samedi, octobre 31, 2009
جشن عمامه گذاری
دیوار و اشغال سفارت به روایت نسرین بصیری
vendredi, octobre 30, 2009
"تجاوز و سوء استفاده جنسی" یا "روابط نا مشروع"؟
این خبر را ببینید:"روابط نامشروع پرسنل زندان رجايی شهر با زنان زندانی، مجموعه فعالان حقوق بشر" آیا بهتر نبود این مدافعان و فعالان حقوق بشر از کلاه شرعی گذاشتن بر روی جنایات و رفتارهای رژیم اسلامی و مسلمان بازی خود دست برمی داشتند و (نه آخوند گونه بلکه) انسان گونه به مسئله "تجاوز و سوء استفاده جنسی" از زنان برخورد می کردند؟ به خوبی می دانیم که در زندان های ایران با زندانیان سیاسی مانند غنیمت جنگی رفتار می شود و در این خبر می خوانیم که پرسنل پزشکی از بیماران که یکی یا دو تا هم نبوده اند استفاده جنسی می کرده است، پس چرا این عبارت "روابط نا مشروع" را در گزارش "فعالان حقوق بشر" می بینیم؟ آیا این "فعالان حقوق بشر" قصد ماله کشیدن و گذاشتن کلاه شرعی بر جرایم و جنایات نظام جمهوری حقه و فریب و دروغگویی را ندارد؟ و اگر ندارد چرا مسئله را به این شیوه ی کثیف آخوندی مطرح می کند؟jeudi, octobre 29, 2009
سیاست طبخ قورمه سبزی با شعله ی ملایم
قبلاً به یک سری کارها، مثلاً اجرای کنسرت خواننده های زمان شاه در خارج از مرزها و زیر سبیلی اجازه داده می شد، پشت این قضایا هم معمولاً خود دولت وقت بود یعنی کلاه شرعی گذاشتن بر سر مسایل و یک کمی مردم قری و فری را راضی کردن! امسال ناگهان دیدیم که این سیاست اصلاً در خارج از کشور تبدیل به نهضت و جنبش شده است. کنسرت سبز! فیلم سبز! نمایشگاه سبز! نمایشنامه خوانی سبز! و خلاصه سبز بازی ای که هیچ ربطی نه به مبارزه مردم ایران برای آزادی دارد و نه چیزی را حل می کند و نه با خودش هنر و تحولی و یا اندیشه ای را حمل می کند. این روزها عملاً داریم می بینیم که اکثر هنرمندانی که به دلایل ساده ای از قبیل بی استعدادی و یا تنبلی در سالهای قبل هنری نکرده بوده اند الان ظاهر شده اند و برنامه های پوشالی (این بار با نام سبز!) اجرا می کنند و از تبلیغات گسترده رسانه ها برخوردار می شوند.
خواستم بگویم حواسمان هست که این کنسرت های ترکیه و دبی و کویت و غیره حالا در اروپا و آمریکا هم برای مردم (البته از نوع مردم همیشه در صحنه و رأی دهنده و بی خطر) اجرا می شود که هیچ ربطی به ما و مبارزه مردم و یا همبستگی ندارد. حالا گیرم دامنه ی عملش وسعت جغرافیایی بیشتری پیدا کرده باشد، گیرم که از امکانات گسترده جهانی برخوردار شده باشند، گیرم که لباس عوض کرده باشند، بگذار به لری بگویم: گیرم که رنگ عوض کرده باشند، خوب که چی؟ - آخوندک همان است که بود و سیاست قورمه سبزی هم همان است که بود، حالا هر کجا که شد. مگه نه؟خب پس حالا همه چی با هم قاطی نکن! بی خیال تو قورمه سبزی ات رو بخور و کارت نباشد! این دستور طبخ اش!
mercredi, octobre 28, 2009
برای آینده فرزندان تو آقای بازجو!
mardi, octobre 27, 2009
زویا پیرزاد برندۀ جایزه ادبی "کوریه انترناسیونال"
زویا پیرزاد برندۀ جایزه ادبی "کوریه انترناسیونال"
مصاحبه زویا پیرزاد: به دنبال کلمات ساده و درست هستم
lundi, octobre 26, 2009
عریانی خدا، شکوفه تقی

samedi, octobre 24, 2009
مولیر: بیمار خیالی یا نویسنده حقیقی؟
"بیمار خیالی" آخرین اثر مولیر است. مولیر نمایشنامه های بسیاری در مورد پزشکان و بیماران نوشته است و پزشک و بیمار به صورتی نمادین نظرگاه او را نسبت به جهان و عوارض اجتماعی و رفتارهای انسانی آشکار می کند. بیمار خیالی اثر مولیر در سه پرده:
یعنی تا به حال بیمار خیالی ندیده اید؟ مگر تا به حال بیمار قلابی ندیده اید؟ در همین فضای هنری ایرانیان، چند نفر را می خواهید نام ببرم که خود را پشت بیماری های آسم و سرطان و چه و چه پنهان کرده اند و مدام تمارض می کنند؟ یعنی تا حالا ندیده اید چطور این بیماران خیالی با جلب ترحم مدام از بقیه کار می کشند و از مردم سوء استفاده می کنند؟
خلاصه داستان: آرگان، پرسوناژ اصلی "بیمار خیالی" هم چیزیش نیست ولی خیال می کند بیمار است و البته بیمار هم هست اما بیمار روحی کجا تا بیمار جسمی کجا! آرگان شیوه ای گیاهی برای زندگیش در پیش گرفته است مثل گیاهی در گلدان مدام در تختش خفته است و ناله می کند. دکتر هم چون شارلان است به او نسخه ها و دستور معالجاتی می دهد تا حق طبابت خود را بگیرد. آرگان آنقدر عقده بیماری دارد که می خواهد آنژلیک، دختر جوان خود را به عقد ازدواج با پسر دکتر شارلان که یک "خنگ خدا" بیش نیست مجبور کند تا همیشه یکی دکتر از فامیل بالای سرش باشد. از سوی دیگر آنژلیک، شیفته جوانی است که با حقه و کلک خود را به لباس معلم موسیقی درآورده تا به خانه ی آنها راه پیدا کند. از طرف دیگر همسر دوم آرگان، که به خاطر پول با او ازدواج کرده است به کمک وکیل و محضر و با شیرین زبانی در صدد بالا کشیدن مال آرگان است. این وسط "توانت"، خدمتکارشان، هم هست که از دست بهانه ها و ماجراهای بیمار خیالی پیمانه صبرش لبریز شده و گاهی با تغییر قیافه خود را به شکل دکتر در می آورد و سر به سر آرگان می گذارد.
