jeudi, juillet 29, 2010
تنفس هوای مانده
در سراسر زندگیش، گاه با دستی کوتاه و گاه با پای بریده، علیرغم اشتباهات و شیطنت هایش، چون غولی زیبا در برابر دیو دیکتاتوری های مختلف ایستاد و سر خم نکرد. امروز ده سال پس از خاموشی او می گذرد، در گرامیداشت خاطره اش نه تنها دولت مانع می شود و از سنگ گورش هم می ترسد بلکه دروغین ترین چهره های احزاب خائن و دلقکان صحنه های رنگین نامه ها با عفونت خویش در صدد آلودن نامش برآمده اند و مانده ترین و فاسدترین کلمات را در رسایش نوشته اند. کلماتی که به قول فروغ فرخ زاد: «من از سلاله درختانم/ تنفس هوای مانده ملولم می کند» حرف های متعفن و مانده این موجودات کپک زده را رها کنیم و یادش را در دل خود گرامی بداریم چرا شعرش راهگشا و کلامش چراغ خانه مردمش بود. «تنها صداست که می ماند»























