چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: janvier 2014

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

mercredi, janvier 29, 2014

بابا نیست

بابا هم رفت
دوشنبه شب. تمام.
بابا دیگر نیست.

Libellés :


dimanche, janvier 26, 2014

نردبانی از دستان کارگر


برای آذر حق نظری و نسرین فروتنی
هنوز دستم از داغی اطو می سوخت
که شعله را دیدم
زیر در چنان زبانه می کشید که گویی
سگی دارد کف پای صاحبش را می لیسد

شعله و آتش در کنار پنجره ای
که برای من به روی هیچ باز شد
نه پر پروازی بود
و نه دستی برای یاری

تنها راه، فرشی با گلهای آتشین زیر پایمان بود
و نفیر دود سیاه که چون گردبادی
ما را در خود فرو می کشید
مثل همیشه، تا آخرین دم امید داشتم
که همتی، مددی، یاری برسد و نجاتم دهد.

هنگامی که مژگانم کز خورد
زمانی که دستانم
دستان خسته از کارم
دستان رنج دیده ام
از فشار آب خیس شد و لغزید.
همه چیز را رها کردم.
تمامی امیدهای واهی به ناجی را
و خود را به آذر سپردم
مگر نه این که خود آذرخشی بودم که به آتش کشیده می شد؟

خسته از کار
خسته از رنج
خسته از انتظار بی ثمر
سرانجام بر فرشی از آتش
شعله های آتش نبود که جانم را می گرفت
بلکه از انتظار بیهوده بر سنگفرش خیابان جمهوری
در انتظار ناجی بودم که جان سپردم

چشمان تارم سوخته بود
که دستان نسرین دستم را گرفت
به یاری دستان نسرین از جا برخاستم
و دست در دست یکدیگر
از پله هایی بافته از بازوی اعتماد 
از نردبانی بافته از دستان کارگران
نردبانی بافته از تار و پود جان انسان
به سوی عرش اعلا گام برداشتیم.

اما بار دیگر
در حریقی دیگر
در آن واپسین دم
چه کسی دست زنان و کودکان دیگر را خواهد گرفت؟

Libellés : ,


samedi, janvier 25, 2014

فرشی از آتش به زیر پا



برای آذر حق نظری و نسرین فروتنی
زندگی زیر پایم
چون کوره ای سوزان دهان گشوده بود
در پشت سر نفیر گردباد بود 
با دودی سیاه و کورکننده!
واژگون در برزخ
آویخته به تار مویی بین زمین و آسمان
نسیم را، دخترم را صدا می کردم
چه کسی از دخترم نگهداری خواهد کرد؟
کسی نبود.
آیا این پنجه های خسته
توان سنگینی وزنم را خواهد داشت؟
با دستان خالی، تا کی بین زمین و هوا؟

ناگهان زیر فشار ریزش آب مزاحم
دستم تاب نیاورد
دستم سرید و لغزید
و رها شد
در دست خواهرم آذر.

زیر پایمان هیچ نبود.
نه نردبانی برای نجات
و پایین تر،
نه تشکی برای پرش
هیچ چیز نبود.
مثل همیشه هیچ کمکی نبود
زیر پایمان مانند دستانمان خالی بود.
خالی خالی
پس دست یکدیگر را گرفتیم
دست من، دست ترا گرفته بود
که ناگهان فرشی پیش پایمان انداخته شد.

فرشی رنگین از نخ های به هم ریسیده
تار و پودش از گیسوان دخترکان نوشکفته
زیراندازی محکم از گیسوان بافته مادران
قالیچه ای برای نجات به سوی ما روان شده بود.

رها شده از بیگاری دوران،
قالیچه پرنده ما را به آسمان برد.
بافته های سالیان دوخت و دوز، به کمک آمده بود.
از میان ابرها می گذشتیم
حاصل زحمات سالها خیاطی، ما را از جهنم آتشین رهانید
خنکای نسیم از آن سوی ابرها به ما وزیده شد
آخر از بند مشکلات دست و پاگیر خلاصی یافتیم
آن سوی زندگی، از رنج دوران رها شدیم

سرانجام پنجره ای باز شده بود
راهی برای نجات از فقر،
در پایان، ما آسوده و آزاد شدیم.
اما زین پس
چه کسی از نسیم نگهداری خواهد کرد؟