برادر آرگان نیز با گروه تئاتر سر می رسند و پس از کمی دست انداختن آرگان، برای فهیمدن این که چه کسی به آرگان محبت حقیقی دارد، برادرش به آرگان پیشنهاد می کند که او خود را به مردن بزند تا عکس العمل اطرافیان خود را ارزیابی کند. مرگ ساختگی و فوت دروغین آرگان دست کلاهبرداران و دروغگویان را رو می کند. آرگان به توطئه و دورویی همسر دومش پی می برد و از سوی دیگر به محبت حقیقی آنژلیک، دختر خود که داشت طردش می کرد پی می برد. دیگر همه ی گره گشایی ها انجام گرفته است و به پایان نمایش نزدیک شده ایم و نمایش چون قرار است کمدی شادی باشد بایست با عروسی تمام شود و آرگان می خواهد دامادش برود و پزشکی بیاموزد تا او را معالجه کند! گره گشایی نهایی نمایش فراتر از پیش می رود چون از طرف جمع به آرگان پیشنهاد می شود که او برای معالجه، بهتر است خودش برود و پزشکی یاد بگیرد و خود را معالجه کند تا خودکفا شود.
در تمام طول اجرا، صندلی بیمار یا تخت دیکتاتوری بیمار در وسط صحنه خودنمایی می کند تا آرگان مدام با بیماری خیالی خود بر همه حکم فرمایی کند. آرگان را به اشکال مختلف به روی صحنه آورده اند ولی در همه ی اشکال، نگرانی و خودخواهی و بدجنسی و بیرحمی آرگان ثابت و آشکار است. در هر حال، آرگان یک پدرسالار زورگوی خودخواه است که در سنین پیری برای پاسخ دادن به مقاصد جنون آمیز خود از فرزندانش سوء استفاده می کند و به خوشبختی و سرنوشت آنان کاملاً بی توجه است.
مولیر در این نمایش، در آخرین نمایشنامه خود، موضوع بیماری و پول را از زوایای مختلف مورد بررسی قرار می دهد. مولیر از زوایا و ابعاد گوناگون رنج و بیماری و مرگ را به مسخره می گیرد و با این عوامل بازی می کند. فاجعه ی حقیقی، در روی صحنه، تبدیل به واقعه ای خنده دار می شود و نویسنده با دردهای حقیقی خویش، کمدی دردناک بیماری و مرگ را به روی صحنه می آورد و تماشاگران را می خنداند. دیگر برای نویسنده "نیرویی نمانده تا رنج خود را حمل کند") نقل به معنی از حرف های دکتر قلابی که برادر دوقلوی "توانت" خدمتکار معرفی می شود)
بیمار حقیقی دارد روی صحنه نقش بیمار قلابی را بازی می کند. تمام نمایش حول و حوش "حقیقت یا دروغ" دور می زند. معلم موسیقی راستکی یا معلم دروغی؟ پزشک حقیقی یا پزشک قلابی؟ بیمار راستکی یا بیمار چاخانی؟ مرگ حقیقی یا مرگ ساختگی؟ و در میان دروغ های متفاوت است که روشنایی حقیقت بر آرگان و تماشاگر نمایان می شود. در نمایش "بیمار خیالی" از هر چیزی هم راستین اش موجود است و هم دروغین اش! عشق راستین، عشق دروغین! بیمار راستین! بیمار دروغین!
مولیر در دورانی که هنوز نویسندگان از مسایل و دردهای شخصی خویش به صراحت سخن نگفته اند به شکلی سربسته از طریق دیالوگ های خنده دار "بیمار خیالی" رازی را با بیننده و یا خواننده در میان می گذارد. در "بیمار خیالی"، در پس پشت کمدی آرگان، نویسنده ای حقیقتاً دارد جان می کند و دارد در برابر پیشرفت بیماری مقاومت می کند و با مرگ دست به گریبان است.
نمایش "بیمار خیالی" قرار است کمدی باشد اما همچون یک تراژدی، هر پرده اش با مرگ تمام می شود. مرگی دروغین و یا مرگی حقیقی و یا مسئله مرگ بر نمایش سایه افکنده است چرا که نویسنده خود را از آن دور نمی بیند و مدام با مرگ دست به گریبان است. در شب هفدهم فوریه ۱۶۷۳پس از چهارمین شب اجرای نمایش "بیمار خیالی" در تئاتر کمدی فرانسز، که مولیر در آن نقش آرگان را بازی می کرد، نویسنده ای جان سپرد. صندلی ای که مولیر بر روی آن ایفای نقش کرد اکنون در ویترین تئاتر کمدی فرانسز به نمایش گذاشته است.
تابلوی بالا:"بیمار خیالی از اونوره دومیه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مطالب مرتبط: عصر توهم زدایی / "توهمات خنده دار" اثر پیر کرنی
"ایل کامپیه لو" یا (میدانچه کوچک) اثر کارلو کارلو گلدونی/ مولیر: بیمار خیالی یا نویسنده حقیقی؟
Libellés : Littérature, Molière, Théâtre
vendredi, octobre 23, 2009
Film: 1984
فيلم 1984 بر اساس شاهكار جورج اورول به همراه نقدي بر اين كتاب
دانلود رمان 1984 اثر جرج اُروِل به زبانهای فارسی و انگلیسی و فرانسه و...
