ژان ماری گوستاو لوکلزیو
ژان ماری گوستاو لو کلزیو ، شصت و هشت سال پیش، در جنوب فرانسه به دنیا آمده است؛ او تاکنون بیش از چهل اثر منتشر کرده است. اولین جایزه ادبی و مهم خود را، چهل و پنج سال پیش دریافت کرد. آکادمی نوبل، ژان ماری لوکلزیو را "نویسنده بدعت های تازه، ماجراهای شاعرانه، و هیجانات شهوانی و هم چنین نویسنده ای در جستجوی انسانیتی آن سوی مرزهای تمدن بشری" دانسته است و جایزه نوبل ادبی 2008 را به او اهدا کرده است.
معرفی رمان "بیابان" از لوکلزیو "موندو" و"بیابان" به فارسی ترجمه شده است همراه با زندگینامه ی او/ خبر جایزه نوبل ادبی 2008 برای لوکلزیو در سایت جایزه نوبل/ نویسنده فرانسوی برنده نوبل 2008 شد / نوبل ادبیات برای ژان ماری گوستاو لوکلزیو/ نوبل ادبیات 2008 در دستان لوکلزیو فرانسوی/ ژان ماری لوکلزیو: ادبیات امروز، ادبیات یأس است/ نوبل ادبیات 2008 به لوکلزیو رسید / گفت و گوی رادیو ملی سوئد با ژان ماری گوستاو لوکلزیو دقایقی پس از اعلام برنده جایزه ادبیات نوبل، برگردان: پریس تنظیفی/ گفتگو با ژان ماری لوکلزیو، برگردان: آرش توکلی/ حرف هایی از لوکلزیو، برگردان: فریبا حاج دایی/ ژان ماری لوکلزیو در سایت انتشارات کاروان/ موندو از لوکلزیو/"آی دزد، دزد! زندگیات کدام است؟" داستانی از لوکلزیو، برگردان: اصغر نوری/ رؤياي مكزيكي. لوكلزيو برگردان: ابوالحسن نجفي در نگاه نو/ گفتگو با آزیتا هامپاتریان مترجم لوکلزیو به فارسی دو رمان "بیابان" و "آفریقایی"/ برنامه ویژه رادیو فرهنگی فرانسه به مناسبت لوکلزیو و نوبل ادبی 2008
![]() |
jeudi, octobre 16, 2008
گردنبند بلور (16)
ترا از خودم می دانستم و من و تو نداشتم!
وقتی با آن بالا بالاها هم پیمان شدی
وقتی مرا چشم بسته به آنها واگذار کردی باورم نشد!
باورم نشد که تو به نام "دوست"،
مأمور بفرستی به سراغ من!
باورم نشد که مرا فروخته باشی!
باورم نشد که دیگر با من هم فکر نباشی!
هیچ باورم نشد که تو خائن باشی!
اگر تو دوست نبودی،
پس چه کسی دوست است، شعله؟
mercredi, octobre 15, 2008
گردنبند بلور (15)
روز تولدم بود که از سفر آمدی،تولدم خالی گذشت و پوچ،
چمدانت پر از سوغاتی بود،
به من گفتی از تاجیکستان برایت بشقاب چینی آوردم
هدایای من همیشه می شکست،
هدایای من همیشه جا می ماند،
تولدم همیشه از یادها می رفت،
گفتی برویم بیرون برای زن و بچه ام سوغاتی بخرم،
حال تهوع داشتم، سرم گیج می رفت،
با تو به کجا می رسیدم؟
با تو که همیشه برایم خالی بودی،
با تو که همیشه شیره ام می کشیدی،
با تو که مدام می خواستی،
و مدام فرو می بردی مرا در مردابی که ته نداشت،
با تو که میل تولد و زندگی را در من کشتی؛
با تو بود که چینی شکسته و هزار پاره شدم.
گردنبند بلور (14)
سینه ریزم توی کیفم بود،و کیفم پیش تو جا مانده بودم،
تا فهمیدم برگشتم،
از تو پرسیدم: "کیف من اینجا نمانده؟"
گفتی: "چی توش بود؟"
گفتم: سینه ریزم!
پرسیدی: طلا بود؟
گفتم: آره.
پرسیدی: توی کیفت پول هم داشتی؟
گفتم: آره. همه ی حقوق این ماهم را!
