dimanche, septembre 07, 2008
نامه سرگشاده شاعری آشنا از ایران
سلام خانم شاهرخی
بی نهایت از لطف شما سپاسگذارم. باور کنید شعف تمام وجودم را فرا گرفت وقتی شما از آن سوی جغرافیای تبعیدتان به این سوی جغرافیای درد والتهاب من نقبی زدید و یادی از اشعار من کردید که زحمتم بیهوده نبوده چرا که نویسندۀ شالی به درازای ابریشم یادی از من کرده همان که پیشتر قبل آنکه یادم کند در آن مقاله زیبا، ارج نهاده بودم .
وضع چاپ شعر در این محنت کده بسیار خراب و دور از شان والای شعر است که من معتقدم هر نویسنده درابتدا باید شاعر باشد و بعد داستان نویس. من اغلب اشعارم را در وبلاگم چاپ کرده ام و تمایلی هم به چاپ کتاب شعر ندارم چرا که اگر هم شاهکار باشد؛ دیده نخواهد شد چرا که من در محافل عجیب وغریب مشتی شاعر عجیب وغریب تر نیستم؛ چرا که من آشنای فلان سردبیر ادبی روزنامه یا خبر گزاری نیستم؛ چرا که اگر کتاب شعرم در آمد همه با شک وتردید در آن می نگرند که ای بابا! این دیگر چیست؟ شعر گفتار است؟ شعر پسا نیمایی است؟ شعر مدرن یا پست مدرن است؟ شعر متوسط است؟ شعر قوی است؟
به راستی سنجۀ مقایسه ومحک آنها چیست؟ من نمی دانم و نمی خواهم بدانم چرا که دیریست برای سایه ام شعر می گویم چرا که شاعران هم شعر شاعران دیگر هم عصر خود را نمی خوانند و نمی خواهند بخوانند چرا که این جا خرد می شوی چرا که اینجا دلالان سخت ارجمندند و سخت زمین مال آنهاست هوا اکسیژن آب خاک هر چهار عنصر هستی به قول هدایت مال رجاله هاست آنهائیکه چیزی نیستند جز یک مشت دل وروده و امعا و احشا که به آلت تناسلی شان ختم می شود. آنها که حیثیت زن را تا به یک وسیله ارضا یک ماشین پخت وپز یک تو سری خور بینوای گونی پوش پایین آورده اند.
دیگر در این سرزمین شعر چه معنایی دارد که به قول برشت: سخن گفتن از درختان جنایتی است که نان نیروی شگفت رسالت را از یاد برده است.
من می سرایم و راستش را بخواهید به هیچ نحله ای جز نحلۀ دلم التفاط والتقاطی ندارم چرا که آنکه غربال به دست دارد از پس قافله می آید.
فعلا دلخوشیهای من نوشتن است وگرنه اگر این دو یعنی شعر و قصه سرودن و نوشتن نبود سالها پیش مرگ پرونده ام را پیچیده بود.
قدردان شما هستم و به امید دیدار. در آخر شعری را از سروده هایم تقدیم شما می نمایم تا افتخار خواندن آن را نصیب من و شعر من گردانید.
با مهربانی






