درباب قساوت جورج اورول/ترجمه: نادر فتورهچی لینک از رزا
***
فیلم مزرعه حیوانات (مدت فیلم یک ساعت و دوازده دقیقه) Animal Farm
ترجمه ی فارسی قلعه ی حیوانات جورج اورول + متن انگلیسی
خلاصه داستان مزرعه حیوانات اثر جرج اورول (خلاصه فصل های کتاب) کتاب مزرعه حیوانات/ فیلم مزرعه حیوانات (مدت فیلم: یک ساعت و دوازده دقیقه)
تلاش برای اسلامی ساختن جنبش آزادیخواهانه ی مردم
jeudi, octobre 22, 2009
تعلیق جهانی اعدام: هم اکنون- عفو بينالملل، ترجمه رضا ناصحی
lundi, octobre 19, 2009
چند روز وقفه
دنیا فدای یک تار موی ندا
dimanche, octobre 18, 2009
میان ماه من تا ماه گردون...

هرتا مولر، نویسنده رومانی تبار شهروند آلمان و برنده نوبل ادبی 2009 نسبت به وضعیت نویسندگان ایران و چین ابراز نگرانی کرد و به سرکوب و خشونت در این دو کشور شدیداً اعتراض کرد. زلزله ای به وسعت ایران
پیش به سوی اعتصابات سراسری!
اختراع تجاوز از طریق عمل جراحی؟؟؟!!!
سه نوجوان دیگر در معرض اعدام
samedi, octobre 17, 2009
به نیابت از چه کسانی "ببخشیم اما فراموش نکنیم"؟
اطلاعاتی در مورد چگونگی شکل گیری باندهای سرکوب رژیم
/ تبارشناسی کودتاچيان (۴)
/ خشونت و عدم خشونت و خشونت زدائی در جنبش همگانی، ابوالحسن بنی صدر
/ تبار شناسی کودتاچيان (بخش دوم)
/ تبارشناسی کودتاچيان، تارعنکوبتی که خامنه ای از روابط شخصی به وجود آورده است
/ از نشريه انقلاب اسلامی در هجرت
vendredi, octobre 16, 2009
پاریس دروغین و شرافت دروغین
لازم به یادآوری است که بزرگترین بازار روز و تره بار پاریس ، یا در محله عربهای باربس است و یا در گار دولیون، که هیچکدام از این دو، در پاریس پانزدهم و یا حتی در نزدیکی اش هم نیست. "گذر مرتضی علی" یا "گذر علی اصغر" را هم نمی دانم ولی "پاساژ علی بابا" را بلدم!
آخه انقلاب کبیر فرانسه کجا و انقلاب اسلامیزه شده ایرونی کجا؟ سطح تفکر نویسندگان و روشنفکرانی مانند ویکتور هوگو یا بومارشه کجا و تو شیخ چندزنه خونین دست کجا؟ - توجه داشته باشید که تا حالا مسیرها و نقشه ی دروغین پاریس دروغ بود و از حالا به بعد مطلب در محتوا هم دروغین خواهد بود حالا ببین!
فقط توجه داشته باشید که شیخ ما ازبازار میوه ی عربها (لابد چون مسلمانند بایست به بازار رفت) در پایان باز به بازار میوه و عربها و خوردن میوه های رنگارنگ رسید.
بنازم به این کرامت!
یعنی مثلاً شخصی چون امیر انتظام شریف نیست حاج آقا؟
شیخ ما به خوبی می داند که گاهی اگر حرفی بزند از نوک دماغ خود، و از سواد قرانی و مکتبی اش آن طرف تر و فراتر نمی رود.
رسوا باد هر چه دروغ و دروغگوست!
زنده باد آزادی!
پیش به سوی اعتصاب همگانی!
تکذیب ارتحال ملکوتی
خبر آمد که مقام معظم رهبری هنوز ارتحال ملکوتی نفرموده اند. با خود گفتیم:"حیف شد ها!... انشاالله در تظاهرات بعدی آنقدر سر و صدا خواهیم کرد تا ایشان دچار ایست قلبی شده و هر چه زودتر جان مبارک و محترم خویش را به جان آفرین تسلیم بفرمایند تا شاید ملتی ز ظلم و جورش خلاصی یابند"
jeudi, octobre 15, 2009
رقص "فریاد"
قصاص یا توحش اسلامی
پروژه اعتراف گیری نهضت سبزیکاران
شما هیچ حقانیتی ندارید و حضور شما حضوری مجازی و ساختگی است. مگر شما گمان می برید که به خاطر نبوغ خاندانتان، آن همه جوایز را به شما داده اند؟ و یا این همه امکانات رسانه ای، آیا گمان می برید که مستحق اش هستید؟ آخر به چه دلیل و با چه پشتوانه ای؟ برو و کمی فکر کن و از خون تمام کشته شدگان سالهای بازجو بودن پدرت شرم کن دخترک! استفاده از قوای لمپنی و سرکوب برای ساکت کردن دیگران را تا چه وقت ادامه خواهید داد؟
mercredi, octobre 14, 2009
مُزدوران رژیم را بشناسیم
لینک مقالات افشاگرانه: یک و دو و سه و چهار و پنج و شش
ندا و شهر مرده

دیشب رفته بودم اپرای "شهر مرده" از آهنگساز اطریشی، اریش ولفگانگ کورنگلد (1897-1957). اپرای "شهر مرده" لااقل در فرانسه، ناشناخته است چون به اپراهای مدرن قرن بیستم تعلق دارد. "شهر مرده" داستان یک عشق و یک زن است. از ابتدای نمایش زن مرده است و مرد در اتاقش و در برابر عکس زن مرده، مدت هاست که به سوگواری مشغول است. مرد از اتاق خارج نمی شود چون وقتی زنی یا عشقی مرده، شهرهم برایش مرده به نظر می رسد!در تمام مدت اپرا، چشمان ندا، تصویر ندا در برابر نظرم بود. چگونه است که برخی با مرگ خود ناگهان حضوری ابدی می یابند؟ قطعه ای از اپرای کابوس گونه "شهر مرده" را با هم می بینیم.
