
جان شيفته - رومن رولان - م.الف به آذين
جلد اول و دوم / جلدسوم و چهارم
|
چشمان بیدار - مهستی شاهرخی |
||||
|
|
||||
First page
|
dimanche, octobre 31, 2010اعدامها در مشهد ادامه دارددر مهرماه ۲۳ نفر در زندان وکيلآباد اعدام شدهاند بنا بر گزارش تازهای از کمپين بينالمللی حقوق بشر در ايران دو نوبت اعدام در تاريخهای ۱۳ و ۲۰ مهرماه ۱۳۸۹ در زندان وکيلآباد مشهد اجرا شده است که در اين دو نوبت جمعأ ۲۳ زندانی اعدام شدهاند. منابع موثق گفتهاند در روز سيزدهم مهر ۱۳ نفر و بيستم مهر ۱۰ نفر در اين زندان به صورت گروهی و بدون اعلام قبلی اعدام شدهاند. اين اعدامها نيز بدون رعايت قوانين رسمی جمهوری اسلامی و بدون رعايت آيين دادرسی عادلانه اجرا شده است. [خبر را بخوانيد] اندر باب مبارزات فرسایشی اصلاح طلبان < دونان چو گلیم خویش بیرون بردند / گویند چه غم گر همه عالم مردند
شیخ سعدی
اصلاح طلبان با پا فشاری برشعار مسخره "رأی منو پس بده"، بخشی از مردم را به اعتراض به خیابان کشاندند که نتایج آن چیزی جز سرکوب و کشتار مردم نبود. "رأی منو پس بده" خود نمودی از توهم و نا آگاهی به ساختارحاکمیت و شرایط غیر دمکراتیک مسلط بر چگونگی رای دادن و انتخابات در جمهوری ولایت فقیه پس از سه دهه بود.
گرچه اصلاح طلبان خود؛ اعتراضات همین مردم را به کل سیستم ولایت فقیه تاب نیآورده و بالا رفتن اعتراضات و خواستهای مردم آنان را به وحشت انداخت. به همین دلیل بخشی از نمایندگان خود را بلافاصله به خارج از کشور گسیل داشتند تا اعتراض خارج کشوری ها را نیز هدایت کرده و نگذارند از چارچوب نظام خارج شود. نمایندگان آنها در خارج از کشور برآن شدند که خواست های مردمی را تا آنجا که به کل نظام بر نخورد، در زرورقی نازل بسته بندی کرده به ارگانهای بین المللی؛ به مطبوعات و دولت های خارجی تحویل دهند. و در این راه با در دست داشتن رسانه های وسیع بین المللی در سانسور و وارونه کردن حقایق موفق نیز بوده اند. موفقیت آنها به همت دنباله روی بخشی از اپوزیسون خارج کشوری صد چندان بوده است. اپوزیسیونی که نیروها ؛ امکانات و ارتباطات خود را در اختیار این قشرسبز تازه از راه رسیده قرار داد و زحمات و رنج های سی ساله خود را بزیر پاهای آنها ریخت.
اپوزیسیون راست گرا؛ دنباله رو وامانده در خارج از کشور به گردابی افتاد که برای خوشآمد این قشر امتیاز طلب؛ به حذف دگراندیشان در رسانه های خود و به سانسور انتقادات و به بزرگ نمایی این طبل های تو خالی پرداخت. هرآنجا که نیمچه انتقاد یا سوالی از سبک سری؛ دروغگویی و دغل کاری نمایندگان سبز میشد بی وقفه مورد حمله، فحاشی و حتی تهدید گروه های فشارسبز الله مستقر در خارج قرار میگرفت. تبلیغ انحصار طلبانه سبز و در پی آن سانسورسبز بر بسیاری از سایت های اینترنتی و رسانه های برون مرزی سایه افکند. مبارزات دمکراسی خواهانه و حقوق بشری این دسته از سبزها به جمع آوری امضا برای دفاع یا آزادی این یا آن فرد خاص یعنی "خودی ها" خلاصه شد و سکوت شرم آور آنان در مقابل اعدام های دسته جمعی و کشتار افرادی که به مکتب آنها تعلق نداشتند.
سکوت آنها در مورد سرکوب مبارزات سندیکاها؛ دانشجویان؛ کارگران انجمن ها و اقلیتهای مذهبی نشانگر تعلق فکری آنها به یک گروه خاص است که ربطی به دفاع ازحقوق بشر بدون تبعیض ندارد. هر روز می بینیم که اسمی یا عکسی از یک قربانی بدست این قبیله ممتاز در رسانه های خارجی جهت امضاء بالا میرود و در سایه این هیاهوی رسانه ای، سرنوشت هولناک خیل زندانیان و اعدام شدگان ناخودی به فراموشی سپرده میشوند. آنها ازخواست آزادی تمامی زندانیان سیاسی یا لغو اعدام محکومین به اعدام بدون هیچ تفکیکی طفره میروند. برخورد و نگاه تبعیض آمیز به شرایط مخالفین و زندانیان سیاسی برای آنان به یک اصل تبدیل شده است. نوع دیگر مبارزات فرسایشی لابی های سبز و وابستگان آنها دادن لیست افراد؛ بانکها، موسسات یا مقامات درجه سه جمهوری اسلامی به سازمان ها با کشورهای خارجی با هدف ناروشن تحریم یا ندادن ویزا یا تحریم های مو ضعی آنان است. در این اقدامات یکجانبه؛ محفلی و خطرنا ک معیار تهیه لیست، اهداف و عواقب اقتصادی آن جای پرسش است. اما آنچه که این دسته به آن بی توجه اند فرسایش افکار عمومی ایرانی و خارجی در مقابل این روشهای تن به تن و فرسایشی مبارزاتی است. چه آنها هر روز یا هر هفته یک زندانی را در مقابل جهانیان علم میکنند بدون آنکه با سیستم سرکوب و مجازاتهای اسلامی در بیافتند. بدون آنکه آزادی همه زندانیان سیاسی یا لغو حکم اعدام برای همه زندانیان را شعار خود قرار دهند. تا کی میتوان از مردم دنیا خواست که زیر اینگونه بیانیه را امضاء کنند بی آنکه تغییر اساسی در شرایط ضد انسانی زندانیان را مد نظر داشت؟ به فرض که با فشار افکارعمومی و نفوذ در روابط دیپلماتیک؛ چند تن آل عبا هم از زندان یا اعدام رهایی یافته وجایزه و مدالی از طرف بازار جهانی سرمایه به نام حقوق بشر و دمکراسی به آنها داده شود؛ تکلیف بقیه زندانیان و خانواده آنها با سرکوب و بی عدالتی نظام اسلامی چه میشود؟ زندانیانی که نه پول دارند؛ نه شهرت؛ نه پارتی و نه کار چاق کنی دردولتها و پارلمان های اروپا و نه در سازمان ملل؛ هم قربانی نظام اسلامی و هم قربانیا ن این نگرش تبعیض آمیز بخشی از اصلاح طلبانند. آیا روشها ی تبعیض آمیز و تبلیغاتی برای دمکراسی و حقوق بشر، دست نظام اسلامی را درسرکوب و کشتن مخالفین و دگر اندیشان باز نمیگذارد؟ امضاء محفوظ
samedi, octobre 30, 2010هفتصد میلیارد تومان هزینه سفر رهبری به قمهزینه سفر رهبری به قم ۷۰۰ میلیارد تومان برآورد شده است. این رقم شامل هدایای نقدی و غیرنقدی،حمل و نقل مردم و بسیجیان و کارمندان از استانهای اطراف، اجاره هتل ها و خورد و خوراک، اجاره خودرو و خرید لوازم تبلیغات؛ تابلو، بنر، پوستر و هزینه های امنیتی در اطراف بیابان های قم و استقرار نیروی انسانی نیز میباشد. در حالی این سفر با هزینه های میلیاردی برگزار می شود که مردم در بدترین وظعیت اقتصادی خود قرار دارند، هفتصد میلیارد تومان هزینه میشود تا توهمی از مشروعیت تصویر شود. دستمزد پیش از انجام کار!قابل توجه حاج خانوم ها و حاج آقاهای جایزه بگیر (اعم از نوبلی و نیم نوبلی و قلم زرد و غیره): «نخست، نیک باشیم، سپس نیکبخت میشویم. چشم به پاداش پیش از پیروزی، و دستمزد پیش از انجام کار، نداشته باشیم.» ژان ژاک روسو vendredi, octobre 29, 2010پاسخ امام رضا (ع) به رضا کیانیان در این دیار تبعید ما گاهی از سرنوشت همدانشکده ای های سابق و دوستان و رفقای دوره دانشجویی خود در ایران خود بی خبر می مانیم. من همیشه سعی می کنم از اخبار هنری باخبر بمانم ولی نفهیدم چه وقت رضا به امام رضا نامه نوشت ؟ هیچ تصورش را می کردی که رضا بعد از آن همه آروغ های ماتریالیسم دیالکتیکی و مارکسیست لنینیستی، و پس ازآن همه چپول بازی در دوره دانشجویی روزی بیاید و کاسه گرم تر از آش بشود و برای امام رضا نامه بنویسد؟ چرا هیچ یک از هنرمندان حزب الله تا این حد پیش نرفت که برای امام رضا نامه بنویسد؟ آنوقت رضا به امام رضا ...؟ راستی چی شد؟ چه موقع؟ چرا ما این طرف دنیا از این پیوند نامریی "رضاهای جهان متحد شوید" باخبر نشدیم؟ تا این که جواب امام رضا را به رضا کیانیان را خواندم.