چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: تنفس هوای مانده

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

jeudi, juillet 29, 2010

تنفس هوای مانده

پیش از این که ما به دنیا بیایم احمد شاملو«هوای تازه» را نوشته بود و در آرزوی فضای باز و نوین پرپر زده بود. همه ی عمر او در حسرت این فضا و ایجاد «باغ آینه» گذشت. عاشق ترین بود و عشق و آزادی و انقلاب را به هم پیوند زد و به شعر درآورد. ریشه های مردمش را دریافته بود از این رو با قلب آنان پیوند داشت. او برای مردمش «مدایح بی صله» را نوشت و در دل مردم ماندگار شد.
در سراسر زندگیش، گاه با دستی کوتاه و گاه با پای بریده، علیرغم اشتباهات و شیطنت هایش، چون غولی زیبا در برابر دیو دیکتاتوری های مختلف ایستاد و سر خم نکرد. امروز ده سال پس از خاموشی او می گذرد، در گرامیداشت خاطره اش نه تنها دولت مانع می شود و از سنگ گورش هم می ترسد بلکه دروغین ترین چهره های احزاب خائن و دلقکان صحنه های رنگین نامه ها با عفونت خویش در صدد آلودن نامش برآمده اند و مانده ترین و فاسدترین کلمات را در رسایش نوشته اند. کلماتی که به قول فروغ فرخ زاد: «من از سلاله درختانم/ تنفس هوای مانده ملولم می کند» حرف های متعفن و مانده این موجودات کپک زده را رها کنیم و یادش را در دل خود گرامی بداریم چرا شعرش راهگشا و کلامش چراغ خانه مردمش بود. «تنها صداست که می ماند»
طنین صدایشان همیشه گرامی باد!



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?