mardi, octobre 13, 2009
سبز: پرچم اهل بیت
آیا آنجایی که می گوید "رنگ سبز رنگ اهل بیت است" را شنیده اید؟ نحوه ی شکل گیری رایش سبز را می بینید؟ مهندسی جنبش را می بینید؟ من نمی دانم این افراد از چه نوع پاک کننده ای برای سفید کردن گذشته خونین و ننگین خود استفاده کرده اند که این روزها مدعی حقوق بشر و دموکراسی و حتی مدعی جایزه صلح شده اند؟
همین ها چند ماهی می شود که قوای خود را برای تبلیغ به خارج از کشور فرستاده اند و باز همین صحنه ها و همین بازی ها و همین مردم فریبی ها و همین دروغگویی ها! آخر تا کی دروغ؟؟؟؟ برای این که اعصابتان خرد نشود فیلمها مانند فیلم کمدی نگاه کنید. البته فیلم داریوش مهرجویی در حمایت از میرحسین موسوی بخش اول و بخش دوم ازاغراق و تحرک بیشتری برخوردار است. کارگردان به میرحسین تحرک بیشتری بخشیده تا نقش شفتالویی متداول خود خارج شود و در نقش دیپلماتی با قدرت که کارها خواهد کرد ظاهر شود و از سوی دیگر صدای مردم واقعی دیگر شنیده نمی شود چرا که فیلم صد در صد تبلیغات انتخاباتی است و برای رسیدن به مسند و قدرت.
راستی داشتم یادم می رفت که خانم رخشان بنی اعتماد هم بدون پشتیبانی از هیچ کاندیدایی صرفاً برای رونق بخشیدن به بازار کساد انتخابات با فیلم مستند "ما نیمی از جمعیت ایران هستیم" (بخش اول و دوم و سوم و چهارم و پنجم) با کاندیداهای ریاست جمهوری "همگرایی"کردند!!!!
صحنه ها ببینید و ببینید چگونه همین ها همین صحنه ها را در خارج از کشور سازماندهی و بازسازی کردند. کمی به "سس ترک بازی" برای جلب توجه دقت کنید. ببینید چقدر قضیه آشکار است! و خلاصه این داستان سبزی پاک کنی برای حاکمیت در حال سقوط، همچنان ادامه دارد...
دو مقاله تحلیلی در مورد تجاوز از نیکو سرخوش
lundi, octobre 12, 2009
مادام بوواری در شهر ری
مادام بوواری یکی از زنان مشهور استان نرماندی در شمال فرانسه است. مادام بوواری پرسوناژ اصلی رمان "مادام بوواری" اثر گوستاو فلوبر در شهرک کوچک "ری" در نرماندی می زیست و ماجرای کتاب در واقع سرگذشت دلفین و اوژن دولامر است که با قلم گوستاو فلوبر تبدیل به رمانی ماندگار شد. دلفین سرخورده از شوهر و معشوق و زندگی، در ششم مارس 1848 خود را مسموم کرد و شوهرش چندی بعد، در هفدهم سپتامبر 1849 جان سپرد.شباهت واقعیت با رمان تکان دهنده است. فلوبر در نامه ای به تاریخ شش آوریل 1853 می نویسد: "ادبیات به مرور ظاهری علمی به خود خواهد گرفت {...} باید تابلوهایی ساخت، بایست طبیعت را آنگونه که هست نشان داد، ولی تابلوهایی کامل، از بالا تا پایین نقاشی." نوشتن رمان "مادام بوواری" پنج سال طول کشید، فلوبر می خواست نثرش طنین شاعرانه داشته باشد و داستانش مانند مقولات علمی کاملاً دقیق باشد. (پس فرزند یک جراح بودن به چه درد می خورد؟)
البته مکان واقعه رمان "مادام بوواری" شهر "ری" بوده است ولی در تخیل رمانی فلوبر به شهر یونویل تبدیل می شود. یونویل هرگز در عالم واقع وجود نداشته ولی سرچشمه های وجودی اش، همان شهر کوچک "ری" در نرماندی است.امروز قلمرو مادام بوواری شصت کیلومتر است. شصت کیلومتری که دنیای پیرامونی او را در عصر خود مشخص می کند. از قصر که تا شهر دو کیلومتر فاصله دارد تا کلیسا و داروخانه و هتل و منزل سابق و منزل دوم دولامرها! در حال حاضر بسیاری از بناها از بین رفته اند و یا تبدیل به بانک یا مغازه کادو فروشی و یا چیزی دیگر شده اند.
گوستاو فلوبر رمان "مادام بوواری" را در پاسخ به پرسش دوستش ماکیسم دوکامپ که از او پرسیده بود:" چرا داستان دولامر را نمی نویسی؟" نوشته است.
در 14 اوت 1853 گوستاو فلوبر در نامه ای به لوییز کولت می نویسد:"ما هر چه اختراع کنیم، حقیقی است، مقایسه معادل خلاصه است، و سپس، سرانجام به نقطه ای می رسیم که دیگر اشتباه نمی کنیم چون هر چه هست روح ماجراست، احتمالاً در این لحظه، هم زمان در بیست روستای فرانسه، بوواری بیچاره، رنج می برد و دارد گریه می کند."