قلم روزنامه نگار برای ساختن دنیای بهتری است«قلم روزنامهنگار مانند تیشهای است که نمیشود آن را شکست؛ این تیشه بدان منظور ساخته شدهاست که دنیای قدیم را ویران کند و دنیای تازهای به وجود آورد.» ولتر jeudi, octobre 28, 2010اسناد حمایت ایران در تقویت شیعیان عراق در سالهای جنگاستفاده از قانون برای برقراری ظلمقابل توجه حاج خانوم ها و حاج آقاهای مدافع قانون اساسی: «آخرین درجه فساد، به کار بردن قوانین برای ظلم است.» ولتر mercredi, octobre 27, 2010کهریزک اصفهان؛ بند مخوف «الف - طا»علاوه بر ده ها بازداشتگاه و زندان امنیتی مخفی، بازداشتگاه های اداره آگاهی، بازداشتگاه ۲ الف اطلاعات سپاه، بازداشتگاه ۵۹ سپاه پاسداران، بازداشتگاه سئول، و در راس تمامی اینها بازداشتگاه ٣٣۶ ساحفاجا از جمله اماکنی هستند که برخلاف اصل سی و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی که صراحتا «هر گونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع» را ممنوع اعلام کرده، بطور گسترده و بدون هیچگونه نظارتی به شکنجه متهمین و بازداشت شدگان می پردازند که تاکنون شناخته شده اند. کهریزک اصفهان؛ بند مخوف «الف - طا»امر به معروف و نهی از منکر ولایات فقیه این حاج آقا در راستای "امر به معروف و نهی از منکر" به دنبال اکبر آقا و کاروان سبزش به سوی اسلام، نامه ای نوشته و به فیلسوف آلمانی که رفته با گوریل شطرنج زده رهنمود داده تا مبادا خدای ناکرده این آدم عاقل و بالغ و فیلسوف و مشهور اشتباه کنه! ایشان چندی پیش، در دفاع از حجاب (و نه در دفاع از مجید توکلی) حجاب به سر کرد و کلی برای اسلام عزیز و حجاب مقدسی که مورد توهین قرار گرفته بود دلاوری و رشادت فرمود. فکرش را بکنید که این حاج آقا استاد دانشگاه هم تشریف دارد و بایست روشی دانشگاهی و پژوهشگرانه در قبال حجاب یا آزادی بیان و یا غیره داشته باشد نه روشی مکتبی و منبردارانه! این حاج آقا اگر الفبای آزادی بیان را رعایت نمی کند چون هیچ تصوری از آزادی بیان ندارد، او برای آزادی بیان دیگران ارزشی قائل نمی شود. او گمان می برد برای هر مسئله ای فقط یک نظر و یک راه حل وجود دارد.(ما همه یک صداییم، ما همه با هم هستیم) وگرنه در این مورد (به او گوش ندهید چون او با ما نیست) یعنی چی؟. آین حاج آقا نمی داند که دموکراسی در این است که اتو نبایست مثل قاشق نشسته خودت را بیندازی وسط و مبصر صف بشوی و مدام حرف این و یا آن را برای دیگران معنی و تفسیر کنی و اجازه بدهی هر کسی حرفش را بگوید، دموکراسی یعنی این که زبان به دهن بگیری و فرصت فکر کردن به افراد بدهی و نیایی به جایشان حرف بزنی و یا هی بالای منبر بروی و به امت، امر به معروف و نهی از منکر کنی. این نمونه ای بود از رفتار وزارت ارشاد و معارف اسلامی (در تبعید) که به شکل شگفت انگیزی خود را مخالف ولایت فقیه می داند در حالی که بالنفسه دارد نقش ولایات متفقه فقیه را برای ایرانی و خارجی و در جهان بازی می کند mardi, octobre 26, 2010با شکوفه تقی در «کوچه های بی قانون» شکوفه تقی از معدود نویسندگانی است که به پژوهش در زمینه ریشه های فرهنگی ایرانیان پرداخته است. او در رشته های روان شناسی و ایران شناسی و مذهب شناسی در دانشگاه های انگلستان و سوئد تحصیل کرده است و آثار متعدد و گوناگونی در ایران و خارج از کشور منتشر کرده است. داستان نویسی و شعر و نقاشی دغدغه اوست. او اکنون در اوپسالا به کار و زندگی مشغول است.«کوچه های بی قانون» مجموعه هشت داستان در 146 صفحه از شکوفه تقی است که پارسال (2009) توسط نشر باران در سوئد منتشر شده است. مکان اصلی ماجراهای داستان های «کوچه های بی قانون» همچنان که از نامش پیداست بیشتر در ایران می گذرد. مکان وقوع و ماجرای داستانها به سالهای شصت یا سالهای استقرار و فشار و سرکوب حکومت فاشیستی دینی بر کشور زادگاه اختصاص دارد. «کوچه های بی قانون» ادبیات نوعی از مهاجرت است. که سعی می کند گذشته را با نگاهی روشن و موشکاف ببیند و بفهمد تا آینده ای بهتر بسازد. شکوفه تقی برای داستان نویسی از باورهای عامه و افسانه ها و اسطوره ها بهره می گیرد و در داستانهایش با باریک بینی غریبی و طنز کم نظیری دو چهرگی جامعه ایران پس از انقلاب را از ورای قلمی شوخ و حاضر جواب و نگاهی باریک بین به خواننده نشان می دهد. در داستان اول، خرافات از یک سو و از سوی دیگرازدواج مجدد عروس، سطحی گرایی و مادی گرایی و فساد پنهان جامعه در کنار هم نشان داده می شوند. در داستان دوم "افسانه ای که واقعیت داشت"، ماجرای افسانه، دختر دانشجویی را می خوانیم که علیرغم خانواده مذهبی،و سنتی موفق می شود به دانشگاه راه پیدا کند و در ابتدای انقلاب، برای لحظه ای مزه عشق و آزادی را بچشد و سرانجام از چنگ سپاه سرکوب بگریزد. افسانه نشان می دهد که گریز زن ایرانی و تلاش او برای حفظ استقلال و آزادی واقعیت دارد و رویا نیست. در "حسادت" با افراد عقده ای که بر سر کار آمده اند و مدام با همین عقده ها رقبا و هر چه سر راهشان باشد کنار می زنند و برایشان پاپوش می دوزند و حذف می کنند را در قالب ورود خانم معلم جدید ریاضی نشان داده می شود. "کوچه هابی قانون" داستان دو خواهر است، یکی ازدواج کرده و مدام در رنج است و آن دیگری کارمند و مستقل است. در این داستان شکوفه تقی موفق می شود در میان کوچه های بی قانون وطن "اتاقی از آن خود" بسازد، اتاقی که خواهران کتک خورده اش را همچون خانه ای امن برای زنان پناه دهد. شکوفه تقی در این مجموعه داستان دردهای زن ایرانی را که زندگیش برای ازدواج و عروسی برنامه ریزی می شود و هرگز فرصت پیدا نمی کند تا کمی به خود بپردازد را به خوبی و از زوایای گوناگون و در ابعاد مختلف ترسیم کرده است و نقش جامعه از طریق مادر و سرکوفت های او مدام فرزندانش را به سمت پیوندهای اسارت گونه سوق می دهد. "به مامان چیزی نگفتم. از دید او بی شوهر، مستقل شدن برای یک زن جوان بزرگ ترین ننگ است. چه کسی امسال مادر من را تربیت کرده؟ آخر مگر خودش زن نیست؟" (ص 77)"خواستگار" نشان دهنده نگاه جامعه سنتی و مردسالار به تلاش های یک زن برای مستقل شدن است. "مادرم همه ی چیزهایی را می گوید که فرهنگ جامعه به او دیکته کرده، مثل بیشتر زن و مردهای این جامعه. از خودش که قدرت تفکر ندارد. هر چه هم سعی کنم از اشتباه بیرونش بیاورم بی فایده است." (صص 63-64) "به مامانم گفتم دیگر نمی گذارم سیما را خام کنید. مامان گفت: «فضولی به تو نیومده! هیچی از زندگی نمی فهمی، اگه می فهمیدی تا حالا یک خری رو پیدا می کردی می رفتی سر زندگیت. تازه یکی هم که پیدا شد فراری دادی.» چه بگویم از ماست که بر ماست. چطور آدم می تواند زن باشد و این قدر ضد حقوق زنان باشد. آن هم نه زنان غریبه، دختران خودش!" (ص 66) مضمون بیشتر داستانهای کتاب «کوچه های بی قانون» عروسی یا ازدواج است البته از دیدی زنانه و هر بار در هر یک از داستانها با یک چهره از ازدواج یا این قرارداد اجتماعی بین زن و مرد روبرو می شویم. داستان اول هجو یک ازدواج و ظاهر یک پیوند است. پیوندی که با روکشی از فساد و دروغ برقرار می شود و جنبه های بد و بویناکش قرار است مانند یک توالت دربسته باقی بماند.