mercredi, avril 29, 2009
آدم مصنوعی
تا حالا آدم دو چهره ندیدی؟ - آمده روبرویم نشسته و در سکوت به من زل زده. دفعه ی اولش نیست، قبلاً هم آمده بود. بار اول در هیئتی دیگر آمده بود، کت و شلوار پوشیده بود و یک پارچه آقا بود و گه گاه هم چیزهای راجع به ادبیات می پرسید و مودب و مهربان و محجوب به نظر می رسید.این بار برنامه اش را عوض کرده بودند. لباس اسپرت و معمولی داشت و یک دستبند کشی رنگین کمان و بیخود و بی جهت هی می گفت: "من گئی هستم!" به من مربوط بود از چه جنسی است و از جلو و یا عقب راضی می شود و با کی و یا کجا. رفته بودم به قصد آشنایی و صرف یک قهوه ی متمدنانه! نرفته بودم بازجویی پس بدهم و یا اعترافات جنسی یک غریبه را گوش کنم. دیدارمان داشت خسته کننده و غریب می شد. زیر چشمی نگاهم می کرد و تا سرم را بالا می کردم نگاهش را می دزدید و هی یک خط در میان از من می پرسید چه کسانی را می بینم و با چه محافلی تماس دارم و دوستانم کی هستند؟ توی دلم این "کتاب خوانده شده" را از بر بودم. نمی دانی کیست و گذشته اش چیست و چه فکرهایی در سر دارد، آن وقت ازهمان اولین دیدار خودش را "دوست" خطاب می کند و هی می خواهد از تو اطلاعات بگیرد و وکالت بگیرد و برایت آن طرف یک کارهایی بکند!!! در این چند سال گذشته چند تا از این آدم آهنی ها، از این "مامور - دوست" ها دیده ای؟
آیا به این آدم مصنوعی ها احتیاجی داری؟
آیا از آنها نمی ترسی؟
داری از فیلم حرف می زنی، می گوید فیلم نمی بیند چون سینما نمی رود. می گویی: "توی ماهواره چی؟ توی ماهواره یک تکه هایی از این فیلم رو ندیدی؟" می گوید ماهواره نگاه نمی کند. می پرسی: "ویدئو چی؟" و پیش از این که جانماز آهنی اش را آب بکشد زود خودت جواب می دهی:"این فیلم فقط یک مثال بود!"






