فیلم "مادام بوواری" به کارگردانی کلود شابرول و با بازی ایزابل هوپر در نقش اما بوواری در دهکده ای دیگر در همان نزدیکی، فیلمبرداری شده است. "ری" امروز شهر کوچکی است که به دلیل مناظر قدیمی و زیبا نقاشان را به سوی خود جلب می کند. روزی که به سرزمین مادام بوواری رفتم در شهرک"ری" کنکور نقاشی بود، پشت کلیسا مدتی حیرت زده کنار سنگ مزار دلفین و اوژن ایستادم و عکس برداشتم.Sur les traces de Madame Bovary
(ویدئویی از سرزمین مادام بوواری)
خلاصه داستان رمان مادام بوواری اثر گوستاو فلوبر 1880-1821
ایزابل هوپر در نقش اما بوواری در فیلمی به کارگردانی کلود شابرول 1991 و صحنه ای دیگر آشنایی با معشوق/
برگرفته از مجموعه سفرنامه ها
برنامه اختصاصی رادیو فرهنگی فرانسه به مناسبت نوبل ادبی 2009 برای هرتا مولر

Vous aussi, découvrez l'écrivaine allemande d'origine roumaine qui - contre toute attente - a obtenu le Prix Nobel de littérature 2009. Portrait, sons de la lauréate et d'émissions, bibliographie...
dimanche, octobre 11, 2009
پس از بیست سال.... "اوا! ببخشید!"
به خوبی می دانی که "اوباما"، همان "او با ما"ی فارسی نیست. اوباما رئیس جمهور آمریکاست. اوباما فقط نامش و رنگش در زبان فارسی توهم زاست ولی همین اوباما هرچه باشد رئیس جمهور یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان است ولی آن شیرینک همدانی را چه می گویی؟ برای چه به او جایزه دادند؟ و مگر چه کرده بود؟ و یا مگر بعدش چه کرد؟ سری به وبلاگها می زنی و می بینی وقیح بیشرمی نخست وزیر سال کشتار شصت و هفت را سزاوار "جایزه جهانی صلح" دانسته است و از کمدی روزگار کریهی که در آن زندگی می کنی لبخندی تلخ بر لب می آوری و یادت می افتد که آخوند مدرنی پس از بیست سال سکوت و طفره در مورد آن کشتار عظیم باز به صحرای کربلا زده و روضه ای خوانده و آخرش هم زیر لفظی گفته "اوا! ببخشید!" و نسرین را می بینی که سریع پاسخی نوشته و پرسیده:"حالا چرا؟" و به خود می گویی هیچ عجله ای نیست شاید بیست سال دیگر جواب این آخوند مدرن مردم فریب چندزنه جویس خوان را دادم ولی الان هیچ عجله ای نیست و باز می بینی جایزه جشنواره فیلم حقوق بشر نورنبرگ را به مخملباف دادند و نزدیک است از خنده غش کنی اما فوری به خود می آیی و خنده ی تلخ خود را می خوری.حالا بهتر است در مورد تئاتر بنویسم و از نمایش بنویسم و از صحنه بنویسم و از مردم فریبی بنویسم و از بازی های نمایشی و خنده آور سیاستمداران بیشرم بنویسم. فوری دو قرص مسکن می خوری و پای کامپیوتر می نشینی و نگاهت روی عکس این جوان که دیشب هیجده ساله شد و امروز صبح در بالای جرثقیل به خیل بالغان کشور ملایان پیوست خشک می شود.
samedi, octobre 10, 2009
زندان،اعتراف گیری و مقاومت!
زندانم، خانه ام
vendredi, octobre 09, 2009
تو تنها نیستی
شیوا نظرآهاری:" لیوان آبم را پر کردم و جرعه جرعه آن را به سلامتی زندانیان سر کشیدم. اولین جرعه: به سلامتی عبدالله مومنی که امروز، دیدن اسمش بهم مقاومت داد.. دومین جرعه: به سلامتی همه زندانی هایی که اینجا، به جرم فکر کردن دارن بازخواست می شن.. آخرین جرعه: به سلامتی خودم که 23 روزه تنهام و هنوز ایستادم( این آخری شاید تحویل بیش از حدی بود که خودمو گرفتم!). "//قصه ها و داستانهای صمد بهرنگی
قیام سبزملی ایرانیان "خودی و ناخودی" ندارد
jeudi, octobre 08, 2009
زنان برندگان جوایز ادبی 2009
یک پرونده، دو قتل
mercredi, octobre 07, 2009
برای تبلیغ شیوه ی «عدم خشونت» به مردم دروغ می گویند
افشای شيوه های كار شبكه خارج كشوری وزارت اطلاعات
يك مقام وزارت اطلاعات حكومت اسلامي كه اخيراً به اروپا پناهنده شده است در يك افشاگري بي سابقه اعلام كرد كه در معاونت هاي ده گانه وزارت اطلاعات واحدهايي وجود دارد كه مأموريتشان ايجاد هسته هاي تحت كنترل در درون اپوزيسيون خارج ازكشور است. به گفته اين مأمور كه خواست ناشناس بماند، وزارت اطلاعات مطالبي راكه براي ايجاد توازن ميان جناحهاي نظام لازم دارد به له يا عليه يكي از شخصيتهاي بلندپايه نظام، يا جناحهاي آن، از طريق اين هسته ها در خارج از كشور مطرح مي نمايد
lundi, octobre 05, 2009
سپیده شاملو و لیلی های زمانه
سپیده شاملو و لیلی های زمانه: نگاهی به "انگار گفته بودی لیلی" از سپیده شاملو
داستان «انگار گفته بودی لیلی» ماجرای یک جمع است و از هشت بخش تشکیل شده است. فصل های رمان، به جز فصل اول (چهار صفحه) و فصل آخر (دو صفحه)، معمولاً فصل هایش بلند است. داستان با پیوند و ماه عسل زن (راوی) و علی آغاز می شود و با تنهایی و جنون زنی بیوه (راوی) و فرزند گم کرده و یا از دست داده به پایان می رسد.
