سال پنجاه و هفت هم همین طور بود. تابستان را با آتش سوزی سینما رکس و به دنبالش کشتار هفده شهریور پشت سر گذاشته بودیم. حکومت نظامی شده بود و سر هر کوچه و برزنی حضور سربازان مسلح شان را به رخ مردم می کشیدند. دانشگاه با اعتصاب شروع شد و رد غذای بوفه و .... ویدئوها و عکس ها را نگاه کنید و نامه یک دختر دانشجوی زندانی را از بند متادون در آغاز فصل درس و مشق بخوانید.
دوستی دارم که اخبار سران را دنبال می کند و برای من هم می فرستد، امروز برایش نوشتم: عزیز جان جنگ زرگری سران را جدی نگیر اینها اول و آخرش با هم کاسه اند. خودی هایی که با ناز و نوز و زبان مهرورزی دعوی رهبری داشتند وقتی در دوئل قدرت برنده نشدند و زرد کردند برای فریب مردم اکنون رنگ سبز به چهره زده اند و هوادار دموکراسی شده اند و تازه برای رسیدن به دموکراسی بادکنک هوا می کنند!
اینها را جدی نگیر که فقط فکر کیسه و جیب خود هستند و هدفشان رسیدن به قدرت است و بس. مهم، مبارزه مردم است که این حضرات دارند با جنگ زرگری و تبلیغات گسترده در مورد صلح و مبارزه مسالمت آمیز، جنبش را منحرف می کنند تا مردم را از خروش بیندازند و به ته خانه و یا توی زندان و یا در قعر گور بفرستند.
مردم ایران هرگز نه مسلح بوده اند و نه مبارزه قهرآمیز کرده اند و حالا که جان به لب شده اند گاهی به خیابان می ریزند و آزادی را طلب می کنند و گلوله دریافت می کنند. سه ماه است که نمایندگان خود را برای تبلیغ به خارج از کشور فرستاده اند و حضرات هر جا رفته اند برای حزب رنگی خود تبلیغ کرده اند و بودجه و امکانات و بلندگو و تلویزیون خواسته اند و هیچ قدمی به نفع و در راه خواسته های مردم برنداشته اند. اینها در زمان سانسور خفقان بار و مرگ صدها کتاب و قتلهای زنجیره ای هم مدام هیس هیس می کردند و در کنارش کارناوال جوایز هنری و بالماسکه راه انداخته بودند و در کشوری با قوانین قرون وسطایی، حضرات مدام از گرفتن مجوز و عبور از مجراهای قانونی در یک "جامعه مدنی" کنفرانس می دادند. با کدام قانون جامعه باید مدنی شود؟ با قانون عصر حجر؟ و در چهارچوب عصر چماق و سنگسار؟
در چنین شرایطی چه اهمیتی دارد که خانم مادونا بیکینی سبز پوشید یا نه؟
آیا خانم گوگوش دستبند سبز بست یا نه؟ آخر رنگ پیراهن خانم نشاط و یا رنگ سایه چشم خانم آغداشلو در زمان گرفتن جایزه سینمایی چه ربطی به مبارزه خونین و مرگ بار مردم ایران دارد؟ در شرایطی که مردم بی دفاع جلوی گلوله اند چه اهمیتی دارد که داوران سینمایی و بازیگران و مانکن های ایتالیایی شال سبز به دوش انداختند یا نه؟ چه اهمیتی دارد نور کنسرت فلان گروه چه رنگی باشد؟ اینها دارند جلوی دنیا فیلم مبارزه را بازی می کنند تو اصل قضیه را بچسب. این تغییر دکوراسیون و تزیین داخلی منزل را رها کن و به شور انقلابی مردم و جوانان بیندیش! دوست من چادر سبز یا روسری سبز یا شال سبز و یا روکش سبز را به کل فراموش کن. فقط و فقط مبارزات دانشجویی، مبارزات کارگری، اعتصاب معلمان، و بالاخره مبارزات مردم را دنبال کن. بدترین قسمت در این فیلم، نقش زنان است، چون نیمی که خود را سران جنبش زنان قلمداد می کنند جلو افتاده اند تا به نام مادران و به نام زنان و به نام دختران و نام جنبش زنان ایران با سران همگرایی و هم زیستی مسالمت آمیز داشته باشند! ولی غافل ازاین که دیگر رودخانه را نمی شود بند آورد. و یادت نرود که ندای آزادی ملت ایران سبز نبود بلکه ندایی بود برخاسته از دلی خونین و فریادی از جان آدمی در طلب آزادی برای خویش و برای آیندگان.
پیش به سوی اعتصابات گسترده و همگانی
دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 11:39 AM
