vendredi, juillet 30, 2010
اگون شیله
jeudi, juillet 29, 2010
تنفس هوای مانده
در سراسر زندگیش، گاه با دستی کوتاه و گاه با پای بریده، علیرغم اشتباهات و شیطنت هایش، چون غولی زیبا در برابر دیو دیکتاتوری های مختلف ایستاد و سر خم نکرد. امروز ده سال پس از خاموشی او می گذرد، در گرامیداشت خاطره اش نه تنها دولت مانع می شود و از سنگ گورش هم می ترسد بلکه دروغین ترین چهره های احزاب خائن و دلقکان صحنه های رنگین نامه ها با عفونت خویش در صدد آلودن نامش برآمده اند و مانده ترین و فاسدترین کلمات را در رسایش نوشته اند. کلماتی که به قول فروغ فرخ زاد: «من از سلاله درختانم/ تنفس هوای مانده ملولم می کند» حرف های متعفن و مانده این موجودات کپک زده را رها کنیم و یادش را در دل خود گرامی بداریم چرا شعرش راهگشا و کلامش چراغ خانه مردمش بود. «تنها صداست که می ماند»
mercredi, juillet 28, 2010
ایزادورا دانکن
مدت ویدئو: پنجاه و هفت دقیقه
mardi, juillet 27, 2010
اولین بوسه
اولین بوسه «رومئو و ژولیت»، شکسپیر (ویدئو)اولین رقص «رومئو و ژولیت»
***
تریلر فیلم «رومئو و ژولیت» محصول 1996
با بازی لئوناردو دیکاپریو (رومئو) و کلر دینز (ژولیت)
فیلم را به صورت کامل بر روی یوتوب بیبینید:
1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 -
متن نمایشنامه «رومئو و ژولیت» ویلیام شکسپیر به زبان انگلیسی: دانلود
Libellés : Littérature, Shakespeare, Théâtre
dimanche, juillet 25, 2010
جوانی، هنر است
● موزيك ويدئوي خواننده ۱۶ ساله پربيننده ترين ويدئوي سايت يوتيوب شد
vendredi, juillet 23, 2010
لوران ترزیف
jeudi, juillet 22, 2010
بهنام وفاسرشت در زندان زهرا کاظمی را دیده
"در تاریخ سوم تیر 82 هنگامی که در سلول 209 خود بودم، صدای خانمی را شنیدم که داد و فریاد می کرد: «مرا هول ندهید، مگر من چه جرمی مرتکب شده ام» و مامورین به او ناسزا می گفتند. به نظرم او را به بند 1 به نام بند نسوان که مخصوص زندانیان زن در 209 است، می بردند. شب هنگام چندین بار صدای همان خانم را شنیدم که از وی بازجویی می کردند. شب بعد همان صدا را شنیدم که با فریاد التماس می کرد: «حاج آقا من این کار رو نکردم.» پنجم تیر به علت اعتصاب غذا در بهداری 209 بستری بودم و دکتر کشیک « دکتر اکبری » که از پرسنل وزارت اطلاعات بود، به من گفت چشم بندم را بالا بزنم و مرا به اتاق دوم بهداری 209 که اتاقی مخصوص دندانپزشکی بود برد و سعی می کرد مرا به شکستن اعتصاب غذا و دریافت سرم راضی کند. او مشغول گرفتن فشار خون ام بود که در همین لحظه چهار نفر وارد اتاق اول بهداری شدند. در دست دو نفر باتوم بود و فردی را که در پتو پیچیده شده بود و موهای آشفته اش بیرون بود کشان کشان وارد اتاق کردند و دکتر را صدا کردند. دکتر حدود یک ربع مرا رها کرد و مشغول معاینه ی آن خانم شد. من سه نفر از آن چهار نفر را شناختم که عبارت بودند از قاضی مرتضوی، مظفر تهرانی از پرسنل وزارت اطلاعات و فردی به نام ستوده که از بازجویان وزارت اطلاعات بود. به نظر می رسید که در بین خودشان درگیری دارند و دائم به هم می گفتند تو چرا این کار را کردی و آن یکی می گفت من کاری نکردم و محکم نزدم و مرتب از دکتر سوال می کردند آیا زنده هست یا نه؟ در این لحظه مرتضوی متوجه حضور من در این محل شد و به همراه مظفر تهرانی با مشت و لگد به جان من افتاد و دستور داد مرا به سلول ببرند. از زیر چشم بند پرونده ای بر روی میز ورودی بهداری دیدم که با ماژیک روی آن نوشته شده بود «زهرا (زیبا) کاظمی». صورت آن خانم کاملن خونی بود و در مسیری که مرا به سلول می بردند کف زمین خون آلود بود. پس از نیم ساعت، صدای رفت و آمد و همهمه و سپس صدای آژیر آمبولانس شنیده شد که از محل دور می شد، ظاهرن زهرا کاظمی را به بیمارستان منتقل کرده بودند."mardi, juillet 20, 2010
شوف اوشوف
lundi, juillet 19, 2010
مصاحبه با زن نجات يافته از سنگسار
dimanche, juillet 18, 2010
سه نمایش کوتاه از چخوف
«خرس»، «شب وحشی»و «خواستگاری» سه نمایش کوتاه کمدی از آنتون چخوف در شهر آوینیون به روی صحنه است. در این سه نمایش کوتاه هوشیاری و طنز و شناخت چخوف از جامعه اش به خوبی مشهود است. چخوف جامعه سنتی روسیه را که به سوی مدرنیسم می آید و ناچار است قالب های سنتی را بشکند و اخلاقیاتی در خور زمانه ایجاد کند و ب هاصطلاح پوست بیندازد را در این سه نمایش کوتاه به خوبی نشان می دهد.«شب وحشی» ماجرای زن جوانی است که شوهری پیر دارد و در کنار همسرش به رابطه ای گرم تر نیازمند است، او خود را به بیماری می زند و همیشه هم یکی پیدا می شود که خود را به دکتری بزند و هفته ای یک بار برای معاینه و معالجه زن جوان به خانه شان سر بزند.
«خواستگاری»، ماجرای خواستگاری دو ملاک ثروتمند و مجرد که از کودکی همدیگر را می شناسند و در همسایگی هم زندگی می کنند است، مرد برای خواستگاری رفته است ولی بگومگوهایشان از همان آغاز بر سر ملکی پیش پا افتاده شروع می شود و کشکمکش شروع می شود. جالب اینست که هیچ با هم توافق ندارند ولی سرانجام تصمیم می گیرند که با هم ازدواج کنند و به دعواهایشان ادامه بدهند.
سه زن و سه مرد و یک ویولونیست از این سه نمایش کوتاه اجرای دلنشین و به یاد ماندنی به وجود آورده اند که یاد رند دوران خویش، آنتون چخوف را در دل همه گرامی می دارد.
samedi, juillet 17, 2010
نمایشگاه چخوف در آوینیون
نمایشگاه چخوف در آوینیون، به بیوگرافی، عکس ها و اسناد و نامه ها و آثار و عکس اجراها و لباس های نمایش و ماکت دکور نمایش های چخوف و بارتاب نمایش در مطبوعات و مجلات دوران خویش اختصاص دارد. نمایشگاه دلنشینی که در کنار آن، پخش ویدئویی اجراهای مختلف نمایشنامه های چخوف، به این نمایشگاه غنی، بعدی ملموس می دهد.بخشی از نمایشگاه به احیای «تئاتر کوچک مرغ دریایی» اختصاص دارد و بخشی دکور باغ آلبالو است. در بخشی از این نمایشگاه چخوف که در خانه ژان ویلار در شهر زیبای آوینیون برگزار شده است و تا بیست و هفتم جولای ادامه خواهد داشت متن ها و نمایشنامه های کوتاه و داستان های کوتاه چخوف توسط هنرمندان تئاتر روخوانی خواهد شد.
vendredi, juillet 16, 2010
و من هنوز در فکر آن امامم که...
با اجازه از ا. بامداد و برای هادی شیرین سخنو من هنوز در فکر آن امامم
که در گفتگو با اوریانا فالاچی گفته بود
و بر مبنای عدالت اسلامی بود که از ابتدا، بدون وکیل محاکمه کردند و اعدام کردند مفسدان بسیاری را!
- "اگر يك بدنى يك انگشتش فاسد بشود چه بايد كرد براى اصلاح آن بدن. آيا بايد اين انگشت را گفت تو باش اين جا، فاسد كن اين بدن را؟ اين انگشت يك مفسده است و بايد بريد اين چيزهايى كه ميدانيد كه اينها به فساد ميكشند."