شخصیتهای داستان : در درجه اول راوی (زن) و علی و مستانه و محمود و یا رویا همه تقریباً از یک نسل اند. نسل جوانی که شریک و شاهد انقلاب بود! شخصیتهای درجه دو یا فرعی داستان: پدر و مادرهایشان و به خصوص خانم جان و آشنای قدیمی و سیاوش است که بیشتر نسل پیشین و سپس نسل پس از انقلاب را در برمی گیرد. تا نیمه های داستان نمی دانیم که راوی (زن) نامش شراره است. همین قدر می دانیم که او لیلی نیست. نه لیلی خیال و نه لیلی عالم واقع! آهسته آهسته از طریق تکه تکه خاطرات بدون نظم زندگی راوی و دوران زناشویی اش با علی با ماجرا آشنا می شویم و از ورای ذهنی پریشان به تاریخ تاریک جمعی پریشان می رسیم. داستان عموماً از زبان راوی نقل می شود به جز فصلی که مستانه از پشت صحنه زندگی خصوصی خود و دوران زناشویی خود با محمود پرده بر می دارد و حقایقی را برای بازگو می کند.
داستان "انگار گفته بودی لیلی" از سپیده شاملو با سفر ماه عسل علی و شراره شروع می شود. ماه عسل یک زوج جوان به مشهد! بعدها می فهمیم که مستانه هم با محمود برای ماه عسل، به مشهد سفر کرده است. می فهمیم علی زندانی سیاسی بوده و در زندان با محمود آشنا شده است. می دانیم شراره سیاسی نیست ولی عاشق علی است. می بینیم مستانه و محمود سیاسی نیستند، محمود درویش است و مستانه شیفته ی محمود می شود.
داستان در عین نشان دادن زندگی خصوصی افراد سیاسی، و علیرغم نوشته شدن در شرایط سانسور شدید دولتی و حساسیت بسیار ارشاد بر روی مسایل سیاسی و مذهبی موفق می شود پیامی را به خواننده برساند و برای تحقق بخشیدن به این امر از ثمیل و فضایی که از زاویه دید شخصیت های مونث (مفعول) هر دو به شکلی مرید (عاشق و یا شیفته) مردی (محمود یا علی) بوده اند بیان می شود.
در کل، داستان "انگار گفته بودی لیلی" از سپیده شاملو، ما را با زندگی دو گروه متفاوت و یک فرقه آشنا می کند. مریدان و مرادان! که این رابطه مرید و مرادی در رابطه ی زن و مرد تبدیل به زن (مطیع - مرید- موجودی ایثارگر و منفعل) و مرد (رهبر - مراد - تصمیم گیرنده - قادر متعال) می شود و نویسنده این رابطه ها را از زوایای گوناگون به ما نشان می دهد و مانند کلاف در هم تنیده ای آهسته آهسته از طریق واگویه های درونی زنان کلاف را از هم باز می کند و در روشنایی به ما آشکار می کند.
در دنیای مهرورزی، همه ی تصمیم ها از بالا گرفته می شود و برده یا کنیز وفادار با خلوص نیت و ایثار از حیثیت و هویت خود چشم می پوشد تا "آقا" به اهداف و برنامه های خود برسد. حالا این "آقا" چه ولایت فقیه باشد و چه شورای مصلحت عوام و چه شورای نگهبان، چه فرقی دارد؟ مگر همان سیستم نیست؟ مگر کانون ها و هسته های هنری و ادبی و فرهنگی و سیاسی و فمینیستی و حتی تبعیدی ایرانیان از این سیستم مرید و مرادی و فرقه ها بری مانده است؟
آیا در نگاهی عمیق و ژرف، سایه های مخوف فئودالیسم را چون ابری سیاه و یا چادری مسلط بر روابط اجتماعی ایرانیان نمی بینیم؟ فضایی که در آن فرد وجود ندارد و فقط از جمعی توتالیتر حرف زده می شود فضایی بدون اکسیژن و کشنده است که عقلانیت و آزادی را در نطفه می کشد و نابود می کند.
در فضایی که هر نوع حرکت فردی محکوم باشد، و دوایر مختلف سانسور خود را بر فردیت شخص تحمیل کنند، در شرایطی که همه ی عوامل سعی بر سلطه کامل بر روح و روان فرد را داشته باشند، فردیت افراد شکننده ای مانند مستانه در میان این دستگاه عظیم آدم شکن و این چرخ گوشت غول آسا، له و نابود خواهد شد.
ساختار گروه های سیاسی در ایران، ساختار سنتی و به روال قرون وسطی، بر پایه ی روابط مرید و مرادی است و همین ساختار است که در زندگی زناشویی همین افراد باز تولید می شود. مگر اعضاء، مانند مجنونی که لیلی (معشوق ملکوتی قرون وسطایی) را می ستاید، رهبریت سازمان ستایش نمی کردند؟ آیا عیب های لیلی را می دیدند؟ چه عشقی علی را به دنبال خود کشانده است؟ چرا مستانه با این شور و شیفتگی در دام محمود می افتد؟ و چرا مستانه در راه رسیدن به عشق (تایید محمود و قبول شدن در حلقه ی برادری و جمع او؟) در راه طریقت از همه ی فردیت خویش می گذرد؟ مگر شراره به خاطر عشق به علی، از زندگی و علایق خود دست برنداشت؟ مگر شراره نیز با نگاهی به پشت سر و همراه با تردیدهای گه گاهی، با آن همه شوریدگی به سوی عشق و سازمان نشتافت؟ "لیلی" که جلوه ای برای عشق عرفانی، در قرون وسطی است، در این داستان نمادی می شود برای الگوی ذهنی یک فرد سیاسی و نمایانگر سرسپردگی فرد به سازمان!