Libellés : ,


ادبيات داستانی در آلمان؛ ديروز و امروز

خسرو ناقد

نويسنده و پژوهشگر فرهنگی



یودیت هرمان، از نویسندگان نسل جدید آلمان

Libellés : , , ,


jeudi, janvier 23, 2014

زیبایی تصاویر در فیلم گتسبی بزرگ


پرونده:Thegreatgatsby2012.jpg 

دیشب تصادفاً سعادت این را پیدا کردم فیلم «گتسبی بزرگ» را ببینم. گر چه کارگردان به پیچیدگی شخصیت های رمان اسکات فیتزجرالد نپرداخته اما فیلم به دلیل استفاده از جلوه های ویژه تصویری و هنر دیجیتال و موسیقی، فضا سازی مسحورکننده ای دارد. 
کتابش به فارسی ترجمه شده است و قابل دسترس. فیلم اقتباسی از رمان است که می شود آن را چندین بار دید و هر بار از تصاویر زیبایش حظ کرد. در برخی سینماها، فیلم را به صورت سه بعدی نشان داده اند. خارج از وفادار نبودن به شخصیت های رمان اسکات فیتزجرالد، عناصر دیدنی و جنبه زیباشناسی فیلم بی نهایت چشمگیر است. فکرش را بکنید با فضاسازی این فیلم و به طریق سه بعدی، وارد دنیای پس از پایان جنگ جهانی اول در نیویورک 1920 و اوایل قرن بیستم و پارتی های شبانه در قصر یک میلیونر آمریکایی می شوید. این رمان شاعرانه و زیبا و عمیق در سال 1925 خلق شده است.
جملات پایانی کتاب «گتسبی بزرگ»: « و در آن حال که آنجا نشسته بودم و بر دنیای ناشناس کهن اندیشه می‌کردم، به فکر اعجاب گتسبی در لحظه‌ای افتادم که برای اولین بار چراغ سبز انتهای لنگرگاه دیزی را یافته بود. از راه دور و درازی به چمن آبی رنگش آمده بود و رؤیایش لابد آنقدر به نظرش نزدیک آمده بود که دست نیافتن بر آن تقریبا برایش محال می‌نمود. اما نمی‌دانست که رؤیای او همان وقت دیگر پشت سرش، جایی در سیاهی عظیم پشت شهر، آنجا که کشتزارهای تاریک جمهوری زیر آسمان شب دامن گسترده‌اند، عقب مانده است.
گتسبی به چراغ سبز ایمان داشت، به آینده لذت‌ناکی که سال به سال از جلوی ما عقب‌تر می‌رود. اگر این بار از چنگ ما گریخت، چه باک، فردا تندتر خواهیم دوید و دست‌هایمان را درازتر خواهیم کرد و سرانجام یک بامداد خوش …
و بدین‌سان در قایق نشسته پارو برخلاف جریان آب می‌کوبیم و بی‌امان به طرف گذشته روان می‌شویم.
» خواندن رمان «گتسبی بزرگ» لذت خاص خود را دارد و دیدن اقتباس مدرنی از فیلم لذتی دیگر. میل به مقایسه شان را ندارم و از دیدنش به هیچ وجه پشیمان نیستم.
با گتسبی کمی ذهنم از رسوبات فیلم های پر از زد و خورد ایرانی صادره، و داستان طلاق و طلاق کشی با دادگاه های مجازی خارج شد چرا که با مرور عشق گتسبی به دیزی، نوارهای ذهنم شسته و تمیز شد. موسیقی زیبای فیلم نیز، بسیار پر کشش و گوش نواز بود. هوس دیدن نسخه چهل سال پیش با بازی میا فارو و رابرت رد فورد به کارگردانی کاپولا را دارم و همچنین دیدن رومئو و ژولیت به بازی لئونارد دیکاپریوی جوان.
The Great Gatsby official Trailler 
دو نقد درباره همین فیلم یک و دو و سه 

Libellés : , , , , ,


mardi, janvier 21, 2014

نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش سوم

 بخش سوم مقاله تحلیلی آقا افرادی
« اخیراً دارم یک صوفی درست و حسابی می شوم . تمام آن غرورها رفته، سنگینی و متانتی تام و تمام افکار و احساسات مرا تصاحب کرده است. موی بلند می گذارم و هر جور که دلم می خواهد می پوشم. زیرا با کسی کاری ندارم . تمام کارهای من در نوشته های من است ...» ( 55) (از نامه های نیما)   
 نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش اول
نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش دوم
نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش سوم

