lundi, novembre 23, 2009
صدای محکوم
برای غلامحسین ساعدی و خاطره "عزاداران بیل"
صدا می آمد
صدایی مرموز و عجیب
صدایی خفه و مضطرب
صدایی که دور می شد و نزدیک می شد
و مدام دور دهکده پرسه می زد
صدا می آمد
همان صدای محکوم،
- پیش از آن که طناب دار را بر گردنش بیاویزند
صدا در مقابل در ایستاد
- و به آرامی بر کلون در کوفت
صدا آواز نمی خواند
- اشک نمی ریخت
- فریاد نمی زد
- او غریبه ای را صدا می کرد.
***






