در چنین شرایطی، رمان "انگار گفته بودی لیلی"، در عین افشای فساد پنهان در یک جامعه مذهبی و سیاسی، افشاگر چهره مردم فریب و گول زننده ی فرقه ها و گروه های سیاسی می شود و چگونگی گردانندگی مرکزیت آنها را نشان می دهد و اگر چه همین امر می تواند با سیاست جمهوری اسلامی مطابق باشد. همه آن نوجوانانی که کلید بهشت گرفتند و روی مزارع مین راه رفتند و راه را برای سپاهیان اسلام در نبرد حق علیه باطل هموار کردند و خود به لقاء الله پیوستند را به خاطر بیاورید، یا آن افرادی را گمان می بردند که شلیک به مرتد و محارب صواب الهی دارد را مجسم کنید! مگر آن روی دیگر سکه جمهوری اسلامی در احیاء خرافه و ترویج آن و نقش قادر متعال را به "آقا" دادن و بالاخره "عکس آقا" را در کره ماه دیدن نیست؟
ندیده اید از نوع محمودها که با هنر مهرورزی می خواهند به نام "دوست" وارد روح و جسم و رویاها و کلمات و افکار و نوشته هایتان تان شوند و افسارتان را به دست بگیرند؟ می خواهید بشمریدشان؟ - این محمودها به قول سپیده شاملو سیستمی مافیایی دارند و بسیار خطرناکند. هنر "محمود" ها تخریب شخصیت انسان هاست. رفتار سپاه مهرورزی را چگونه توجیه کنیم؟ همان ها که هنوز سلامشان را پاسخ نگفته ای زود می خواهند داغ ننگ و یا (توتم فرقه و یا مسلک) خود را بر گرده ی شما بزنند و ترا مانند "شبلی" و "جنید" با انبانی از نجاست و لجن دور شهر بچرخانند تا سرسپردگی ات را به این مدعیان آقایی بر جهان ثابت کنی. این محمودها ریشه تاریخی دارند، داستان "حسن صباح" و فرقه اش را یادتان هست؟ ایمان و مخدرات و همه فدای رهبر! مگرنه؟
ندیده اید از این "رویا" ها که هم شوهر دارند و هم (با حفظ سمت نجابت!) معشوقه ی "آقا" هستند و هم مشغول رسیدگی به امور دلاله گی محبت برای حضرت "آقا!" و سخت سرسپرده اما در عین حال زرنگ، و روزی می رسد که این "نجیبه" ها بار خود را می بندند و غیبشان می زند؟ - "رویا" فقط یک رویاست. رویایی از توهم! دیگر رویایی وجود ندارد. تنها حقیقت واضح و روشن در این داستانها، حدیث دلدادگی و یا سرسپردگی برده وار افراد به "آقا" یا سرور و یا صاحبشان است.
شعبده ها و شامورتی بازی های محمود را در بین محافل ادبی و هنری هم می شود دید. چقدر از جوانان نوخط و دوشیزگان نوشکفته به محفل پدرخوانده های شعر و داستان ایران راه یافته اند؟ چه تعدادی از آنها از این آزمون سالم و سربلند بازگشته اند؟ کدامیک موفق تر بود،ند؟ آنکه ماند و شعبده آموخت؟ یا آنکه سوخت و در خود تپید؟ و یا آن که تا آن سوی دنیا گریخت؟
رمان "انگار گفته بودی لیلی" اثر سپیده شاملو، بسیار افشاگرانه است، چرا که نشان می دهد ساختار سنتی تا چه حد بر زندگی ایرانیان در جامعه امروز مسلط است و چگونه آنها را در لابلای تارهای عنکبوتی خود خرد می کند. رمان "انگار گفته بودی لیلی"، افشای فساد دینی و فساد عرفانی و فساد سیاسی به هر شکلی است.
کارخانه تواب سازی "آقا" (محمود)، نمادی از ساختار سازمانهای سیاسی و احزاب سیاسی و و فرقه های مذهبی و حتی گروه های چپ چریکی در ایران است که از "آقا" گرفته تا "اوپوزیسیون مبارز" را مورد تردید و پرسش قرار می دهد.
رمان "انگار گفته بودی لیلی" اثر سپیده شاملو، نشان می دهد وقتی گروهی با ساختار پوسیده و قرون وسطایی و با روحیه نیمه فئودالی (پدر - مردسالاری) و مرید و مرادی (رهبر - مرجع تقلید سالاری) شکل بگیرد عملاً درهای تجدد را به روی خود بسته است و در نتیجه مستانه ها و علی ها با نگرش افلاطونی خود به عشق، قربانی می شوند تا محمود ها با خیال آسوده به رهبریت خود بپردازند. در چنین ساختاری، مرید خرد شده و بدون هویت شده و از فردیت خویش گذشته دیگر موجود زنده ای نیست. کارخانه تواب سازی محمودها، مستانه را مانند چرخ گوشت خرد می کند و فقط از او تفاله ای لهیده به جا می گذارد.
رمان "انگار گفته بودی لیلی" اثر سپیده شاملو، موفق می شود در خلال دروایت استان سرسپردگی های عارفانه، تصاویری از بمبارانهای شهری در سالهای آخر جنگ ایران و عراق به خواننده ارائه بدهد و تصاویر ملموسی از شخصیت هایش بسازد و دست آخر بدون آن که قهرمان سازی و یا شهید سازی و شهید پرستی کند سرگذشت افراد را به پایانی شوم و ناگریز به مقصد نهایی برساند. مگر علی در حال واکس زدن کفش هایش در بمباران کشته نشد؟ مگر مستانه را محمود و مریدانش سر به نیست نکردند؟
رابطه محمود و مستانه، جلوه ی اغراق شده ای از از یک رابطه ی زناشویی نابرابر و بیمارگونه از نوع سادو - مازوخیست است که سرانجام مستانه را در خود نیست و نابود می کند.
رفتار مرید و مراد و عشق عارفانه و افلاطونی به سازمان در آثار نویسندگان متعهد رادیکال چپ هم مشاهده می شود. در نمایشنامه های محسن یلفانی، در مجموعه"قوی تر از شب"، سازمان جای زن و همسر و خانواده را به کل گرفته است و به انتخاب همسر و زندگی خانوادگی با دید تحقیر نگریسته می شود. در چنین شرایطی، تنها راه بقای خانواده و عشق، اطاعت همسر و یا پیوستن همسر به سازمان است.
