dimanche, juillet 05, 2009
من رویایی دارم
پس از سالها، چند روزیست باز جرئت پیدا کرده ام رویایی داشته باشم. من رویایی دارم. رویای امنیت! امنیتی که در همه ساعات زنان و دختران بتوانند راحت در خیابانهای شهر حرکت کنند و سالم به خانه بازگردند.من رویایی دارم. رویای قانونی مناسب با زمان و مکان و برای سلامت و امنیت جامعه! قانونی برای ایجاد صلح و نظم در یک کشور کهن!
من رویای یک جمهوری حقیقی را دارم. رویای این را دارم که همه ایرانیان در تبعید بتوانند در امنیت و آرامش به زادگاه خود بازگردند و هر کس به اندازه ی یک نفر حق رأی داشته باشد و یک رفراندم حقیقی صورت بگیرد تا مردم حقیقی به افراد باکیفیت و صالح و حقیقی رأی بدهند.
من رویای یک پرچم دارم، پرچمی نه از یک رنگ برای همه، بلکه پرچمی از سی رنگ، پرچمی مثل قوس و قزح پس از باران، چیزی مانند رنگین کمان، متشکل از همه رنگ ها و برای همه ی نژادها و ادیان و اقوام. پرچمی با نقش سیمرغ که سی مرغ اش، نقش ملتی واحد را بسازد و از هر یک نشانه ای داشته باشد.
من رویایی دارم. رویای یک مجلس حقیقی! یک پارلمان متشکل از همه احزاب و اقلیت ها و زنان! رویای یک جمهوری حقیقی! رویای یک انتخابات سالم و حقیقی! رویای این که بدون عبور از هیچ کمیسیون مذهبی، هر ایرانی بتواند خود را کاندید ریاست جمهوری کند و مردم، مردم حقیقی با رأی حقیقی خود تصمیم بگیرند چه کسی و برای چه مدت، مدیریت کشور را به عهده بگیرد. در رویای من، مردم حقیقتاً حق انتخاب دارند.
من یک رویای اصیل دارم. رویای من، ایده ای برای نمایش نیست اما مکن است روزی این رویا به تحقق بپیوندد... گفتم "روزی"... و نوشتم... "رویا" و می نویسم "تحقق" ... و چنین خواهد شد.
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 4:11 AM
