دیپانیتا دخترکی است در دل فرهنگ هند رشد کرده و رقص برایش مانند حرف زدن است، رقص دیپانیتا را چند ماه پیش دیدم و منتظر بودم تا در فرصت مناسبی آن را معرفی کنم؛ اوقات وخیم تاریخ معاصر ایرانیان و لحظات شوم وتلخ نمی گذاشت و مناسبت پیش نمی آمد.
فرصت مناسب پیش نمی آید مگر در آستانه عید و فرا رسیدن سالی نو.
دیپانیتا در دل فرهنگی که رقص عبادت است و رنگ نشانه ای از مهرورزی است، زاده شده است و این در حرکاتش نمایان است، حیف که کودک ایرانی در دامن هنرهایی چون موسیقی و رقص و نمایش، مجال رشد پیدا نمی کند. به امید روزهای بهتر برای همه
Libellés : Art, Ballet, Dance, Théâtre, Women
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 2:15 PM

دیشب سرانجام مریم راهبه باکره فرزند بی پدری را که آبستن بود در آغلی به دنیا آورد و جهان در شادی تولد کودک بی پدری که دنیا را خواهد آشفت سهیم شد و اسطوره تولد شبان رمه های پراکنده و گم کرده راه، از نو در ذهن بشریت تکرار شد.
چرا مسیح در آغل متولد می شود؟ چرا او مانند دیگر پیامبران، شبان رمه هاست؟ چرا نیلوفر در مرداب می روید؟ چرا و چرا هر سال این اسطوره با شکوه تمام در دنیا مرور می شود و چرا بشریت مدام در انتظار تولد ناجی چشم به راه می ماند؟ چرا این انتظار به پایان نمی رسد؟ دیشب را به شکلی اسطوره ای به تماشای سیرک اعجاب انگیز جهان از صفحه تلویزیون گذراندم. آیا در میان آن همه جانور و حرکات نوظهور، میلادی صورت خواهد گرفت؟ آیا جایی که در آن متولد می شویم یا آغل جهان، همان سیرک بین المللی با همه نمایشات حیرت انگیزش نیست؟
سال نو را به همگی تبریک می گویم و برایتان آرزوی روزهایی بهتر دارم
Libellés : Révolution
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 1:15 PM
