dimanche, janvier 14, 2007
از رنگ تهی می شوم
صورتی هایم؟ دوستی می گفت:" من هر وقت می خوام به تو فکر کنم صورتی فکر می کنم." صورتی لطیف بود، مثل خواندن یک شعر عاشقانه و یا نوازش یک دست در تاریکی یا مثل بوسه ای معصومانه در کودکی! سه سال پیش بود که همه ی مهر و دوستی هایم بخار شد و به هوا رفت. کدام دوستی و کدام لطافت؟ دنیا تجارتخانه ایست! اصلاً بازار است این جهان! صورتی هایم را جمع کردم و کنار گذاشتم. لطافت و مهر و عشق را مانند معصومیت کودکی از من دزدیده بودند. این اواخر زیاد توی نمایشگاه ایو کلن پلکیده ام و چشمم از آبی لاجوردی پر است. چه کسی می فهمد که روحم از امواج آبی پر شده ولی خودم سیاهپوشم یعنی چه؟ آبی های آسمانی ام را هم جمع کردم. دیگر به آنها و ساده لوحی آنها نیازی نبود. بایست این آبی ها را همان موقع که آن اراذل و اوباش به خانه ام ریختند و مزاحم آسایش من و همسایگانم شدند جمع می کردم و می ریختم دور و گرد دوستی و پاکی را برای همیشه خط می کشیدم. بوی عفونت مرداب مشامم را فرا گرفته بود. آبهای راکد؟ آبی و آسمان؟ آبی رنگ آب و آرامش بود و من هرگز آرامش نخواهم یافت تا به آبی آبها بپیوندم. در غیبت تو آرامشی نخواهم داشت. امواجٍ آرامش برای همیشه از جانم رخت بربسته است. فیروزه ای هایم؟ هر وقت این را می پوشیدم مثل مسجد شاه اصفهان پر از کاشی آبی می شدم. از درون کاشیکاری می شدم و مانند مناره ای به فلک سر می کشیدم ولی حالا سرم شکسته است و مغزم خون چکان است. دیگر همه ی کاشی هایم خرد شده است و آتش به جانم افتاده است. نیلی هایم؟ نیلی زیاد دوست دارم. نیلی کمرنگ لطیف است و نیلی پررنگ نیروبخش. نیلی های لطیفم را تا کردم و نیلی پررنگ شالی بود که تا دیدمش بایست می خریدمش تا رنگش به من نیرو ببخشد. شال نیلی را هم جمع کردم. در روزهایی که داخل نمایشگاه ایو کلن بودم، لاجوردی هایش را دوست داشتم ولی حالا با تعجب به آن لاجوردی های زنده نگاه می کنم. انگار اقیانوسی که در درونشان موج می زند تیره و منجمد شده باشد! امواج و گیاهان! چقدر زندگی را دوست داشتم! و یا چقدر خیال می کردم زندگی را دوست دارم!
سبزه هایم؟ سبزی ها و خرمی ام؟ سبزهای کاهویی و سبزهای پسته ای و سدری و چمنی و ساقه چناری ام. چقدر سبز داشتم! چقدر به خرمی و شادابی و برکت رنگ سبز احتیاج داشته ام؟ اگر قرار بود مرا از داخل رنگ بزنند حتماً می گفتم از درون سبزم کنید ولی حالا دیگر لازم نیست. الان مثل یک چاه پر از تاریکی ام. همه ی سبزهایم حتا زیتونی هایم را جمع کردم. قهوه ای مرا یاد قهوه و شکلات و تنه ی درخت می انداخت و رنگ خاک هم بود. اما به قهوه ای هم دیگر نیازی نبود، حتا قهوه ای خاکی رنگ. آیا من هم روزی در خاک فرو خواهم رفت؟ - نه! وصیت می کنم مرا بسوزانند و خاکسترم را در کوزه گلی شرابی رنگی بریزند و بعد خاکسترم را به باد و آب اقیانوس ها بسپارند. دوست دارم پخش شوم و کلاً سر به نیست شوم. یک مرگ مهاجر! یک مرگ متحرک! یک مرگ بزرگ و سیال! نمی خواهم ساکن گورستان بشوم و زیر سنگی مستقر شوم.
گور نمی خواهم.
سنگ نمی خواهم.
مرگ را گسترده و بی نشان می خواهم!
موقع سوزاندنم قطعات آداجیو پخش کنید و شیر و شراب بنوشید !
خاکستری ها و طوسی ها و سربی ها را چه کنم؟ چه خلاء دوست داشتنی در میان این خاکستری ها و سربی ها داشتم. انگار در خانه ی ققنوس پناهنده می شدم و در میان تلی از خاکستر به انتظار می نشستم ولی حالا لازم نیست. دیگر پناهگاهی نیست! دیگر به هیچ چیز هیچ امیدی نیست! بایست این چمدان را ببندم و سر به نیست کنم. دیگر لازمش ندارم. بایست بروم و موهایم را رنگ کنم. عادت چند سال اخیر و نوسان بین بلوطی و شرابی و فندقی و گندمی! حالا دیگر میلی به این تنوعات ندارم. رنگ شب! رنگ شب یلدا بهترین رنگ است و دیده نمی شود.
با سیاه به بی رنگی نزدیک می شوم.
با سیاه محو می شوم.
با سیاه نامریی می شوم.
این را هنوز نمی دانند!
این را هنوز نمی بینند!
مادرم! خالق هستی من! امشب شب تولدم است. در شبی مانند امشب درد بسیار کشیدی تا مرا زاییدی. هر سال همین روز را به من تبریک می گفتی. امسال کسی تولدم را تبریک نگفت! می دانی چرا؟ چون دیگر تو نبودی.
در تهران در چمدانم باز مانده بود، مهتاب با حیرت گفت: "چقدر سیاه!... این همه مشکی میخوای چیکار؟" مهتاب نمی دانست که از این به بعد "دیگر سیاهی است". مهتاب نمی داند که دیگر از همه ی رنگها تهی شده ام. مهتاب هنوز نمی داند که تو برای همیشه رفته ای. مهتاب هنوز منتظر است تا تو از بیمارستان مرخص شوی و برگردی به خانه ولی من که می دانم که تو برای همیشه رفته ای به آن سو و روزی هم می آیی و مرا با خود می بری آنجا. الان پیش از سفرم، یکی دو کار کوچک مانده! کمی جمع و جور برای بستن چمدانم و بعدش به پایان رساندن این نامه ی ناتمام و ... همین!
Tableau: Mark Rothko























