دوست نادیده و مهربان، پیامت به من امید داد. تویی که نوشته هایم را می خوانی و تویی که صدایم را می شنوی و تویی که با فرستادن شعری به زخمم مرحم می گذاری. از تو ممنونم برای این که هستی و می دانم در جایی وجود داری. تهدیدها و توهین ها مهم نیست. مهم تویی که شنیدی صدای خفه ام را و آن را منعکس کردی.
ده سال پیش، گزارش جشنواره کن و نخل طلا و باقی قضایا را با شب نخوابی ترجمه کردم و به دست کسی دادم که دو خط فرانسه نمی داند و او رفت با کمی تغییر گزارش را به نام خود در آن خبرگزاری بی بی خاله اش منعکس کرد و من مثل کاشیکاران بی نام و نشان کاشی ساخته بودم و همه ی آن گفتگوهای درباره تئاتر ایران را بگو که حتا پول رفت و آمد و تلفن و نوار صداها را از جیب خودم دادم و باز خوراک بی بی خال شد. امسال مرجان را به کل حذف کردند. همگی از خبرساز و گزارشگر، هر دو باهم سانسور شدیم و حذف شدیم و حجاب دلربای سمیرا و نمایش مد نیکی را جار زدند. باشد. باشد. ولی روزگار این طور نمی ماند. تا کی دروغ خواهند گفت؟
دیده ای آن خانمهای ان. جی. اوئی را؟ الان دارند پول می شمرند و دارند بازی می کنند و دارند از شریعتی و ... می گویند و خلاصه همگی زده اند به صحرای کربلا. دیده ای همین هایی که برای فاطمه و زینب زمانه شان سینه می زندند حتا یک خط در مورد دوعا و بلوک باران شدنش توسط نه نره غول کرد ننوشتند و باز یک خط در مورد دخترک دوازده ساله ی بلوچی که به تیر غیب گرفتار شد و یا در مورد نجات که پدرش زنده به گورش کرد و شاید درست همان زمانی که اینها داشتند خاطرات بیست و چهار ساعت دیدار توریستی از نمایشگاه اوین را می نوشتند و هزینه های این بازدید را برآورد می کردند و ذوق زدگی شان که شهلا جاهد را دیده اند و یا کبری و یا بقیه ... منظورم را می فهمی؟ منظورم ناهید و امثال او نیست، بلکه... ولی چرا تاکنون برای آزادی زن شصت و هفت ساله ای که در اوین است و جرم جاسوسی به او بسته اند یک خط و یا حتا یک کلمه نمی نویسند و به بازی تأثیرات در اینترنت سرگرم شده اند!!!!
می دانی دوست من، انسان در لحظات سخت است که دوست و دشمنش را می شناسد و من یک چیز را خوب می دانم و آن این که دوستانی دارم و تو دوست خوبم هستی و باقی چندان هم مهم نباید باشد. از تو و همه کسانی که با دادن لینک و با انتشار و یا باز انتشار مطالب با من همکاری کردید صمیمانه متشکرم. ما وجود داریم. ما هستیم. صدای ما منعکس خواهد شد.