شبانه عصیان کرده

و از عبادت سوداگران قی

آری فریاد سینه هایم کرکسها را کوچ میدهد

و گزمه های مست سودازده آخرین قربانیان

را شلاق میزنند

و امیری با دستهای بریده کلاغهای صحبگاهی

را پرواز میداد

و مست وغزلخوان از غنودن خویش

با شنلی ملیله دوزی

من از تکرار نور فانوسهای کاذب

که بادهای بی کس را در گودالی زندانی میکند بیزارم

من روبروی تازیانه ی مهلک کویر ایستاده ام

و می خواهم از نردبان خیالی قدیسان سقوط کنم

می خواهم اندیشه ام را ناقوس وار بصدا درآورم

و به نیایشهای دروغین زائران بخندم

و دستهای یخ زده ام را صبحگاهان وضو نمی بخشم

واز سایه های عبوس نمی هراسم

و فریاد خواهم زد این قفس نفس گیر است

من هوائی تازه می خواهم

من یک زنم

عکس روسپی از کاوه گلستان