با چنین نگرشی، هر گونه نگاه انتقادی نسبت به سازمان، و طرح هر نوع پرسشی در مورد چگونگی عملکرد سازمان، از ابتدا و از نطفه محکوم است. فرد بایست با یک نوع سرسپردگی بدون شرط وارد سازمان شود و همه ی هستی خود را در راه منافع سازمان ایثار کند. فرد را از سازمان بازگشتی نیست مگر خودکشی و یا حذف فیزیکی شخص یاغی توسط سازمان! در چنین سیستمی، سرسپردگی و یاغیگری و تکروی را جز مرگ علاجی نیست!
راوی - زن - شراره، در این میان، در عین تنهایی، با خود، با عشق و با دوستی درگیر است. او موفق می شود خود را از جامعه روسپی ساز و فاسد کنار بکشد و برای تأمین زندگی خود، تنها هنر غیرخانگی خود، یعنی عکاسی را دو دستی بچسبد. شراره متاثر از دوران انقلاب و زندگی با علی، از محرومان جامعه نیز عکس می گیرد چرا که سایه ی علی (مراد ) کم و بیش، همیشه با اوست. در پایان، با از دست دادن پسرش، آهسته آهسته خود را از جمع یاران علی و گروه خطرناک و مرگ آفرین او کنار می کشد و از آنها کناره می گیرد. ولی آیا موفق خواهد شد؟ و آیا آنها او را رها خواهند کرد؟ و آیا این بریدگی پایانی برای آن اتصال و یا وصال شوم و بی هویت کننده است؟
مهم ترین پیام این داستان این است: "عشق بی عشق!"، «لیلی بی لیلی!» در عالم سیاست و مبارزه هیچ عشقی وجود ندارد. مبارزه عقیدتی ، حرکتی عاشقانه و از سر شوریدگی برای رفتن به دنبال چشمان سیاه لیلی نیست. در دنیای مدرن، در قرن بیست و یکم، دیگر نمی شود پاسخ هر پرسشی را با عشق و مهرورزی و سرسپردگی و اطمینان بدون چون و چرا داد. در دورانی که شعبده بازان و شیادان با تردستی سعی خواهند کرد که شما را بفریبند و به اسارت خود درآورند برای مسایل عقیدتی و ایدئولوژیکی بایست به عقل رجوع کرد و نه به قلب، دوران توهم آفرینی عرفانی گذشته است و دوران توهم زدایی عقلانی فرا رسیده است. رمان "انگارگفته بودی لیلی" به روشنی اعلام می کند که دوران خردگرایی فرا رسیده است.
تجربیات سیاسی ایران مدرن، بی شباهت به ماجرای سلحشوران و قهرمانان قرون وسطایی و شوالیه های قرون وسطی و عشق پرشورشان برای دو چشم سیاه لیلی نیست. گاهی آن میل آزادیخواهی و تپیدن در خود، ما را به یاد سوز و گداز فدر ( اثر راسین) برای عشقی موهوم و ممنوع یا دلشوره ها ولابه های آندروماک ( اثر راسین) برای همسر شهید و فرزند دلبند دربندش می اندازد! در حالی که در دوران مدرن باید با خرد و اندیشه پیش رفت و در یک انقلاب ایدئولوژیک همه چیز، حتی عملکرد عشق را مورد پرسش و تردید قرار داد.
از این زاویه می بینیم که رمان لیلی از طریق اشاراتی نمادین، مسئله ساختار پوسیده و پدرسالارانه و سیر مراحل "طریقت" را پس می زند و رد می کند و در جستجوی ساختاری نوین است و از این رو می توان رمان "انگار گفته بودی لیلی" از سپیده شاملو را در کل رمانی ساختار شکن با اندیشه ای شالوده افکن خواند. این نوع نگاه در ادبیات معاصر ایران، نگاهی نوین است و سپیده شاملو آغازگر راهی بدون "لیلی" و بدون "توهم" و بدون "مراد" و بدون "رهبر" در زندگی زن ایرانی و انسان ایرانی است.
در دوران مدرن، دیگر این لیلی قرون وسطایی نیست که برای لحظه ای به معشوق رخ بنمایاند و باقی ماجرا شرح دلدادگی و شوریدگی مجنون به او باشد. لیلی های زمانه از پشت پرده ها و خیمه به در آمده اند و قلم به دست گرفته اند و حدیث روزگار خود را می نویسند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند و از اتفاقات پشت صحنه، پرده بردارند. دوران مدرن، دوران به صحنه آمدن زنان و به سخن در آمدن ایشان است.
دیگر کشیدن عکس رخ یار پایان یافته است. دیگر لیلی و عشق معنایی ندارد. دو چشمان لیلی برای خلوت است. نقاش زمانه، عکاس دوران دیگر بر روی "چشمان لیلی" متوقف نمی ماند بلکه از روزگار کریهی که در آن به سر می بریم عکس می گیرد و به جهان نشان می دهد.
دیگر برای "لیلی" و "لیلی" های زمانه،"توهم" و یا "انگار"ی وجود ندارد. باید نوشت و چهره کریه این "محمود" ها را افشا کرد و نهراسید. دیگر چه هراسی از بمباران روحی و خودکشی های تصنعی این باندهای مافیایی تخریب و فساد باقی مانده است؟ دیگر از چه بترسیم؟ باید تمام حقه هایشان را افشا کرد و نوشت و نوشت و نوشت. باید از این حقه ها فیلم گرفت و عکس گرفت و به جهانیان نشان داد. یک خانه تکانی ذهنی لازم است! بایست با جوهر اندیشه، تمامی این نکبت ها و سیاهی ها را ریخت بیرون. شاید که روزی بر روی صفحات سپید کاغذ و با نیروی امید و میل حقیقت جویی، عشقی نوین برای لیلای آزاد را برای شیفتگان و تشنگان آزادی بیافرینیم و برای آیندگان نیز نقشی از زمانه شومی که در آن به سر می بریم رسم کرده باشیم.
___________________________
پیش از این از سپیده شاملو داستان "من هم آدم بودم" را منتشر کرده ایم.



































