
وصیت کرده بود وقتی مرد برایش عزاداری نکنند و گریه و زاری به راه نیندارند. گفته بود: برای من سیاه نپوشید، آبی بپوشید و بر سر گورم با می و مطرب بنشینید و بنوشید و بخوانید و شعر بخوانید. نمیدانست که حتا بر سنگ گورش هم رحم نخواهند کرد. سنگ گورش را شکستید اما با شعرها و با خاطراتش چه خواهید کرد و یا با طنین صدایی در ذهنما؟ آیا ترنم خاطره و شعرشان را هم از ذهنمان خواهید شست؟ و صدای آنان را چه؟ صدایی که جزوی از خاطره و جوانی ما بود و هست...، چگونه طنین صدایشان را از ذهنمان پاک خواهید کرد؟
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 2:48 PM