گفتی: اینجا هیچی نمانده! هیچی! دختره ی سر به هوا!
mardi, octobre 14, 2008
گردنبند بلور (13)
شب عید بود که شوهرم قهر کرد و به سفر رفت،موقع رفتن، النگوهای عروسی ام را با خود برد،
پیش از رفتن از چیزی خشمگین بود و مرا زده بود،
بعد از سیزده به در، وقتی از گردش برگشت،
من دیگر النگو نداشتم!
عید هم هرگز نداشته ام!
lundi, octobre 13, 2008
گردنبند بلور (12)
در سفر بودم،برایت انگشتری سوغات آوردم،
یک انگشتر نقره با نگین مشکی!
انگشانت قلمی و کشیده بود،
آن را با انگشت کوچکم اندازه گرفته بودم،
وقتی رفتی انگشتر یادت رفت!
دیگر ترا برای همیشه از دست داده ام،
انگشتر نقره ای با نگین مشکی را به انگشت کوچکم می کنم و ترا به یاد می آورم.
dimanche, octobre 12, 2008
گردنبند بلور (11)
روز تولدم بود.همیشه عادت داشتی که وانمود کنی فراموش کرده ای.
همیشه تظاهر می کردی که نگفته ام
همیشه می گفتی نمی دانستم.
به دروغ هایت عادت کرده بودم.
به دروغ هایت عادتم داده بودی.
هرسال همین نمایش کمدی ادامه داشت.
در دل با خود می گفتم: خدا کند یادش نباشد و در سکوت و آرامش بگذرد تا این که به نام خواهر و مادر و بقیه روزگارم را سیاه کند.
هیچ شباهتی به مردانی که در کتابها خوانده بودم و یا در فیلمها دیده بودم نداشتی!
آرزو می کردم هرگز برای من تولدی در کار نباشد.
چه خودخواه و خودپسند بودی تو!
jeudi, octobre 09, 2008
چند روز نیستم
تمام دیشب حالم بد بود، انگار بختکی یا چیزی سنگین روی قلبم نشسته باشد، در حالی که بایست می خوابیدم تا امروز به کارهایم برسم چون شب راهی سفرم. صبح وقتی به رزا سر زدم و دیدم نوجوان شیرازی فعلاً اعدام نمی شود، انگار جانی دوباره گرفتم و از نو زنده شدم.درست پس از انقلاب، وقتی اولین تظاهرات مربوط به حجاب در ایران بر پا شده بود، پنج تا دختر جوان بودیم که با عجله با تاکسی به سوی دانشگاه تهران می رفتیم تا خشم خود را ابراز کنیم، شوفر تاکسی با ما بحث می کرد و می گفت که زن بدون حجاب قشنگ نیست و از خودش مثال می زد که عین همین بحث را با خانمی از مسافرانش داشته و ناچار شده تاکسی را بزند کنار و کاپوت ماشین را بزند بالا و به خانم نشان بدهد که ماشین با کاپوت بالا، مثل زن بی حجاب زشت است و در پایان اضافه کرد که آن خانم قانع شد و قبول کرد!
ما که دیگر دم دانشگاه رسیده بودیم با عجله پولش را دادیم با کاپوت بالا به سمت تظاهرات حرکت کردیم. اصلاً بدرک که زشت ایم! ما همین ایم که هستیم! حالا کی بحث خوشگلی رو پیش کشیده؟ مگه زن همیشه باید خوشگل باشه؟ ما باید خودمان باشیم و گلشیفته هم گل آزاده ایست که یک موی گندیده اش به صد محجبه ی دروغگو (هر کدامشان "مجموعه ی از دروغها"ست) می ارزد. همین! برگشتم بیشتر در مورد این حجاب مصلحتی و یا اجباری و یا به قول آن راننده تاکسی میدان انقلاب درباره "کاپوت زنان" می نویسم.
