
امروز سومین روزی است که سردرد دارم. نمی توانم بگویم اعدام های قبلی را راحت تحمل کرده بودم؛ نع! به هیچ وجه! اما مرگ نوجوانی که حتی تصدیق رانندگی نداشت و در زندگی کوتاهش هرگز رای نداده بود چون پیش از این که به سن قانونی برسد به زندان افتاد و در آشوب پس از انتخابات برایش با حقه و کلک پرونده سازی کردند و با حقه و فریب از آن دو خواستند که همکاری کنند و به گناهان ناکرده اعتراف کنند شاید روزی آزاد شوند و بعد "بدون خداحافظی!" ناگهان پنهانی سرشان را زیر آب کردند و اسمش را گذاشتند "قانون!" بر سرم سنگینی می کند.
جوانی! بیگناهی! بی قانونی! شقاوت! قساوت! جنایت! جنایت! قانون بایست برای رفاه و خوشبختی انسان ها تدوین شده باشد نه برای ریشه کردن جوهر انسانیت و حیثیت آدمها! قانون برای بیجان کردن بشر و طبیعت نیست.
می خواستم در مورد آلبر کامو و فلسفه اش بنویسم، کامو می گوید "دنیا ناعادلانه است و ما با طغیان خود سعی می کنیم عدالت را روی زمین برقرار کنیم و برای اجرای عدالت اخلاق و خرد لازم است و ما در اجرای عدالت برای انسان، تنها هستیم چون می خواهیم به عدالت و انسان وفادار بمانیم. ما با این آرزو و در تنهایی می میریم اما شانس این را داریم که "فقط یک بار می میریم" و فرصت کوتاه است و زندگی پوچ است، پس سعی کنیم تا از همین فرصت کوتاه نهایت استفاده را ببریم. فقط عشق ما را نجات خواهد داد، عشق به انسان و عشق به عدالت و عشق به آزادی..."
و داشتم فکر می کردم که چه خوب که فرصت کوتاه است تا همه ی جنایات را نبینیم و در همین فرصت کوتاه "انسان" را پاس بداریم و رعایت کنیم "خود اگر شاهکار خدا بود، یا نبود" و بنویسیم با خط درشت: "مرگ بر دیکتاتور! مرگ بر این دولت مردم فریب!" تا شاید روزی، چیزی عوض شود.
- راستی تا سقوط شما، تا پایان این جمهوری جنایت چقدر مانده؟
_________________________
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 11:10 AM
