vendredi, août 31, 2007
شصت سال کریستین دیور
در جستجوی ویکتور از گرانویل گذشتم. گرانویل در نرماندی قرار گرفته است و نرماندی برای فرانسویان مانند استان مازندران برای ایرانیان است. گرانویل شهریست مثل همه شهرهای مورد علاقه و سلیقه ویکتور: یعنی هم زیباست . هم آرام است و هم بناهای کهن و زیبا دارد و هم دریا دارد دارد و هم ساحل شنی و هم صخره و از همه مهم تر گل و گیاه و سبزه و باغ های زیبا. گرانویل از قدیم شهری اعیان نشین بوده و همین طور هم مانده است. 
گرانویل زادگاه کریستین دیور، طراح معروف مد هم هست. کنار ساحل بر فراز صخره ای، خانه ایست که کریستین در آن متولد شده است و باغ خانه را خانم دیور، مادر کریستین طراحی کرده است. باغ دیور چیزی است شبیه به باغ بهشت و شاید زیباتر و معطرتر از آن. چیزی زیبا و صمیمی و خوشبو، چیزی مثل آغوش باز یک مادر باسلیقه. ویلا را بازسازی کرده اند و خانه اکنون تبدیل به موزه کریستین دیور شده است و در حال حاضر نمایشگاهی از شصت سال طراحی مد کریستین دیور در آنجا در معرض دید عموم قرار گرفته است. نمایشگاه تا اول پاییز ادامه دارد. هشتاد پیراهن خیال انگیز با طراحی دیور و یا آتلیه دیور در کنار اشیاء لوکس و عطر ها و لوازم آرایش کارخانه دیور در این موزه به تماشا گذاشته شده است. صورتی های خاص دیور که گاهی با خاکستری مخلوط می شود و ترکیب جالب و به یاد ماندنی را در ذهن ایجاد می کند.
همین صورتی ها و خاکستری ها و زردها، رنگهای خانه ی مادری کریستین است و انگار با طرح هر پیراهنی، مادر و خانه اش را از نو و به شکلی زیبا بازسازی کرده است. پیراهن های خوش دوخت مشکی و حداقل یازده نوع رنگی در دل سیاهی یافته است تا به زن و انسان شکلی آراسته ببخشد. خال خالی هایش را به خوبی به خاطر داشتم چون آنها در بر تن آدری هیپورن در فیلمها دیده بودم و آن زن چه زیبا بود و چه زیباتر و باشکوه تر می شد در میان پیراهن های کریستین دیور.نمایش کلکسیون های مد کریستین دیور مثل بسیاری از رویدادهای فرهنگی هنری اروپا، از جمله آغاز فستیول آوینیون، از سال 1947 یا پایان جنگ دوم جهانی آغاز می شود. همه می خواهند تلخای جنگ را فراموش کنند و خوب بخورند و خوب بپوشند و نمایش خوب ببینند و خلاصه زندگی کنند. دیگر جنگ تمام شده و زنان مجبور نیستند مانند اسکارلت اوهارا از پرده های خانه برای خود پیراهن بدوزند و با سیلی صورت خود را سرخ نگه دارند. کریستین دیور از سال 1947 به بعد لباسهایشان را طراحی خواهد کرد و عطرهایشان را تولید خواهد کرد و برایشان لوازم آرایش باسیلقه ای در کارخانه ی خود خواهد ساخت. در شصت سال گذشته، ملکه ها و ثروتمندترین و مشهورترین زنان معاصر پیراهنهای کریستین دیور را پوشیده اند: اوا پرون. ژاکی کندی. فرح دیبا. ثریا.
کریستین دیور فقط یک خیاط و یا یک طراح مد نیست بلکه نوعی فرهنگ است که در روحیه فرانسوی وجود دارد: فرهنگ خوب پوشیدن و خوب نوشیدن و خوب خوردن و موزیک خوب شنیدن و تئاتر خوب دیدن. میل لذت بردن از تمام نعمتها در کنار هم، در روحیه فرانسوی وجود دارد و فرانسوی که دو جنگ جهانی را پشت سر گذاشته باشد قدر زندگی را بیشتر می داند و می خواهد از تمام نعمتهای زندگی بهره مند شود و از همه چیز لذت ببرد. 
هرگز در زندگیم کریستین دیور نپوشیده ام. پولش را نداشته ام. خیالش را نداشته ام. کریستین دیور ذغذغه ام نبوده است. در جستجوی ویکتور بود که به گرانویل رفته بودم. آنجا سه ساعت کنار ساحل راه رفتم تا به کنار صخره ای رسیدم. بالای صخره باغ و موزه کریستین دیور بود. پله های سنگی را بالا رفتم، درست مانند جک که خود را از ساقه ی لوبیایی که ناگهان سبز شده است بالا می کشد. پردیس دیور روح افزا و جانبخش بود. توی باغ خانه اش بود و موزه اش بود و حالا که تا آنجا رفته ام حیف است پیراهن هایی که همه ی زنان حسرتش را دارند را نبینم.
هشتاد پیراهن خوش دوخت و خیال انگیز! یکی صورتی و یکی خاکستری سربی بود که نمی توانستم از آنها دل بکنم. آقای دیور، برای خلق اینهمه چیزهای زیبا از تو متشکرم. مرسی کریستین! مرسی از اینکه مرا به شادیهای کوچک زندگی برگرداندی.






