گام بعدی: عادی سازی چند همسری در اذهان عمومی
این مجموعه برای خرد کردن اعصاب خانم ها در قرن بیست و یکم تهیه نشده است بلکه در ابتدا نگاهی داریم به تاریخ حرمسراداری در ایران و سپس با هشیاری کامل از این که قرار نیست نه فیلم هنری ببینیم و نه فیلمی از وضعیت فعلی ایران، به تماشای فیلم مستند "چهار همسر و یک شوهر" که بر اساس زندگی یک روستایی چهار زنه تهیه شده است می نشینیم. فیلم به درد تحقیقات مردم شناسی و انسان شناسی و دیدن در جمع های کوچک تخصصی می خورد و معلوم نیست چرا بانوی فیلمساز متعهدی از سوئد راه افتاده است و در روستایی گمنام یک مرد چهار زنه پیدا کرده است و از زندگی چهارزنه ی او فیلم مستندی تهیه کرده است؟ آیا این فیلم سندی از زندگی زن ایرانی است؟
آیا آن مرد روستایی چهارزنه، نماد همه ی مردان ایرانی است؟ آیا زندگی همه ی ایرانیان به این گونه است؟ آیا در ایران، زوج های تک همسره در اقلیت به سر می برند؟ آیا در ایران همه این طور زندگی می کنند؟ نبودن زوجی تک همسره، در فیلم برای ایجاد دیالکتیک و تضاد و به فکر انداختن بیننده در مورد شرایط متضاد در جامعه ایران، ما را با این سئوال روبرو می کند: آیا این انتخاب غریب، از جانب بانوی فیلمساز عمدی نبوده است؟ به هر حال عمدی و یا سهوی، مسایلی از این دست مسایل حساسی هستند که بایست با هشیاری و با توجه به زمان و شرایطی که در آن به سر می بریم بدانها پرداخت. نمایش این فیلم در سوئد بحث هایی به راه انداخت که می توانید در لینک های زیر بازتابش را بشنوید. آیا نمایش این فیلم و سریال های تلویزیونی و یا فیلم های دیگری که تولیدات داخلی است، فیلم هایی مانند:"مهر مادری"، "شوکران" و "چتری برای سه نفر" و غیره، سیاستی برای "عادی سازی چند همسری در میان ایرانیان" زیر لوای اسلام عزیز نیست؟
تاريخ ناگفتهی حرمسراهای ايرانی در سایت در سایه روشن کلام/ فیلم چهار همسر و یک شوهر از ناهید پرشون/ در مورد فیلم "چهار همسر و یک شوهر" همراه با پخش مستقيم آن// دلايل واكنش برخى از ايرانيان به فيلم مستند چهار همسر و يك شوهربرنامه اى از زينت هاشمى در راديو سوئد بخش فارسى پژواك / توضیحات بیشتر را در وبلاگ ناصر یوسفی بخوانید و بشنوید. دلایل واکنش برخی از ایرانیان به نمایش جنبه های مختلف فرهنگی سرزمینشان (زینت هاشمی) نسخه ی کاملتر و بلندتر گزارش را دراینجا بشنوید/ زنان جهان را تغییر میدهند، مردان تفسیرش میکنند! لینک از طریق رزا روشن و رجاله های هوس ران اش و هرکی دو تا زن داره دستش بالا!گفتگو با یک مرد دو زنه: اینجا پر از مردهای چند زنه است ، ترانه بنی یعقوب از کانون زنان ایرانی و نمایندگان چند زنه
به طور مثال: آیا تهیه گزارش و یا مصاحبه ی بالا هم بر اساس همان سیاست "عادی سازی حرمسراداری تحت لوای حکم شرع" نیست؟ چون باز هم در این مصاحبه می خوانیم که مرد آنقدر عادی از دوهمسره بودن خود حرف می زند که تازه طلبکار هم هست "اینجا پر از مردهای چند زنه است، آن وقت شما از من می پرسید چرا فقط دو تا زن دارم؟" و از سوی دیگر در گزارشی که زنان فمینیست اسلامی بر سرش قشقرق به راه انداختند در واقع همان ها بودند که افشا کردند که نیم بیشتر نمایندگان مجلس دو و یا چند زنه می باشند، چی؟ اگر این افشاگری های حساب شده، در جهت "عادی سازی زنان با حرمسراداری و چند زنه بودن مردان" نیست برای چه تاکنون ساکت بوده اید و گامی در جهت افشای این مردان هوسران برنداشته بودید؟ منظورم این است که هم زمان با قانونی کردن "لایحه ی حرمسراداری بی اجازه ی آقایان"، در کنارش یک سیاست "عادی سازی چندهمسری مردان" نیز جریان دارد. این حس من است و گاهی حس ها و حدس های خودم را هم می نویسم. توجه داشته باشیم که مخالفت این بانوان فمینیست اسلامی هرگز با صیغه نبوده است و آنها کلامی در مخالفت با صیغه که بدترین نوع تحقیر زن به حکم شرع است ابراز نکرده اند و باز این بانوان خود را مدافع حقوق و منافع زنان می دانند؟
آخر کدام را باور کنیم؟ قسم .... یا دمب خروس؟
سئوالم را دقیق تر بگویم: چرا در قرن بیست و یکم باید زنانی دوربین و یا قلم و یا صفحات روزنامه و یا سایت و یا بالاخره تریبون خود را به دست مردان دو یا چند زنه بسپارند تا آنها دلایل چندهمسره بودن خود را بیان کنند؟ چرا این زنان به ظاهر روشنفکر، امکانات خود را در جهت انعکاس صدای اعتراض زنان و مردان مترقی و مدرن و امروزی و در رد چند همسری به کار نمی گیرند؟ مگر مجبورند؟
و کجای این عمل این بانوان فمینیستی است؟ آیا این افراد بیشتر در جهت "عادی سازی جامعه برای هضم لایحه های شیخ های حرمسرادار" گام برنمی دارند؟ راستش وقتی می بینم این دختران زینب با این نمایشات نه چندان خنده دار خود را فمینیست قلمداد می کنند و می خواهند با مرد چندزنه ای بحث کنند، چیزی قلبم را می فشارد؟ آیا هجوم فشار دروغ نیست که قلبم را به درد می آورد؟
دو نظر متفاوت در مخالفت با چند همسری و صیغه و لایحه حسرمسراداری بی اجازه و غیره:
لایحه خانواده: دغدغه شریعت ناب یا لمپنیسم؟!/فاطمه صادقی
مهرنوش موسوی در جدل با خبرنگار شبکه تلويزيونى جام جم جمهورى اسلامى در باره صيغه!