ازدواج دوم در داستان، پیوندی بر حق است که به خاطر سلطه ارتجاع و استبداد سر نمی گیرد و یکی دستگیر و یکی از دریچه فراری می شود. در داستان "کوچه های بی قانون"، ازدواج بر اساس سنت و وظیفه برای سیما، خواهر جوان تر صورت گرفته، ازدواجی که زن جوان در آن زیر ضربات شوهر خشن کشته خواهد شد. داستان به صورت وقایع نگاری در دفتر خاطرات خواهر بزرگتر از کتک کاری و قهر خواهر کوچک ترش سیما نوشته شده است. سیما توانایی ساختن زندگی مستقل و دوباره را ندارد چون برای این نوع زندگی تربیت نشده است. در "خواستگار"، راوی داستان تلاش می کند همرنگ جماعت شود ولی میل به استقلال و حفظ شخصیت خود، در او قوی تر از آن است که به چنین ازدواج پستی با مردی ناشناس در یک کشور خارجی تن بدهد. سه داستان آخر، ماجرای مهاجرانی است که ریشه بدبختی هایشان در گذشته و در کشور زادگاه نهفته است. انگار میل به ازدواج و پیوند را گریزی نیست، "پس کی میره؟" ماجرای زن جوانی که از ازدواج قبلی یک فرزند دختر دارد در کشوری غربی و با یک مرد غربی مرتکب همان اشتباهی می شود که اگر ایران بود با یک مرد ایرانی و در زادگاه مرتکب شده بود. در پایان زن از وسوسه وبختک ازدواج مجدد و وابستگی بیخود خلاصی پیدا کرده است. در داستان "بختک" زندگی پیرزنی را شاهدیم، گذشته زن در ایران، ازدواجش، بی تجربگی و تجربه های اولیه زنانه؛ اولین عادت ماهیانه که با از بین رفتن بکارت اشتباه می گیرد و بعد از دست دادن بکارت در حجله عروسی که مانند قربانی کردن گوسفند برای شام عروسی سفره زفاف است به نوعی شهید و معلول می شود. ماجرای زن چیزی مانند بختک یا ترس از هووست که تا پایان عمر روی قلبش سنگینی می کند و او را را تا دم آخر رها نمی کند. قصه نرگس، سرگذشت یک زن نیست، سرگذشت گل های پرپرشده بسیاری است، سرگذشت مادران و مادربزرگان ماست که با انواع دردهای زنانه ساختند و سوختند و دم نزدند تا دم مرگ! داستان آخر "غیر از صدایش"، در فضایی غیر واقعی و شاعرانه با تصاویری سوررئالیستی، فرشته مانند پری قصه ها با نیروی عشق، رسول را که در جنگ تکه تکه شده از نو می آفریند و به جای اینکه تبدیل به "عروس یخی" (زن سردمزاج) برای شاهرخ بشود به شکلی اسطوره وار با نیروی خیال، رسول را از صدای گرمش از نو می آفریند و با نوای ارکستر به رقصی با والس اشتراوس می پردازد. زنها گاهی به خیالی خوش اند و گاهی یک صدای گرم و پر از عشق مانند جریان رود پرآب و سرشار روحشان، آنها را برای بقا کافی است. شکوفه تقی بدون شعار، کاستی ها و ایرادها را می بیند و مشکلات زنان ایرانی را با روشن بینی و دانش خود در داستانهایش مورد بررسی قرار می دهد. شکوفه تقی نشان می دهد در برابر هر زنی که زیر مشت و لگد شوهرش کشته شده، یکی دیگر هم از دریچه و یا زیر پله و یا راه پله گریخته است. هر نرگس پرپر شده ای تا کمر نشسته در خون، معادل سپیده ای مستقل در دیاری دیگر است. بسیاری از زنان مهاجر و تبعیدی که در خارج از کشور به سر می برند در حقیقت جان خود را از لا به لای تارهای عنکبوتی فرهنگی پوسیده نجات داده اند و در حقیقت تبعیدیان فرهنگی پدر- مردسالار هستند. تبعید زنان تبعیدی به توان دو است. تبعید سیاسی از حکومت فاشیست دینی و تبعید فرهنگی از خانواده های پدر- مردسالار! زن مهاجر ایرانی در راه کسب استقلال و حقوق خویش یک بار از چنگ برادران تنی خویش و بار دوم از زیر لگد و مشت برادران سپاهی و بسیجی و سپاه سرکوب به آن سوی دنیا گریخته است و رفته درس خوانده و کار کرده و مستقل شده و بالاخره توانسته "خانه ای از آن خود" بسازد و محتاج کسی نباشد. داستانهای شکوفه تقی نمونه خوبی از نگاهی زنانه و بی عقده و سرشار از تعادل روانی کامل و سالم نسبت به مسایل و ماجراهاست. شکوفه تقی در داستانهایش بیداری نسل جدیدی از زنان ایرانی و تکوین جنبش زنان را در بطن فرهنگی پر از خرافات و تحقیر و سرکوب و ارتجاع در مکانی چون «کوچه های بی قانون» به خوبی تصویر کرده است. وب سایت شکوفه تقی lundi, octobre 25, 2010درس هایی از اعتصابات فرانسهحوادث این روزهای فرانسه به نظر من می تواند برای ما ایرانیان پر از نکته و درس آموزی باشد نکته اول) این است که دمکراسی و رفاه هزینه دارد و مردم می توانند با اتحاد عملی جلوی دولت بایستند. نکته دوم) نشان می دهد که فرانسه یک حکومت دمکراتیک و مسئول دارد و پلیس فرانسه قادر نیست به طرف مردم شلیک کند و مردم معترض را به رگبار ببندد. نکته سوم) در رسانه های جمهوری اسلامی به ویژه در چند سال اخیر به جامعه ای طور القا می شود که در غرب دمکراسی وجود ندارد به خصوص خامنه ای بارها در سخنرانی هایش دمکراسی غرب را فریب و پوشالی اعلام کرده بر ایرانیان مخالف جمهوری اسلامی در خارج از کشور است که در این روزها به "تفاوت عملکرد نیروهای امنیتی و انتظامی فرانسه با نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی" اشاره کنند و آن را پررنگ کنند. نکته چهارم) مردم فرانسه علی رغم داشتن بسیاری از آزادی ها هنوز تظاهرات خیابانی را به عنوان راهکاری در مقابل حکومت انتخاب می کنند که باز نشانی از آزادی اجتماعات در فرانسه است. به نظر من مردم ایران علی رغم داشتن نفرت از حکومت اسلامی و با دانستن تمام جنایتها و نا کارآمدی های اقتصادی این رژیم هنوز دارای اتحاد عملی نیستند و نخبگان فکری و فرهنگی مخالف رژیم هم هنوز روی مخرج مشترکی به توافق واقعی نرسیده اند. حالت کنونی مخالفان جمهوری اسلامی مانند تمرین گروه موسیقی است که هر کس مشغول نواختن ساز خود است ولی تا این تمرین های تک نفره تبدیل به ارکستری همنوا و متحد شود راه درازی در پیش داریم. البته من معتقدم هر روزی که اتحاد عملی (نه اتحاد تئوریک) به تاخیر بیافتد و گروههای سیاسی حول چند محور مشخص با هم وارد گفتگو نشوند خامنه ای به دیکتاتوری وحشتناک و خشن خود ادامه خواهد داد. کوروش samedi, octobre 23, 2010"تریپتیک" اثر پوچینینوشتن از "تریپتیک" یا "سه گانه" اپرایی از پوچینی در این روزها شاید غریب به نظر برسد. این روزها، روزهای اعتصاب، روزهای سرد و بی وسیله نقلیه، روزهای پر کار و روزهای خیلی شلوغی است. در مترو مثل ساردین در قوطی کنسرو فشرده و له می شوی. صبح که پا می شی تا به سر کار برسی، سه برابر سابق وقت می گذاری تا از راه بندان ها بگذری و بالاخره خودت را به محل کارت برسانی. برخی از همکارانت، دوچرخه هایشان را از زیرزمین درآورده اند و برای آمدن به محل کار، پدال می زنند ولی تو نه دوچرخه داری و نه زیرزمین. هوا سرد شده، تو برای پاییز لباس پوشیده ای و سوز هوا زمستانی است و گوشهایت یخ می کند. در دو هفته اخیر آنقدر در بیرون غذاهای آماده وفوری و ساندویچ خورده ای که دلت برای یک غدای ساده و سالم، برای یک کاسه ماست یا برای یک پیاله سوپ گرم خانگی و یا برای یک بشقاب سالاد لک زده و فرصتش نیست. کله ات پر است همهمه ، از بحث در مورد "آزادی بیان" در جمع ایرانیان قدرت طلب و خواندن حرف های مفت و یک مشت چرت و پرت و دری وری کتبی به اسم مقاله و همه اش ناشی از توهم های گنده گویی، به افشاگری ها و اسناد پنتاگون در مورد جنگ ایران و عراق می رسی و کلافه از همهمه روزگار، هنگام خروج از محل کار، راهت را به طرف اپرای باستیل کج می کنی تا در آنجا دنیای سازهای ناخوشایند و خارج از نت و گوش آزار را فراموش کنی و کمی هارمونی و زیبایی بشنوی. "تریپتیک" سه اپیزود، سه تابلوی موزیکال مجزاست، درست مثل زندگی سه گانه ما. مکانش از پاریس در کنار رود سن تا ماجرای راهبه ای در دیری در قرون وسطا در قرن هیجدهم و بالاخره داستان ارثیه ثروتمندی در فلورانس را در برمی گیرد. رفته ای موسیقی و آواز زیبا بشنوی و از فکر سنگسار و اعدام و قتل های ناموسی بیرون بیایی اما نمی شود بخش اول، داستان مثلثی عاشقانه است. عشق زنی متأهل به معشوق همیشه در سفر، در پایان شوهر معشوق، اول معشوق همسرش را می کشد و بعد زنش را خفه می کند. بخش اول، از سه گانه (خیانت، حسادت، انتقام) ملودرامی واحد ساخته است. فریادی از عشق و تمنا در برابر فریادی از خشم و حسادت و انتقام، صدای خوانندگان مرد فوق العاده است. نفس ات گرفته و در انتظار راه حلی برای پایان قتل های ناموسی هستی، یک جایی باید جلوی این حنایات گرفته شود و مگر این تلاش ها بر عهده فعالان حقوق بشر نیست؟ بعد از آنتراکت بخش دوم، "خواهر آنجلیکا"، قطعه ای مطلقاً زنانه است و در یک دیر می گذرد. "خواهر آنجلیکا" داستان راهبه ای است در دیری. آنجلیکا که از خانواده ای اشرافی است پس از مرتکب شدن گناهی بزرگ، بچه دار شدن خارج از ازدواج های شرعی و کلیسایی، بچه را پس از به دنیا آمدن گذاشته و به دیر پناهنده می شود تا تارک دنیا شود او در هفت سال گذشته، مانند بسیاری از خواهران روحانی، هیچ ارتباطی با دنیای بیرون نداشته و رابطه اش با خانواده اش به کل قطع بوده است. پس از هفت سال، عمه آنجلیکا در دیر به دیدن او می آید و برای او دو خبر می آورد. خبر ازدواج خواهر کوچکترش را و خبر مرگ فرزندش را بر اثر بیماری. آنجلیکا پس از شنیدن خبر مرگ پسرش، با خوردن سم، قصد خودکشی می کند، اما ناگهان، معجزه مریم مقدس، پسر او را به عالم زندگان می آورد البته دیر شده و آنجلیکا بر اثر سم می میرد. این تراژدی، متأثر از سه گانه (دوزخ، برزخ، بهشت) دانته است و سه آواز روحانی در بر دارد که بسیار گوش نواز است. خواهر آنجلیکا مانند مادام باترفلای عاشق شده و بچه دار شده و محکوم است بدبخت باشد. در فکر اینم که زنان در طول تاریخ و از همه طبقات اجتماعی از بی آبرویی و رسوایی در امان نیستند و جامعه، اگر زنان را سنگسار نکرده تنها نسخه را در مرگ دیده و زنان را به سوی خودکشی سوق داده است. آنتراکت دوم است. ذهنم در موسیقی شناور است. دیگر گرسنه نیستم. بلکه تشنه ام، بطری آب توی کیفم را سر می کشم. هیچ نگران وسیله نقلیه برای بازگشتم نیستم، هیچ در فکر این نیستم که اگر مترو نباشد، اگر اتوبوس نباشد، چگونه در این شب سرد خود را به خانه برسانم؟ بخش سوم یک کمدی موقعیت است، مرگ یک ثروتنمد اهل فورانس و ورثه اش در انتظار وصیت نامه. جنازه آن وسط صحنه است و همه ورثه طماع او، در لباس سیاه دور جنازه جمع شده اند و دنبال وصیت نامه می گردند. رینوچیوی جوان (داماد)، وصیت نامه را پیدا می کند ولی وصیت نامه طوری تدوین شده که به میل بازماندگان نیست. با کمک دوست متوفی، جیانی شیشی (پدر عروس)، بازماندگان موفق می شوند قانون را فریب بدهند و وصیت نامه جدیدی تنظیم کنند و اموال او را بین خود تقسیم کنند. اما جیانی شیشی در نقش متوفی، با شیطنت و تقلب بخش عمده ای از اموال را به نام خود می کند. این بخش خنده دار با طنزی سیاه و به صورت اپرابوف تنظیم شده است و محبوب ترین بخش اپرای "تریپتیک" است. جیانی شیشی متأثر از "دوزخ " دانته نوشته شده است. پایان نمایش، تلخ نیست. بازماندگان تا حدودی به مال و منال رسیده اند و زوج جوان نیز عروسی شان سر می گیرد. مکر جیانی شیشی، یک زوج عاشق را به هم می رساند. او سرانجام خانه ای، آشیانه ای برای عشق، به این دو پرنده خوشخوان تقدیم می کند. به قول بکت: "هنر، نظم بخشیدن به بی نظمی هاست." و با این تعریف، پوچینی موفق می شود سه مکان مختلف، سه داستان مختلف، را با موسیقی خود در اثری واحد جمع کند. دکور زیبای نمایش، صدای رسای خوانندگان، موسیقی زیبای ارکستر ما را با سه دنیای متفاوت آشنا می کند و همراه با امواج موسیقی در زمان و مکان سفر می کنیم. پشیمان نیستم. روحم راضی است و سیر. آخرشب بالاخره یک وسیله ای پیدا می کنم تا با گوش های یخ زده از سرما، خود را به خانه برسانم. جان شیفتهjeudi, octobre 21, 2010درباره فمینیسم به سبک عبادی - سیاسی قابل توجه حاج خانم هایی که در مأموریت خارج از کشور به سر می برند: اصطلاح "فمینیست اسلامی" به زنانی اطلاق می شود که مطالباتشان از حقوق زنان در چارچوب اسلام محدود می شود و شما در آن حد هم نیستید. شما فقط چادرها و روسری هایتان را تا کرده اید و در صندوقخانه گذاشته اید و فقط بلدید در برنامه های کمیک محض خنده حضار کشف حجاب کنید. خانوم شما چرا هیچ اقدامی در جهت بهبود زنان در چارچوب اسلام نمی کنید؟ خیلی که هنر کنید در جهت حقوق برقع داران است و حفظ آن حجاب سرکوبگر که شما آن را ناشی از اسلام می دانید. در برابر شکنجه و تجاوز تنها راه حلی که پیدا می کنید کلاه شرعی گذاشتن بر روی جنایات و صیغه شدن محکوم یا زندانی توسط بازجوست. شما حتا به مردان هم کمک نمی کنید. به خانواده آن جوان کرد که او را کشته بودند و جسدش را تحویل نمی دادند ملکه وار پیغام دادید که بروند و گواهی پزشکی قانونی بگیرند. اینم شد فعال حقوق بشر و حقوقدان؟اگر زنی محکوم به سنگسارباشد ، پخش خبرش را توطئه ای برای شویش اذهان عمومی توسط وزارت اطلاعات عنوان می کنید و اگر دفاعی هم زن بی دفاع بکنید در جهت تثبیت بیسواد و نفهم و ذلیل و قابل ترحم نشان دادن اوست و آخه اینم شد دفاع؟. شما حاج خانم ها با آویزان بودن تان به خشتک شوهران تان، تاکنون بیشتر از هر کسی در دفاع از تنبان شهوت ران حاج آقاها و در ستایش فواید حاج خانوم، خیلی از زنان از ترس شوهران شان نمی توانند به خانواده خود تماس داشته باشند، آقای شوهر تلفن زدن و یا رفتن به خانه پدر را ممنوع کرده است، چرا از حقوق این زنان خانه نشین و محروم با توجه به آیات اسلامی دفاع نمی کنید؟ رفتن زنان به مسجد برای نماز آزاد است، چند تن از زنان ایرانی برای اقامه نماز به مسجد محل می روند؟ در ترکیه زنان مسلمان با شنیدن اذان، مانند مردان، در هر کجا که باشند برای خواندن نماز به نزدیک ترین مسجد می روند و نمازشان را می خوانند، کسی هم با آنها کاری ندارد، حاج خانوم شده تا حالا شما هم از این نوع حقوق ناجیز زنان دفاع کنید؟ حاج خانمهای (بی حجاب تاکتیکی) و فعالان حقوق بشر (از نوع اسلام سیاسی و استراتژیکی )، با شما هستم آهای حاج خانم های عبادی - سیاسی، در اسلام زن اجازه دارد برود به مسجد و به حمام و به خانه پدرش، ولی بسیاری از برادران غیور شما این حق را از زنان مسلمان دریغ می کنند و آنها را در چاردیواری خانه اسیر نگه می دارند، شما برای این زنان کاری کرده اید؟و یا فقط در جهت منافع اقتصادی آمریکا و سرکوب جنبش مردمی (زنان نیمی از این جنبش هستند) دارید تلاش می کنید؟ حاج خانوم وظیفه "فمینیست اسلامی" از نفس انداختن زنان برای ماراتن امضا جمع کردن و عملیات فرسایشی نیست ها؟ نقش شما به عنوان "فمینیست اسلامی" فقط رواج ارتجاع و شرکت در مراسم عبادی - سیاسی نیست حاج خانم! حاج خانوم تو کجاش فمینیستی؟ تو داری فقط از زن بودنت استفاده تاکتیکی و ابزاری می کنی تا زنان و "فمینیسم" را مثل دمپایی بیندازی زیر چکمه پاسداران و فمینیسم زیراندازی بشود برای اسلام - سیاسی. نقش شما به عنوان زن "فمینیست اسلامی"، هم سفره شدن و چلوکباب خوردن با حاج آقاها و بعد زدن آروغ بوگندویش توی صورت دیگر زنان نیست، حاج خانوم اول تا آخرش گفته باشم که شما از دید من "فمینیست اسلامی" هم نیستید بلکه شما حاج خانومای در مأموریت خارج از مرکز فقط "فمینیست از نوع عبادی - سیاسی" هستید، شیرفهم شد یا نه؟ mercredi, octobre 20, 2010نوشتن در تبعید، نوشتن در آزادی استاعتراضات فرانسه درفازجدید!mardi, octobre 19, 2010انسان و ارشاد از نگاه ولترولتر«حیوانات این امتیاز را بر انسان دارند: عالم ربانى ندارند که ارشادشان کند. » کسب و کاری به نام "آزادی بیان" وقتی ولتر فیلسوف بزرگ عصر روشنگری در فرانسه گفت: «با تو مخالفم ولی حاضرم را جانم را بدهم تا تو حرفت را بزنی» در ستایش آزادی و در دفاع از "آزادی بیان" سخن می گفت و حاضر بود جانش را بدهد و این حرف برایش کسب و کاری نبود. او در قرن هفده و هیجده می زیست و گمانش را نمی برد دو سه قرن بعد، با شعبده بازی جامعه شناسان کشور های سرمایه داری و نئوسرمایه داری و انقلاب شکن متحد شوند و به مدد تبلیغات و رسانه ها چهره هایی خلق بشوند که از چیز انقلابی گونه ای، نوع پوک و قلابی اش را بسازند و روزگاری برسد که کسانی که خود مأمور اطلاعات و خفقان و طراح قتل بوده اند، در مأموریت خارج از کشور خود برای ارشاد و اشاعه معارف اسلامی پرچم آزادی خواهی و دموکراسی را رنگ کنند و مانند چماقی در روز همبستگی علیه سرکوب مردم بر سر مخالفان عقاید و خط خویش بکوبند.