jeudi, juillet 15, 2010
نمایشی بر اساس زندگی سیمون دوبوار
سیمون دوبوار: «ما زن متولد نمی شویم، زن می شویم» نام نمایشی است بر اساس زندگی و عقاید سیمون دوبوار زن اندیشمند و آزاده و فمینیست فرانسوی. بریژیت بلادو با باز سازی زندگی سیمون دوبوار بخشی از تاریخ قرن بیستم را از طریق آهنگها و اخبار و جنگها و موضع گیری های سیمون دوبوار بازی و نقل می کند. آزادگی، اندیشه، عصیان، نویسندگی و داستان نویسی، زنانگی، فمینیسم، عشق و مبارزات سیمون دوبوار به شکلی ملموس در نمایش روان و تک نفره بریژیت لابدو منعکس می شود.Libellés : Simone de Beauvoir
mardi, juillet 13, 2010
نمایشگاه آثار میگل بارسلو
نمایشگاه بزرگی از آثار میگل بارسلو در سه نقطه شهر زیبای آوینیون برگزار شده است. این نمایشگاه عظیم تا هفتم نوامبر ادامه خواهد داشت. ویدئوی نمایشگاه و نحوه چیده مان میگل بارسلو را ببینید.
lundi, juillet 12, 2010
«»کپی جعلی» یا «رونوشت بدون اصل
در فیلم بعدی، «طعم گیلاس» 1376، عباس کیارستمی زبان کودکان و سادگی روستاییان را رها نمی کند. او سوار بر اتوموبیل خود و با دید شهری خود، به طیف گسترده مردم کشوری باستانی می نگرد و سعی می کند علیرغم همه مسایل و مشکلات و نومیدی ها، به فیلم «طعم گیلاس» معنایی فلسفی با سس واقعگرایی مردانه و پراگماتیکی به نرخ روز بدهد، اصرار او برای چشیدن طعم گیلاس پیش از خودکشی، چه معنایی دارد؟ مگر نه اینکه همه ی مزه ها به دهانمان زهر است و همه مزه ها را به کاممان تلخ کرده اند پس چگونه می شود با همان شرایط به طعم گیلاسی خوش بود و بی اعتنا به مشکلات سر راه، در جاده زندگی، در مسیر جاده در دست تعمیر اصلاحات راند و خر خود را پیش راند و به سوی سازندگی پیش رفت؟
پیام فیلم چندان مهم نیست، فیلم پیامی ندارد، بلکه بر اساس گرته برداری های ساده از مرگ اندیشی فیلسوفان عهد دقیانوس (و نه فیلسوفان معاصر غرب و بدون اشاره به فیلسوفان پس از دو جنگ جهانی)، سعی دارد تا با چنته ای خالی حرف های مهم فلسفی بزند. فیلم لازم نیست پیام داشته باشد غرض فیلم کردن بیننده است چون عباس کیارستمی به خوبی می داند که میخش را محکم کوبیده است و از این به بعد قلب و بیسکویت هایش را به چه کسانی خواهد بخشید. دوره خاتمی است و دوره انار خوری با از مابهتران و چشیدن طعم گیلاس پیش از خودکشی نهایی. نخل طلایی کن در این دوران، به این معنا تعلق می گیرد. کیارستمی مغبون از نخل طلا و تبلیغات رسانه ها که پی آمد معاهدات سیاسی پشت صحنه است به تکرار سینمایی که هویت خود را در آن می پندارد و به کپی سازی از خود و دیگران دست می زند.
«ده» 1380، حاصل جابجایی ظاهری، تعویض هنرپیشه زن (یا زن پوش) به جای همایون ارشادی در «طعم گیلاس» و با انبوهی از مسافران زن (یا زن پوش) در سنین مختلف و نقش های اجتماعی مختلف است: زن، عاشق، مادر، فاحشه. در مورد این فیلم قبلاً هم نوشته ام. کیارستمی در این فیلم خود را در جلد کودک (پسربچه) می گذارد: زن را پشت رل به جای مرد نشاندن برای روکش و نمایی زنانه از فیلمی مردانه و همچنین به سخره گرفتن مسئله حجاب و زنان! و با معصومیتی جعلی خود را به کودکی زدن! پسربچه هر چه از دهنش در می آید به سبک شیوخ اسلام، نثار زن میکند و این زبان خشن و مردانه از پشت چهره ای کودکانه، از حربه های آشکار سینمای کیارستمی است! بگذریم سریع تر پیش می روم تا به کپی نهایی و جعلی کیارستمی از خود و از هنر بپردازم.