mercredi, octobre 08, 2008
زمستان است...
گردنبند بلور (10)
روز تولدم بود.از چند روز پیش شروع شده بود.
- ندارم! پول ندارم! پول نداریم!
ولی من که هیچ چیزی از تو نخواسته بودم.
جز کمی شادی، کمی آرامش، کمی انسانیت!
از صبح شروع شد.
چشم باز نکرده، دویدی پایین و خیلی طول کشید.
با خوش خیالی در دل گفتم: رفته برای صبحانه نان تازه بخرد و یا یک شاخه گل!
طول کشید ولی آخرش با دست خالی برگشتی!
نه دستت خالی نبود، یک نامه باز شده در دستت بود!
رفته بودی تا مثل همیشه صندوق پستی را کنترل کنی و حتماً نامه های مرا هم باز کرده بودی، و حتماً همه را خوانده بودی و حتماً هر کدام را نپسندیده بودی پاره کرده بودی ولی این یکی دستت بود!
پرسیدم: نامه داریم؟
- "آره! نامه خواهرم است!" داشتی نفس چاق می کردی تا نامه را با صدای بلند بخوانی که گفتم:
- "امروز روز تولدم است! اگر فکر می کنی ناراحتم می کند نخوان!" بعد با عجز بیشتری گفتم: یا لااقل صبر کن تا صبحانه بخوریم!
با حالت آمرانه و پر از تغیری گفتی:" نه! هیچ چیز ناراحت کننده ای ندارد!" و شروع کردی به خواندن!
نامه اش پر از توهین و تحقیر من بود، منی که هرگز ندیده بود، منی که از پنج هزار کیلومتر آن طرف تر داشت هر لحظه توی زندگیم موش می دوانید و دخالت می کرد. دو سه جا گفتم: "بس کن! بس کن! خواهش می کنم بس کن!" ولی تو بی وقفه به خواندن ادامه می دادی.
کمتر در زندگیم، آن طور از ته دل شیون نزده ام که آن روز! مثل عزیزی از دست داده، دو سه ساعتی زوزه کشیدم. وقتی فهمیدی از به کل پا درآمده ام، خواندن نامه تمام شده بود.
چه بی رحم و شکنجه گر بودی تو!
mardi, octobre 07, 2008
تاريخ ناگفتهی حرمسراهای ايرانی
بخش اول، زن، کنيز، و حرمسرا در ذهنيت مردان.
بخش دوم، حرمسراي «آغامحمدخان» قاجار و شرح ويژگيهاي رفتاري او، از جمله جنون شکنجه و آزار.
بخش سوم، شرح لشکرکشيهاي «آغامحمدخان»، قتل عام مردم تفليس، نابودي و غارت گرجستان.
بخش چهارم، حرمسراي هزار نفرهي «فتحعلي شاه» قاجار و سوگلي او «طاووس» خانم.
بخش پنجم، طاووس خانم و عاقبت او، تهران قديم.
بخش ششم، «سنبل خانم»، قرباني جنون شاهان قاجار و در عين حال سوگلي شاه، طغيان حرمسرا.
بخش هفتم، دنياي درون حرمسرا و شرح مسابقهي نرم تنان و زيبارويان در حضور شاه.
بخش هشتم، داستان دلباختن شاه قاجار در خلال مسابقهي «نرمتنان» به جميله، دخترک فقير.