ولتر پرچم دار آزادی، زنده نماند و این روزها را ندید که کسانی که جایزه های یک میلیون دلاری و نیم ملیون دلاری برای آزادی بیان و آزادی قلم و برای پیشبرد صلح و دموکراسی دریافت داشته اند تا این حد وقیح و مرتجع باشند که حتا حرمت جایزه های گرفته شده خود را در جمع جهانی نگه ندارند و به عنوان اعتراض نطق کنند و یا از شرکت در جلسه ای که به حرمت شجاعت دیگری در ابراز عقیده خویش تشکیل است خودداری کنند. این ها خود یک کاریکاتور مسخره از "آزادی بیان" هستند که از هر میکروفونی برای اشاعه افکار منحط و رو به زوال خود استفاده می کنند. مردم سالاری و حرمت مردم و آزادی بیان نزد این افراد جایی ندارد. فکر اهداف عقب مانده خود هستند و دور دنیا با لنگ و خلیفه و حمایل سبز راه افتاده اند تا با همان شال سبز مردم را به دار بکشند ودگراندیشان را برای چندمین بار خفه کنند. بدترین قسمتش امضاهایی است که این افراد از چهره های مشهور برای آزادی رفقای خود و باند خود جمع می کنند و زندانیان دیگر و خون های بیگناه ریخته شده بر سنگفرش خیابانها و یا در سیاه چالها و یا کشتارگاه های رژیم غاصب و فاسد را نادیده می گیرند. اینها حاضرند جان ملت را قربانی کنند تا رفقای خود را از زندان درآورند و بر مسند قدرت بنشانند.از این افراد بدتر، شکارچیان فرصت برای مطرح کردن خود و به نام آزادی بیان برای این مبصران صف آزادی هستند که از این خائنان به ملت و مردم، به نام روشنفکر و نویسنده و حقوق دان یاد می کنند و برای این افراد بی مایه و کم سواد از آب گل آلود ماهی می گیرند و اعتبار می خرند و گناه خیانت ها و چماقداری این افراد را بر گردن فرهنگ ایرانی می گذارند. در حالی که این افراد ، این مهره های دولتهای سرمایه داری برای ساکت کردن ملت ها ی ستم دیده، به نام "آزادی بیان" در حال انجام ماموریتی "عبادی- سیاسی" هستند و حرکات پلشت و افکار ناپاک و اهریمنی این افراد به هیچ وجه از فرهنگ ایرانی ریشه نگرفته است بلکه ریشه اش در گسترش اسلام سیاسی برای حفظ قدرت در منطقه و سرکوب "آزادی بیان" و حفظ منافع اقتصادی غرب در ایران و برای سرکوب انقلاب نیمه جان و فلج شده زیر چکمه های پاسداران انقلاب است. ایران ملتی با تاریخ کهن دارد که تاکنون از ورطه توطئه ها نیمه جان شده، ولی هنوز نمرده است، ایران برای بقای خویش نیازمند روشنفکران دلسوز و صادق است. امید که روزی دور از چشم فرصت طلبان و مزوران و مزدوران، این ملت ستم دیده و سرکوب شده، روی آزادی و استقلال و بهروزی را به خود ببیند به امید روزهای بهتر تا برقرارشود آزادی lundi, octobre 18, 2010دارلمجانینdimanche, octobre 17, 2010موشها و آدمهاsamedi, octobre 16, 2010در جستجوی زمان از دست رفتهvendredi, octobre 15, 2010همسایه ها![]() همسايه ها (رمان)- احمد محمود بخش اول / بخش دوم/ بخش سوم/ بخش چهارم / بخش پنجم/ بخش ششم/ بخش هفتم/ بخش هشتم/ بخش نهم/ بخش دهم/ بخش يازدهم/ بخش دوازدهم/ بخش سيزدهم/ بخش چهاردهم/ بخش پانزدهم/ بخش شانزدهم/ بخش هفدهم/ بخش هجدهم/ بخش نوزدهم/ بخش بيستم/ بخش بيست ويكم/ بخش بيست ودوم توضيح مهم: صفحات زير از كتاب در موقع تحريرتوسط تايپيست روز وسهوا از قلم افتاده است .مراتب طي نامه اي به اطلاع سردبير محترم نشريه روز نيز رسيده است: ص 36 تاص 55/ 200تا ص207 / ص277تا297/ ص323تا330 jeudi, octobre 14, 2010قصه های هزار و يکشبmercredi, octobre 13, 2010گاندی اسلامی
mardi, octobre 12, 2010یکی از شاهکارهای عباس کیارستمی"یک پلان"، محصول سال 1995 است و پنجاه و پنج ثانیه است و با صدای ایزابل هوپر ضبط شده است و یکی از شاهکارهای عباس کیارستمی می باشد. لطفاً یکی از آن منتقدان سینمایی و دانشمندانی که ادها می کنند کیارستمی با خود مفهوم جدیدی به سینما داد بیاید و توضیح بدهد ابداعات کیارستمی آیا در تکنیک است و یا در معنا و مگر شیره مالیدن به سر تماشاگر و به پشتوانه مافیا بزرگ و مشهور شدن حاصلی جز "یک پلان" می تواند داشته باشد؟ هفده دی کجا بودی؟ «هفده دی کجا بودی؟» نام نمایشی از امیررضا کوهستانی است که در چهارچوب جشنواره پاییزه تا هفده اکتبر در سالن کوچک تئاتر لاکولین به روی صحنه است.![]() ماجرای نمایش، در یک شب سرد و برفی از خانه سارا در لواسان شروع شده است، سارا هنرپیشه است و به کمک دوستانش که دخترانی دانشجو و در حال آماده کردن نمایش «کلفتها» اثر ژان ژنه برای پایان نامه فاطی، یکی از دختران هستند شروع می شود. علی که سرباز است آمده تا به دوست دخترش فاطی سر بزند و یادش رفته که تفنگ خود را در پاسگاه جا بگذارد، علی اسلحه را به چوب رختی آویخته و صبح اسلحه ناپدید شده است. عبدی که به دختران کمک می کند و مسئول وسایل صحنه است صبح برای مرتب کردن صحنه سر زده و در طول نمایش و از طریق بازی ها و اشارات و دیالوگها متوجه می شویم که اسلحه در کوله پشتی اوست. در خلال نمایش و از ورای هفتصد و هفتاد مکالمه تلفنی با موبایل بین دختران و پسران نمایش متوجه می شویم که علت های بسیاری وجود دارد تا برای خلاصی از چنگ مشکلات و تهدیدها، این افراد دنبال اسلحه باشند، (شیده) یکی می خواهد فیلم عشقبازی اش را با آقای دکتر (دوست پسر سابق اش) را از او پس بگیرد (اشاره به پخش ویدئوی زهرا امیرابراهیمی و نامزدش یا ماجرای فیلمبرداری از دختر دانشجوی زنجانی با استادش) (سوگل) یکی می خواهد استادش وقیحش را بترساند، یکی شاید می خواهد خودکشی کند (سارا) یا انتقام بگیرد (عبدی). چرا همگی می خواهند از اسلحه برای رسوایی استفاده کنند و دشمن خود را به شیوه ای ای مانند مأموران کا. گ. ب. یا روش های جمهوری اس. اس. لامی با رسوایی جنسی از سر راه بردارند؟چرا هدف پرسوناژها، همگی شخصی است؟ چرا هیچکدام از اینها هدف سیاسی و آزادیخواهانه ندارند؟ چرا فضای ترس و ترور را در تمامی هشتاد دقیقه نمایش ایجاد می شود؟ چرا در پایان سارا کیسه ای که حاوی یک کیلو خون (خون شهید؟) است را روی صحنه خالی می کند؟ چرا خون لکه ای می شود بر روی اسلایدی از چهره علی ؟(سرباز) و عبدی ؟(کسی که اسلحه را حمل می کند) که در خطر مرگ قرار دارند؟ امیر کوهستانی در ایران و منچستر درس تئاتر خوانده است و از سال 2002 در جشنواره های جهانی ظاهر می شود و تاکنون چند نمایش به جشنواره پاییزه تئاتر در پاریس آورده است. در بروشور سبزرنگ این نمایش سیاه می خوانیم امیررضا کوهستانی در هیجدهمین جشنواره تئاتر فجر(سال 2000) جایزه باران شده است و از آن زمان تبدیل به چهره ای بین المللی شده است. در شرایطی که هنرمندان ایرانی در تبعید از کمبود امکانات و سالن در مضیقه قرار دارند، نمایش های امیررضا کوهستانی با حمایت از مابهتران، اجازه شرکت در جشنواره های خارجی و گردش در شهرهای غربی را دارند.