«شیرین» 2008 به دنبال «رومئوی من کجاست؟» 2007، نیز تجربه ای ناموفق و ملال آور برای بیننده است. چهارصد زن هنرپیشه لچک به سر در سنین مختلف نشسته اند و به داستان یا روضه «خسرو و شیرین» (یا به قول کیارستمی رومئو و ژولیت ایرانی) گوش می دهند و قلپ قلپ اشک می ریزند و آی گریه کنید مسلمونا!... ژولیت هم لچک به سر و زرزرکنان آن وسط مسطاست. «شیرین» فیلمی صرفاً تجارتی، بدون آنکه خواست بیننده فیلمهای تجارتی را برآورده کند و فقط با شرکت انبوهی از زنان هنرپیشه در حال اتود تهیه آبغوره برای حضرت عبااس و در برابر دوربین! ساخته شده است و به روی اکران می آید. آیا بهتر نبود که کیارستمی تصویر این زنان گریان را تبدیل به یک نمایشگاه عکاسی می کرد؟
«رونوشت برابر اصل» 2009 آخرین فیلم کیارستمی، فیلمی بساز بفروش و تجارتی و بسیار بدون هویت و تکراری و کشدار است. کیارستمی پیش از کپی برداری از دیگران، به عنوان مثال فیلمبرداری از لحظات کند زندگی مانند سهراب شهید ثالت در «یک اتفاق ساده» یا «طبیعت بیجان»، و یا نام گذاری به روال کارگردان های بزرگ سینما مانند فلینی، (فلینی به خاطر اینکه هشت فیلم بلند و یک فیلم کوتاه ساخته بود، نام فیلم بعدی اش را«هشت و نیم» گذاشت یعنی این نامگذاری برایش معنی داشت و در این ابداع، اولین بود و اصالت داشت، حالا «پنج» یا «ده» و لابد به زودی «پانزده» چه معنای عمیق و یا شخصی و یا چه نوع نوآوری هنری دارد؟ - بماند.»)
آقای کیارستمی وارد بحثی می شود که در مورد آن دانشی ندارد و چنته اش زود خالی می شود. بحث نازل کپی و اصل از سوی ایشان نیز برداشتی سطحی بر اساس شنیده ها و احتمالاً میهانی های شام بانو کاترین دونوو یا بانو ژولیت بینوش است چون اگر کیارستمی در این زمینه کمی مطالعه کرده بود دست به چنین گاف بزرگی نمیزد و به هر حال این بحث در مورد هنرهای دیگر (ادبیات و تئاتر و سینما و موسیقی) مصداق ندارد..
بگذریم، در «رونوشت برابر اصل» این بار کیارستمی که اکنون از خود اسطوره ای ساخته است و با استفاده از کپی سازی از خود و تکرار خویش، جابجایی را در مکان و زبان قرار داده است. لابد فکر می کند بیننده نفهم است و فیلم های قبلی او را نفهمیده و بایست همان داستانهای تکراری خود را با دوبله جدید و با روکش جدید ارائه بدهد! (آیا این سیاست جدید جمهوری اسلامی نیست که برای بقای نظام می خواهد رونوشتی رنگین و کمی شنگول از چادر سیاه اسلام به زنان ارائه دهد؟) در فیلم امسال راننده مان (به جای همایون ارشادی و غیره) این بار یک زن فرانسوی با پیراهن دکلته، خانم ژولیت بینوش است که وقت و بی وقت اشکهای پلاستیکی اش قلپ قلپ از گونه فرو می ریزد (لابد چون زن است باید اشکش دم مشکش باشد دیگر!) و راستی این همه اشک کجا بود ژولیت؟
بازی؟ به علت پرشهای بیخود و سناریوی ضعیف و ساختار ناهمگون یک فیلم شَلخته بین المللی، اصلاً هیچ نمی دانیم بازی احمقانه، پانزده سال زن و شوهر بودن این دو نخبه ی زمانه از کجا آغاز شده؟ آیا از درون کتاب نویسنده برمی خیزد؟ آیا فل بداهه است؟ آیا این اتودهای لوس و بیخود با خط اصلی داستان کتاب و یا فیلم پیوند خورده است؟ چرا یک مرد غریبه (ژان کلود کریر) بایست به به نویسنده توصیه کند که این زن الان فقط از تو می خواهد دستت را روی شانه اش بگذاری؟ آیا راه دیگری برای گفتن این که از ذهن نویسنده یا کارگردان، "زن فقط ابزاری است برای عشق بازی و گوشواره آویختن و ماتیک زدن و آبغوره گرفتن و لمس دست و شانه!" نبود؟ آیا هر زنی کپی زنی دیگر است؟ آیا ما زنان روح نداریم و در جستجوی معنا نیستیم؟
Libellés : Simone de Beauvoir


