بخش نهم، شرايط محيطي ـ زيستي زنان حرمسراي قاجار.
بخش دهم، سرگرميها و تفريحات گوناگون زنان حرم.
بخش يازدهم، «مهدعليا» يکي از قدرتمندترين زنان عصر قاجار.
بخش دوازدهم، موقعيت زنان دورهي قاجار در خانه و جامعه.
بخش سیزدهم، معرفي چند تن از زنان شاعر حرمسراي قاجار و در بيرون از حرم،«قرةالعين».
بخش چهاردهم، زنان هنرمند، شاعر، ترقيخواه در دورهي قاجار و مشروطيت.بی بی خانم استرآبادی
بخش پانزدهم، نهضت مشروطيت و شاعران زن ايراني. فخر عظمی ارغون
بخش شانزدهم، انجمنها و جمعيتهاي زنان مبارز در دورهي مشروطيت. مشدی گلین خانم، شهرزادی دیگر
بخش هفدهم، نقش زنان در آموزش و پرورش در عصر قاجار.
بخش هیجدهم، فعاليت زنان در تشکيل روزنامه و مطبوعات.
بخش نوزدهم، بخشي از «خاطرات تاجالسلطنه»."تاج السلطنه"، شورشی دربار قاجار
***
قسمتهای گوناگون «حرمسرا» را در بخش «گفتار گویا» بشنوید.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
برگرفته از سایت در سایه روشن کلام
عروس تریاک
![]() |
قلبم؟ - کودکی بود که هرگز به بزرگسالی نرسید،
lundi, octobre 06, 2008
دو مقاله خواندنی و مفید


بصیر نصیبی نیز در مقاله "حسن داعی و شبکه گسترده لابی ها" به مسئله ی محدود کردن روزنامه نگاران مستقل توسط رژیم می پردازد و نشان می دهد چگونه همه چیز در خارج از کشور برای ساکت کردن و تحت فشار قرار دادن روزنامه نگاران مستقل شکل گرفته و چگونه رژیم برایشان پاپوش می دوزد و آنها را توسط افرادش تهدید به شکایت می کند و از شیوه های مافیایی و گاه شاهدان دروغگو برای محکوم کردن آنها استفاده می کند.
خواندن این دو مقاله را به شما توصیه می کنم تا ببینیم در چه فضای پر از دروغ و نیرنگی به سر می بریم.
می خواهند صبح پنج شنبه اعدامش کنند
محمد رضا حدادی، صبح پنج شنبه 18 مهرماه اعدام می شود.منبع خبر: رزا نیوز/
فراموش نکنیم که پنج شنبه ده اکتبر روز جهانی مبارزه برای لغو اعدام است!/
هجده که رسيد، حکم اعدام،
شد هديهي زادروز کودک،
بر گردن او طناب بستند،
گفتند تولدت مبارک!
از....
هادی خرسندی
dimanche, octobre 05, 2008
کتاب خاطرات فروغ فرخ زاد
گردنبند بلور (9)
روز تولدم بود.نه توقع جواهرات کارتیه داشتم.
و نه ماشین آخرین سیستم.
نه کیک شکلاتی و یا خامه ای،
و نه حتی توقع یک تبریک و خالی!
فقط آرزو داشتم آن روز بی دردسر و آرام بگذرد.
از پیش تصمیم گرفته بودم: خودم برای خودم جشن می گیرم.
به تو گفتم: ناهار می رویم به یک رستوران خوب!
و تا حرفی بزنی، گفتم: میهمان من!
به رستوران که رفتیم دوستت را همراه خودت آورده بودی: میهمان من!
صورت غذا را که آوردند، نگاهم به هر چه رفت؛ گفتی: "برایت خوب نیست" و یا "گران است!"
نگاه دوستت به هر چه رفت، به او گفتی: بی خیال! فکر قیمتش را نکن! مگر نمی بینی امروز میهمانیم؟
غذا به دهانم مثل زهرمار شد.
صورتحساب را پرداختم در حالی که گرسنه بودم و سرم درد گرفته بود.
به خودم گفتم: بی خیال! هیچ خودت را نباز! برو برای خودت هدیه ای بخر! آخر هرچه باشد تولد توست!
فردایش برای خودم پیراهنی خریدم.
سرم داد زدی: چقدر ولخرجی!
توی دلم گفتم: تولد نخواستم
و در آن روز خاص بود که از به دنیا آمدنم، بیش از همیشه شرمنده شدم.







