امیررضا کوهستانی هم می نویسد و هم کارگردانی می کند و در زمینه طراحی صحنه هم تجربیاتی دارد. او در کارگردانی بیشتر موفق است تا نمایشنامه نویسی. در نتیجه این نوشته را به دو قسمت تقسیم می کنم: نگاهی به نمایش از لحاظ اجرایی و کارگردانی و نگاهی به متن نمایشنامه و آنچه از آن متصاعد می شود گرچه در برورشور سالادرنگ نمایش لیلیان آنژو مطلبی با استفاده از عبارات و اصطلاحات تخصصی ادبی نوشته است و ما را حسابی فیتیله پیچ کرده است. در پایان بروشور سالاد رنگ دو صفحه و نیم در وصف بهار آزادی و رشد و اعتلای هنر در دوره پرزیدنت خاتمی مرقوم کرده است ما را به این نتیجه می رساند که داریم یک نمایش سیاسی حزبی را می بینیم و خانم آنژو در ابتدا با استفاده از اصطلاحات تخصصی، معنای نمایش را برایمان مانند آیه های قرانی ترجمه و تفسیر می کند مبادا که عوضی بفهمیم و نحوه دریافت ما از این نمایش، در راه و به نفع خط خاتمی و باند سبزالله تمام نشود. نحوه اجرایی نمایش ساده است، بازیگران بر روی دو نیمکت در وسط صحنه سالنی مانند سالن شهید تالار مولوی نشسته اند تا بازی شروع شود. در دو سوی صحنه، دو اکران صحنه هایی از اسلاید و فیلم را منعکس می کنند. شروع نمایش با صدای روایی مرد جوان در شب برفی به سوی لواسان، آغاز می شود که خیلی شبیه اجرای «آشیانه ای برای چکار» است که امسال در جشنواره تابستانه آوینیون خوش درخشیده بود. اما سنگینی بار اجرایی در ابتدای آن نمایش کجا و این تقلید بی ربط طوطی وار کجا؟ استفاده از نوار فیلم و پودرگچ و پرفورمانس باز کردن فیلم یا باند خونی بر روی صحنه، این سالها در اروپا خیلی رایج بوده و کارگردان کاملاً دارد به مد روز عمل می کند.بازیگران در نقش های خود تاثیرگذار و موفق هستند و این نشاندهنده این است که کارگردان در عین به مد روز رفتار کردن، بازی گرفتن از بازیگر را هم بلد است. گاهی نمایش دو صدایی می شود. در هم شدن دیالوگهای دو مکالمه تلفنی، یا مخلوط شدن صدای یک مکالمه تلفنی با صدای مصاحبه سارا از رادیو نیز جزو مد اجراهای سالهای اخیر بوده است که امیررضا کوهستانی مانند همه اسلامیان طرفدار نظم نوین از این روکش امروزی و از این ظاهر مدرن بهره می گیرد. از لحاظ اجرایی، نهایت تلاش ایجاد فضای ترور و وحشت است که ایجاد می شود گویا همین ایجاد فضا برای کارگردان کافی نیست، در پایان سارا خانم کیسه ای که حاوی یک کیلو خون است را روی صحنه خالی می کند تا بیشتر بترسیم. در کنار نمایش خشونت و ترس به زبان نمایشی، به نوشتار و ساختار داستانی نمایش می پردازیم که دارد به راهی جداگانه می رود. عنوان نمایشنامه: نمایشنامه «هفده دی کجا بودی؟» به زبان فارسی در فرانسه اما با عنوان انگلیسی « هشتم ژانویه کجا بودی؟» به روی صحنه آمده و تیتر ترجمه نشده به روی صحنه می آید که برای تماشاگر فرانسوی نامفهوم است. می شد عنوان نمایش را به فرانسه ترجمه کرد، نمی شد؟ هشت ژانویه برای بیننده فرانسوی معنایی ندارد ولی بیننده ایرانی هنگامی که به فارسی می شنود «هفده دی» به یاد تاریخ کشف حجاب می افتد و این تاریخ برای زن آزادیخواه ایرانی معنا دارد. بازیگران نمایش "کلفتها" اثر ژان ژنه و "هفده دی کجا بودی؟" اثر امیررضا کوهستانی، چهار زنی که روی صحنه حضور دارند حجاب و موازین اسلامی را کاملاً رعایت کرده اند و در تمام لحظات با حجاب (مانتو و روسری) به روی صحنه حضور دارند ولی چرا این اتفاق (گم شدن اسلحه) در شب هفده دی (شب تاریخی کشف حجاب زنان) افتاده است؟ چرا هفده دی روی هوا مطرح می شود و رها می شود؟امیررضا کوهستانی، جوانی تحصیل کرده تئاتر در ایران و در انگلستان، ذهنیتی کاملاً مردسالار دارد. چرا مدام مردان هستند که اسلحه کذایی را حمل می کنند؟ چرا از بین این همه نمایشنامه، زنان دارند نمایشنامه «کلفتها» اثر ژان ژنه را تمرین می کنند؟ چرا کلفتهای ژان ژنه ناگهان به فکر می افتند اسلحه ای تهیه کنند و مردان و پرخاشگران را بترسانند؟ چرا وقایع طوری جفت و جور می شود که مردی بیگناه را مانند یک عضو فریب خورده یک گروه تروریستی رها شده، کاشته شده بر سر قرار ملاقات ببینیم؟ چرا مردان نمایش مرتب مانند حضرات آدم از حواهای زمانه یا دانشجویان دختر هنرهای زیبا (علی از فاطی و عبدی از سوگل) فریب می خورند و دست به عملی شیطانی (دزدی و حمل اسلحه) می زنند؟ چرا علی نمی تواند فاطی را درک کند و او را برای همکاری در اقدام به ربودن اسلحه ببخشد و بپذیرد؟این همه انتریگ یا انگیزه های ترسناکی که یکی پس از دیگری روی دایره ریخته می شود ساختار نمایش را بی دلیل پیچیده می کند. کافی بود امیررضا کوهستانی به پرورش یکی از این طرح و توطئه ها می پرداخت و به صورت متمرکز همان را درست گسترش می داد و قوام می آورد تا این همه طرح پخش و پلای حاشیه ای که فقط مطرح می شوند تا توهم زا باشند را بریزد وسط دایره. در صورت متمرکز کار کردن، موفق شده بود که یک نمایش عقیدتی شسته رفته را به ثمر برساند. امیررضا در مصاحبه ای که در بروشور سالادرنگ دارد از ساختار هزار و یک شب حرف می زند و انبوه داستانهایی که شهرزاد برای شهریار هر شب نقل می کند تا جان خود را زنده نگه دارد. امیر رضا فراموش می کند که شهرزاد در پایان هر داستان جان خود و شهریار و خواننده را خریده است در حالی که در ترافیک داستانهای شاخداری (مردی با اسلحه وسط دانشگاه تهران! پیش از به پایان رسیدن نمایش، همگی گم و گور می شویم. فراموش نکنیم که به دلیل شرایط سخت امنیتی، در دانشگاه تهران تنها کسی که می تواند تفنگ در دست (یا در ساک) حرکت کند امام جمعه است!) داستانهای متنوع و بالاتر از چاخانی که یکی پس از دیگری توسط پرسوناژها مطرح می شود و به هیچ جا نمی رسد ما و پرسوناژها صد دفعه از ترس می میریم و زنده می شویم و به هیچ جا نمی رسیم. "هفده دی کجا بودی؟" نمونه ای از هنر نظام نوین اسلامی و دم و دستگاه تبلیغاتی اش است که در عین ظاهرسبز رنگش، مهر تایید زردرنگ سپاه سیاه اسلام را با خود دارد. ساختار سست و آش شله قلمکار نمایشنامه، از نمایش چیزی شبیه آش زین العابدین بیمار می سازد که نذر شده تا هر کاسه اش روانه یک جا شود، کمی برای ارشاد برای گرفتن بودجه، کمی برای امام، برای داشتن حمایت، کمی برای فرانسوی بی خبر از همه جا، و کمی ادای خارجی ها را درآوردن. البته با قاطعیت می توان گفت که چنین هذیانات شدیداً عقیدتی و سفارشی، هرگز هنر نامیده نشده است. بر این اعتقادم که به دلیل فضای خفقان و سانسورهای گوناگون دولتی و مذهبی و شخصی، ادبیات در ایران در دام چاخانیات و توهم زایی افتاده است. منظورم از چاخانیات، همان فیکشن نیست. درست است که نویسنده با نیروی تخیل خود و هنر نویسندگی خود موضوعی را به شیوه ای خاص می پروراند و ارائه می دهد ولی حساب این سیر نویسندگی و تخیل (باوراندن) با پیچیده نویسی های بی مورد و سر کار گذاشتن و فیلم کردن خواننده یا بیننده کاملاً جداست. شما در عالم نویسندگی نمی توانید «گاو مشدحسن» را به خواننده ایرانی به جای «عمقزی» قالب کنید، این یک نوع کلاهبرداری است. هر کجا مچتان گیر افتاد، خواهید گفت منظور من از "الف" همان "ب" است دیگر!در خلال این سالیان شاهد بسیاری از پیچیده نویسی های داستانی، پرحرفی های نظری، تکنیک های اجق وجق برای نوشتن مطالب ساده بوده ایم. نوشتن چاخانیات، در برخی موارد، نویسندگی را به بنگاه معاملات ملکی تبدیل کرده است. نویسنده مدام دارد کار خود را معنی و تفسیر می کند و مانند شعبده باز اثر خود را طور دیگری نشان می دهد تا کالای خود را به بهترین قیمتی قالب کند. تعداد (داستانها) خانه های بی آب و بی برق و بی تلفن(بی معنا و بدون فرم و بدون ساختار اصیل) و بدون قباله و با سندهای قلابی (گاهی مثل لحاف چل تیکه، که هر تکه اش از کسی امانت گرفته شده) در زمینه نویسندگی مثال خوبی برای این فرضیه است. بر خلاف بانو لیلیان آنژو در مقدمه بروشور سبز، نمایش"هفده دی کجا بودی؟" هیچ نوشتار کنکرتی ندارد، و نمایش بین واقعیت و سمبلیزم حرکت نمی کند. معتقدم عدم تمرکز کوهستانی در نمایشنامه نویسی، و میل شدیدش به توهم زایی، داستان را گنگ می کند، بیرون از سالن نمایش، سه نفر را دیدم که داشتند داستان را با هم مرور می کردند تا بفهمند فاجعه اش در کجاست و به کجا انجامید.