Libellés : , ,


jeudi, janvier 16, 2014

میمون ها و انسان ها



دیروز در فکر بودم که آخر چرا بعضی از میمون ها آدم نشدند؟ چطور است که برخی ظاهر آدمیزاد دارند و در درون هنوز جانورند؟ پس چرا برخی از آدمیان، مانع تکامل دیگران می شوند؟ چگونه نیمی از بشریت، در حد جانور نگه داشته می شود؟ و  سرانجام چه زمانی به بقیه فرصت «آدم شدن» و پیشرفت و رشد فکری داده خواهد شد؟

Libellés : , ,


dimanche, janvier 12, 2014

نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش دوم

 بخش دوم مقاله آقای افرادی در تحلیل هوچیگری های جلال آل احمد برای تحقیر و تخریب شخصیت نیما در مقاله «پیرمرد چشم ما بود»
« من مثل عنکبوت وقوع طوفان را حس می کنم و به تعمیر تارهای خود می پردازم. با همان عقل مخصوص خود، وقتی که هوا طوفانی است، در های اطاقم را می بندم ...حس می کنم شکسته شدن در و پنجره ها و پر کردن گرد و خاک در اطاق، ضرورت ندارد. ضروری تر از همه چیز زندگی کردن است. دلم به حال نسترن هایی می سوزد که تازه گل سفید داده و سر به در ِ اطاق من گذاشته اند... » (از نامه های نیما)   
 نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش اول
نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی - بخش دوم

Libellés : , ,


lundi, janvier 06, 2014

فیلم های کن لوچ

     گاو بیچاره (۱۹۶۷)

    قوش (۱۹۶۹)

    بارش سنگ‌ها (۱۹۹۳)

    کفش‌دوزک کفش‌دوزک (۱۹۹۴)

    سرزمین و آزادی (۱۹۹۵)

    ترانه کارلا (۱۹۹۶)

    نام من جو است (۱۹۹۷)

    نان و گل‌های رز (۲۰۰۰)

    شانزده سالگی شیرین (۲۰۰۲)

    یازده سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰۰۲)

    بادی که کشتزار جو را تکان می‌دهد (۲۰۰۶)

    بلیت‌ها

    هر کس سینمای خودش

    در جستجوی اریک (۲۰۰۹)

    جاده ایرلند (۲۰۱۰)

Libellés : ,


samedi, janvier 04, 2014

نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی، احمد افرادی

 
آقای احمد افرادی در مقاله ای که درباره نگاه آل احمد به نیما، «پیرمرد چشم ما بود» نشان می دهد که چگونه نگاه حزبی و سیاسی ولایی بر ادبیات معاصر ما حاکم بوده و چگونه آل احمد با جو سازی و معنا گذاری با همکاری رفقای حزب، رهبری ادبی را به عهده می گیرند و شاعر بزرگی مانند نیما را تا مرحله «پیرمرد» کوچک و ضعیف می کند و از سوی دیگر با فشاندن اشک تمساح بر مزارش در صدد جلب توجه هواداران نیما و همچنین علاقمندان شعر اوست. مقاله آموزنده نیمای آل احمد را بخوانید و ببینید در دنیای شعر و ادبیات سرزمین گل و بلبل، دنیای کودکی ما در چه فضایی ما گذشته است: نیمای آل احمد و نیمای شعر فارسی * - بخش اول

Libellés : , , ,


jeudi, janvier 02, 2014

سینمای فروغ فرخزاد به بهانه سالروز تولدش

فروغ فرخزاد در حال فیلمسازی

هشتم دی ماه تولد فروغ فرخزاد بانوی شعر فارسی است که بهانه‌یی شده برای پرداختن به سینمای او و فیلم ماندگارش «خانه سیاه است» که انگار گذر تاریخ ذره‌یی خاک بر آن ننشانده. فیلمی که تاریخ سینمای ایران به وجودش مزین است و از این رو درخور یادآوری همیشگی است.
به گفته کریم امامی، نویسنده و مترجم که در آن دوره برای گلستان کار می‌کرد، نخستین تجربه فرخزاد در کار با دوربین، تصویربرداری از خیابان‌ها، چاه‌ها و پمپ‌های نفت در آغاجاری، به وسیله یک دوربین دستی سوپر۸ بود که این کار را از داخل یک اتومبیل سیاحتی انجام می‌داد.
متن کامل مقاله را مجله هفته بخوانید: اومانیسم رادیکال و همزیستی فیلم و شعر

Libellés : , ,


This page is powered by Blogger. Isn't yours?