
"قوی ترین فرد جهان کسی است که تنهاتر باشد" روایت زنانه ای از جمله مشهور هنریک ایبسن در نمایشنامه "دشمن مردم" است. سری به وبلاگ خانم گوشه گیر زدم دیدم ایشان در گفتگو با دوستی، و در مقایسه با جو کنونی، ماجرای "دشمن مردم"اثر هنریک ایبسن نمایشنامه نویس نروژی، در ذهنش تداعی شده است.
بر این گمانم که در زبان عامیانه ایرانی، گاهی باید مفهوم کلمات را برعکس کرد تا به اصل مطلب پی برد. الان سیاست مهرورزی معنی هر کلمه ای را از آن گرفته است. به هر حال، در نمایشنامه ایبسن، "دشمن مردم" در واقع "دوست مردم"است ولی بر اثر مکر سیاستمداران از یک سو و از سوی دیگر جهالت مردم، به غلط "دشمن مردم" لقب می گیرد و آخرش منفور و دست تنها باقی می ماند. "دشمن مردم" بلد نیست به نرخ روز نان بخورد، او نان سالم را برای همه ی مردم می خواهد. دکتر استوکمان، دکتری است که نان خودش را می خورد و دغدغه اش سلامت مردم شهرش است. او نه سیاستمدار است و نه سرمایه دار، تا پیش از هر چیز به مصلحت روزگار و یا به منافع جیب خود بیندیشد. او فردیست که بدون هیچ گونه چشمداشتی خود را مسئول می داند تا با آگاهی رسانی به مردم، سلامتی آنان را تضمین کند و برای فردایی بهتر بکوشد. او غمخوار مردم است و باکی ندارد اگر بر اثر جوسازی دشمنان، به غلط، به او لقب "دشمن مردم" داده اند.
"دشمن مردم" مردم فریب نیست و نمی خواهد "سلطان قلبها" باشد. "دشمن مردم" به هنرهای مهرورزی سیاستمداران بی توجه است و فقط می خواهد حقیقت را فریاد کند. "دشمن مردم" روابط عمومی و شبکه تبلیغات گسترده ندارد و حتی قادر نیست برای رساندن حرف های خود به گوش مردم ، روزنامه ای داشته باشد تا به کلام خود، شخصاً پوشش خبری وسیعی ببخشد.
در پایان دکتر استوکمان (یا همان "دشمن مردم") می گوید: "قوی ترین مرد جهان کسی است که تنهاتر باشد". پس در حالی که دست و بالش را از هر سو بسته اند باز هم در همان شهر می ماند تا با آگاه کردن مردم از خطرات، به مبارزه خود ادامه بدهد، چرا که او می داند "دوست مردم" بایست به فکر آینده ای بهتر برای مردم خویش باشد. آینده بهتر و زندگی سالم تر! او به خوبی می داند تنها "دوست حقیقی مردم" هم فقط خود اوست.
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 11:03 AM