عنوان فریبنده یکی سئوال پلیسی، اگر به داستان ربط داشت بیخود نبود، ولی عنوان نمایش مربوط به داستانی است که از ذهن بازیگران و نمایشنامه نویس و کارگردان گذشته است. ذهنیت التقاطی نویسنده، عنوان پلیسی (پولار) و ساختار تو در تو و روایی «هزار و یک شب» با وقایع پس از انتخابات ایران و ارائه یک تفسیر معین حزبی سیاسی، از ورای مکالمات تلفنی گروهی بازیگر، حاصلی جز این سالاد مخلوط توهم زا نخواهد داشت. از سوی دیگر، متن نمایش انباشته است از توهین ها و تحقیرها و سرکوفتهای قشری و و سنتی نسبت به زنان و مبارزان. عباراتی مانند "سگ کشی"، یا تشبیه کردن جنبش زنان به گردهمایی بازیگران برای ایفای نقش کلفتها نمونه های واضح این نوع نگرش تحقیرآمیز و دو پهلو نسبت به مبارزه و شورش زنان است. داستان امیررضا کوهستانی توهم زاست و هیچ نوع مبارزه ای را نشان نمی دهد فقط موفق می شود با زبانی نمایشی فضای ترس و ترور حاکم بر کشور را به بیننده منتقل کند. صدای آن همه موبایل و مکالمات تلفنی بازتاب صدای مردم نیست بلکه بازتاب تفسیر اصلاح طلبان از وقایع است. علی در جایی می گوید: "الان می شه شکایت کرد. برو شکایت کن!" و زن عاصی را حواله می دهد به سوی حقوقدانان اسلامی که بزرگترینشان شیرین عبادی است که فقط برای اعضای باند خود از جهانیان کمک و حمایت می خواهد و زنان و فقرا و محرومان در لیست او هیچ جایی ندارند. جامعه مدنی قلابی که اصلاح طلبان برای بقای قانون اساسی اسلامی، سنگش را به سینه می زنند، پیگیری همه شکایات را بی اثر می کند، جامعه مدنی که شلاق خوردن را تعریز و مجازات اسلامی بداند و تایید کند محکوم و مردود است. این آن چیزی نبود که مردم می خواستند، همان مردمی که خاموش به خیابان آمدند و از ته دل فریاد زدند «کل نظام نشانه است» و امیررضا کوهستانی در منچستر حتا از طریق تلویزیون و تلفن و اینترنت هم صدای مردم کشورش را نشنید و فیلترهای بزرگ سبز نگذاشت تا او صدای مردم را منعکس کند. به عقیده من، در کوله پشتی عبدی جز یک مشت رأی توده ای و اکثریتی و پاسداران و دانشجویان خط امام چیزی نبود. تمام نمایش یک خالی بندی و یک بلوف بزرگ و بی در و پیکر بود. اشاره نهایی سارا به داستان «سگ کشی» به شیوه فیلم "گربه های انگلیسی" {کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد!} یکی دیگر از حربه های هنرمندان توهم زا در ایران است. داریم داستان برای خارجی ها تهیه می کنیم پس از سگ و گربه که خارجی ها دوست دارند و نگه می دارند حرف می زنیم.امیر رضا کوهستانی، نمی خواهد و نمی تواند از خون دانشجویان ریخته شده بر کف خیابانها حرف بزند پس به سگ کشی اشاره می کند، سارا از وقتی سگش را کشته اند یا مجروح کرده اند از خون خود می گیرد و تابلو می کشد ولی امیررضا از وقتی این همه ندا و سهراب و امیر و اشکان و ترانه جوان را کشتند تنها چیزی که به فکرش می رسد این است که گروهی زن فراهم کند و آنها در شب هفده دی نمایشنامه «کلفتها» اثر ژان ژنه (قابل توجه فرانسوی ها!) را تمرین کنند و اسلحه یا ناموس علی را با همدستی هم بربایند تا انتقام بگیرند! انتقام از کی؟ چرا انتقام شخصی؟ چرا از یک جای نمایش این تفنگ، تبدیل به کلت می شود! چرا برای احتیاط در مکالمات از همین اسلحه کذایی به عنوان "کلاه گیس" یاد می شود؟ مگر می خواهیم سر کسی را کلاه گیس بگذاریم؟ در فرهنگ حزب الله، منظور از «سگ کشی» چیست؟ چرا خون سگ؟ قضیه کلا گیس چی بود؟ کلاه گیس و هفده دی؟ در این بلبشو، پیدا کنید پرتقال فروش معرکه را؟ درر بروشور سبز رنگ یکی از جملات قصار نمایش امیررضا کوهستانی، باز به خط سبز آمده است" "ما می خوابیم تا شب را به صبح برسانیم. امروز، بهترین کار، بستن چشمهاست!" (برگرفته از صحنه سوم نمایش، ترجمه از فرانسه به فارسی از بنده است و عکس های اجرا برگرفته از بروشور نمایش از محمدرضا سلطانی است) امیررضا با طرح یک سئوال پلیسی در عنوان نمایش و اظهاراتش در مورد وقایع پس از انتخابات خواسته است در ذهن بیننده یا خواننده همان سئوال دفتر تبلیغات موسوی در خارج از کشور را مطرح کند و بپرسد «رأی من کجاست؟» اگر طبق یک معادله ساده، تفنگ علی را رأی او تصور کنیم که از او دزدیده اند، و او می خواهد آن را پس بگیرد، علی با پس گرفتن تفنگ چه خواهد کرد؟ علی طبق وظیفه سرباز (ما همه سرباز توایم خمینی/ گوش به فرمان توایم خمینی) تفنگ مربوطه را طبق فرمان او به صندوق مربوطه بازخواهد گرداند و به روال سابق از یکی دیگر از منتخبان امام پیروی خواهد کرد، (توجه داشته باشیم که اطاعت در اندیشه جمهوری خواهی جایی ندارد). از سوی دیگر می بینیم که سربازان امام، و سپاه اس. اس. لامی امروز با سلاح تئاتر به میدان می آیند تا مغز و ذهن افراد را مورد هدف و شستشو قرار دهند. در اینجا دو سوال مطرح می شود: نمایشی که ادعا می کند از سانسور حکومتی گریخته است تا آینه ای از وقایع خونین سال گذشته در ایران باشد، برای گرفتن تاییدیه، تا چه حد به همان حکومت باج داده است؟ آیا با نشان دادن چند تلفن موبایل و "با چشمانی بسته بر روی حقیقت" می شود مبارزه آن مردم دلیر را که با عکس و فیلم مرتب در حال اطلاع رسانی بودند نشان داد؟ آیا حرمت خون جوانانی که از پل پرتاب شدند یا با ماشین زیر گرفته شدند و یا در خیابان تیر خوردند و یا در کشتارگاه کهریزک جان باختند در این نمایش توهم زا نگه داشته شده است؟ دوم این که اگر ما موفق بشویم مطلبی بنویسیم که مورد پسند دوایر مختلف سانسور قرار بگیرد و ایشان به کارمان مهر تایید برای صدور به خارج از کشور را بزنند، در این بازی کثیف، چه کسی را فریب داده ایم؟ خودمان را؟ خواننده یا بیننده را؟ یا دوایر مختلف سانسور عقیدتی و دولتی را؟ خلاصه بالا رفتیم ماست بود، تحلیل ما راست بود، پایین اومدیم دوغ بود، نمایش و تفنگ امیررضا دروغ بود. dimanche, octobre 10, 2010بچه ها آشق می شوندیک فیلم کوتاه بسیار زیبا: بچه ها آشق می شوند از صادق مزاری جلالی بر اساس داستانی از سیده فاطمه نصرزاده vendredi, octobre 08, 2010قلمروjeudi, octobre 07, 2010داستان های کوتاه فریبا وفی پیش از این در مورد «در عمق صحنه»، اولین مجموعه داستان کوتاه فریبا وفی نوشته بودم. این چند خط به دو مجموعه داستان کوتاه دیگر از او اختصاص دارد. «حتی وقتی می خندیم» اولین بار در سال 1375 توسط نشر مرکز به چاپ رسید و تاکنون بارها تجدید چاپ شده است. «حتی وقتی می خندیم» مجموعه بیست و دو داستان کوتاه است و فریبا کتاب را به همسرش تقدیم کرده است.هر داستان فریبا وفی، مثل همیشه، یک اپیزود یا یک صحنه از زندگی جاری مردم است. داستانهای اول و آخر کتاب، «حتی وقتی می خندیم»و «زنها»، داستان یک نفر نیست، بلکه زنان را هیئتی کلی و به صورت گروهی و جمعی روایت می کند. به عقیده من، این روانشناسی جامعه زنان، می توانست به صورت زیرمتن، زمینه ای باشد برای نقل یک حکایت!و باز به نظرم فریبا وفی بایست از نسخه هایی که دیگران برای زبان و یا داستان نویسی او می پیچند دوری کند و مثل سابق به عمق وجود خود رجوع کند. آخر چرا کسی نام رمانش را «پرنده من» گذاشته بود و نه «استقلال من» یا «آزادی من»، بایست فریب این تحلیل گران قلابی را بخورد و به جای نوشتن داستان تحلیل جامعه شناسی خود را از داستان بنویسد؟ حواست باشد که قدم بعدی نوشتن مقاله است، خانم وفی! « در راه ویلا» آخرین مجموعه داستان کوتاه فریبا وفی را نشرچشمه در سال 1386 منتشر کرده است و شامل نه داستان کوتاه است. فریبا وفی ببدون شیله پیله و با ایجاز فراوان و بی غل و غش می نویسد و از این رو داستانهایش جگرخراش است. فریبا وفی یکی از قوی ترین نویسندگان ایران امروز است. او راوی صدای زنان ساکت تاریخ است. نجوای زنان بردبار و خاموش، زمزمه زنان ناکام آثار فریبا وفی را از حسرتی دیرینه انباشته است. فریبا وفی برای نوشتن به درون پرسوناژ و به درون خود فرو می رود. او حدیث زنانی بدون "اتاقی از آن خود" را می نویسد.زنان در داستانهای فریبا وفی علیرغم همه مسئولیت های زندگی زناشویی و مادری، مدام در تلاش خودسازی و مطالعه و تحصیل هستند، زنانی که خودخوری می کنند و سالها می گذرد و کسی زخم درون شان را نمی بیند. زنان در داستانهای فریبا وفی خوش بینانه می سوزند و می سازند و ترجیح می دهند خیال کنند که اوضاع خود به خود قابل اصلاح و عوض شدنی است. فریبا وفی بدون عقده، رنج زنان را در جامعه پدر- مردسالار و محبوس در فرهنگی پوسیده تصویر می کند و بی عقده گی او هنگام تصویر کردن سرکوب زنان توسط زنان دیگر (خواهر شوهر - مادر شوهر بر علیه عروس) تحسین برانگیز است. داستان آخر این کتاب، «زنی که شوهر داشت» مانند دو داستانی که در کتاب قبلی ذکر کردم، داستانی بر اساس جامعه شناسی زنان است، که همین سوژه می توانست خمیرمایه داستانی به سبک و سیاق فریبا وفی باشد. شگرد فریبا وفی در داستان نویسی در داستان نویسی با دادن تصاویر گویا و در نهایت ایجاز صورت می گیرد و باقی به عهده فهم خواننده است. به این تکه از داستان "کافی شاپ" توجه کنید: مامانم از آشپزخانه چشم و ابرو می جنباند. کارش است. از بس با زبان اشاره حرف زده است وقت های معمولی هم یا چشمک می زند یا لب و لوچه اش را کج می کند. از وقتی خانه ی هوشنگ آمده ایم، صورتش بیشتر از قبل می جنبد. همه اش دارد چیزی را به من حالی می کند. (کافی شاپ، ص 51) فریبا وفی در داستان «هزارها عروس» بدون آن که لازم باشد در عنوان بندی به ما یادآور کند که داستان عروس خجالتی، می تواند داستان هزاران عروس باشد، باز هنگام عنوان بندی داستان به جمع بندی می پردازد و داستانی که خیلی ساده می توانست «عروس» نام داشته باشد و عمومیت پیدا کند و شامل مشکلات هر عروسی در خانه مادرشوهر و شوهر بشود تحلیل خود را در عنوان بندی می آورد و از داستان نویسی عمیق خود دور می شود. اولین داستان، «در راه ویلا»، یکی از بهترین داستان های فریبا وفی است. او افسردگی و توهمات زنی که محتاج استراحت و خلوتی چند روزه است را با قدرت تمام تصویر می کند و این داستان شناسنامه کاری فریبا وفی است. او مشکلات و تنهایی و افسردگی زن که تحت هر شرایطی ناچار است مسئولیت بچه و خانه و مادر را همیشه به دوش و به کول بکشد در این داستان به خوبی تصویر شده است. امید که فریبا وفی مانند ساعدی و بسیاری از نویسندگان ترک زبان، دچار ترس از زبان فارسی نشود و بی اعتنا به ناز و عشوه های زبانی نویسندگان مقیم مرکز که خود را مرکز جهان می پندارند سادگی و شفافیت نوشتاری خود را مانند گذشته حفظ کند و داستانهای محکم و بی نظیر خود را بنویسد. Libellés : Fariba Vafi, Littérature, Women mercredi, octobre 06, 2010بابی ساندز اسلامیکتاب “مکتوبات”، “میرزا فتحعلی آخوندزاده” کتاب “مکتوبات” نوشته “میرزا فتحعلی آخوندزاده” به کوشش و مقدمه “بهرام چوبینه“ دین و ایمان با علم و حکمت متناقضند که هرگز در یک ذات جمع نمی توانند شد. اگر آدم دین و ایمان داشته باشد، عالم و حکیم شمرده نمی شود و اگر علم و حکمت داشته باشد، دین دار و مؤمن نخواهد بود. اگر به حرف اولیای اسلام گوش بدهیم باید لامحاله از انوار علوم و تمدن محروم بشویم چنان که هستیم. تا امروز ترجیح ما به حرف اولیای دین بوده است و به خاطر دین و ایمان از هجرت تا امروز مرتکب چه نوع امور شنیع شده ایم که ذکر آنها وحشت افزا است از قبیل سوختن کتابخانه های علوم که از ملل تربیت یافته مانده بود، ریختن خون ها و امثال ذلک و دین و ایمان خود را نگاه داشته ایم با شرکت بربریت و وحشیت و جهالت که نتیجه دین و ایمان است و اگر بعد از این نیز همین ترجیح باقی باشد، حالت ما هرگز تغییر نخواهد یافت و ترقی برای ما در دنیا از ممتنعات است و حسن اخلاق برای محال است. دانلود کتاب “مکتوبات” نوشته “میرزا فتحعلی آخوندزاده” به کوشش و مقدمه “بهرام چوبینه” mardi, octobre 05, 2010درباره «سفر» بهرام بیضایی فیلم کوتاه «سفر» اثر بهرام بیضایی فیلمی نمادین است. داستان فیلم بر اساس سفر دو کودک فقیر (کودکان کار) از پایین شهر به بالای شهر در جستجوی پدر آغاز می شود. دو پسربچه ژنده پوش و گرسنه، ناچارند از وقایع و آدمها و مسیری غیرواقعی و پر خطر و کابوس گونه بگذرند. سفری روزانه در جستجوی هویت و اعتبار از دست رفته خویش!بچه ها پول ندارند اما استعداد دزدی و کلاهبرداری هم ندارند. تجربه نشان دادن چیزی در فضا برای مشغول کردن مردم و پرت کردن حواس شان برای زدن جیبشان، تجربه ای خنده دار و ناموفق است که بعدها توسط سینماگری دیگر این تجربه به امانت گرفته می شود و کودک موفق می شود دو سه سال بعد، جیب همکلاسی های خود را خالی کند و مخارج سفر خود را برای دیدن مسابقه فوتبال تامین کند. در فیلم «سفر» بچه های بیضایی فقیرتر از آن هستند که به دیدن مسابقه فوتبال فکر کنند، آنها گرسنه تر از هستند که بشود فکرش را کرد، اقدام برای دزدیدن تکه ای نان (نه به بریدن دست سارق بلکه) به کوتاه کردن و زدن موی پسربچه با ماشین منجر می شود. کودک خشمگین از بیعدالتی، شمع زنی را می دزدد و خطاب به خداوند اعتراض می کند"خدایا این شمع مال منه! دعای منو برآورده کن!" و در جایی دیگر او بادبادک کودکی دیگر را می دزدد و فرار می کند. دزدی او از سر خشم و نابرابری است و نه برای گرفتن حق دیگری. کودکان بیضایی بی پناه و شریف و گرسنه اند و در جستجوی پدری هستند که از آنها حمایت کند و نیست. عبور آنان از میان آن همه در بسته، آن همه درشکه از کار افتاده، عبور از کنار آن فرد از نفس افتاده، برای رسیدن به پدر و مادر تاجداری که حاضر نیستند فرزندان خود را به رسمیت بشناسند و آنان را حتا برای پادویی و نوکری پیش خود نگه دارند فجیع و دردناک و واقعی است. فریاد و خشم کودکان با صدای زنی از پنجره خاموش می شود.
تاثیر سینمای صامت و سینمای ایتالیا در این کار بهرام بیضایی به خوبی مشهود است. فیلم «سفر» بسیار پر معناست و هر تصویر و هر پلان را می توان ساعت ها مورد بررسی قرار داد و تجزیه و تحلیل کرد. گذشته روشن نیست و باید به جستجویش پرداخت و هر روز به دنبالش رفت تا شاید یک روز پیدا شود. ما که هستیم؟ چه هستیم؟ گذشته و پدران حقیقی ما که بوده اند؟ فیلم زیبا وپرمعنای بیضایی، دستمایه ای می شود تا عباس کیارستمی معناهای تاریخی و اسطوره ای و سیاسی ماجرا را کاملا حذف کند و سه سال بعد «مسافر» را بر اساس داستان کودکی که از ملایر می آید تا مسابقه فوتبال ببیند تبدیل کند. در مورد «مسافر» فیلمی سرگرم کننده و معنازادیی شده و نمادی از مفعولیت سیاسی، بعداً خواهم نوشت و نشان خواهم داد چگونه پس از انقلاب عباس کیارستمی و شاگردانش (جعفر پناهی - بهمن قبادی) سینمای جوان و سینمای مولف ایران را به سینمای بدون عمق و معناسازی شده و به نمایش مبارزات پوک و کنترل شده در جهت بقای رژیم و دستگاه دولتی تبدیل کردند. «سفر» فیلم کوتاه سیاه و سفید سی و سه دقیقه ای، 1351، نوشته و کارگردانی بهرام بیضایی dimanche, octobre 03, 2010بابوشکای اسلامیsamedi, octobre 02, 2010کمی هم بخندیم
|
|||