vendredi, novembre 12, 2010
کتابهای سینمای آزاد

بصیر نصیبی گرداننده سایت سینمای آزاد کارنامه پرباری دارد بصیر نصیبی چه در ایران و چه در تبعید از فعالیت دست برنداشته است. او چهل و دو سال پیش به همراه چندتن دیگر سینمای آزاد ایران را بنیانگذاری کرد و گزارش این فعالیت را در کتاب «ده سال سینمای آزاد ایران» خواهید خواند.«ده سال سینمای آزاد ایران 1348-1358» تاریخچه سینمای آزاد و غیر حرفه ای ایران به همرا عکس و طرح و خاطره و فیلمنامه هایی است و در سال 1994 در 198 صفحه در زاربروخن آلمان منتشر گردیده است.
مقاله مهم "سانسور فیلم در ایران (1283-1378)" پژوهشی درباره سانسور در سینمای ایران است که از دوره صحاف باشی در عصر مشروطیت تا سانسورچیان دوره خاتمی و شیوه های مختلف سانسور در زمان های مختلف را در برمی گیرد. مطالعه این مقاله پژوهشی به علاقمندان سینما و به آزادیخواهان و به همه کسانی که علیه سانسور در هنر مبارزه می کنند توصیه می شود.بصیر نصیبی در این کتاب به بحث "بازگشت" که سوژه ای رایج در بین هنرمندان داخل و خارج بود می پردازد و در کنار هنرمندانی مانند پرویز صیاد که ترجیح می دهد در آمریکا همبرگر فروشی کند تا به ایران برگردد و هنرمند حکومتی زیر تیغ سانسور شود می ماند. او به هنرمندانی مانند رضا علامه زاده که علیرغم سابقه مبارزاتی خود، فیلشان یاد هندوستان کرده و خواهان کسب مجوز برای ساختن فیلم از سفارت ایران می باشند انتقاد می کند. بصیر نصیبی که اکنون سی سال است در تبعید به سر می برد راهی برای بازگشت و زد و بند و ساخت و پاخت و فیلمسازی برای «جمهوری دروغ ها» نمی بیند. به قول بورخس او با تبعیدش دری را برای همیشه بسته است و قلمش را در راه افشای جنایت کاران و هنرمندان حکومتی به کار انداخته است.تبعیدی را بازگشتی نیست.
در «راه کن از قندهار می گذرد» بصیر نصیبی طی مقالات متعدد و مختلف به بررسی نظرگاه هنرمندان داخل کشور و تغییرات و مقاومت و یا احیاناً سازشکاری هایشان می پردازد و به ماجراهای پشت پرده و چگونگی گردانندگی کنسرت خوانندگان در خارج از ایران (به طور مثال گوگوش) و جشنواره های فرهنگی رژیم در خارج از کشور، هیچ سازشی از قلم ناقد او در امان نیستند.«نقش زن در سینمای جمهوری اسلامی» عنوان یک سخنرانی است که پژوهشی مفید و گویا در این زمینه است و بصیر نصیبی نشان می دهد چگونه در دو رژیم ، سینمای ایران از زن استفاده ابزاری کرده است. در رژیم گذشته با نشان دادن پر و پاچه و قر کمر رقاصه ها، زن به صورت ابزار خوشی و لذت نمایانده می شد و ارزشهای انسانی او را حذف و نفی می کردند و در رژیم اسلامی نیزارزش های انسانی و حقوقی زن توسط حکومت دینی حذف و انکار می شود اما چون نمادی از نیمی از جامعه توسط سینماگران حکومتی (غالباً زن) و به منظور همگرایی با ارزش های سنتی - دینی، در سینما و تلویزیون مورد استفاده ابزاری قرار می گیرند.
بصیر نصیبی در خلال مقالاتش مدام به نقش پیشروی هنرمندان و روشنفکران ایرانی در مقاومت در برابر فاشیسم اشاره دارد. او برای یادآوری مدام جمهوری تمامیت خواه اسلامی را با فاشیسم و نازیسم دوره هیتلر مقایسه می کند. بصیر نصیبی بارها این جمله هانا آرنت اندیشمند آلمانی را بازگو کرده است: " شکل گیری حکومت های خودکامه بدون حضور روشنفکران کوته بین و حقیر ممکن نیست. این گونه روشنفکران، در عمل به رژیمی خدمت می کنند که مدعی مبارزه با آنند." «راه کن از قندهار می گذرد!" درسال 2002 و در 202 صفحه توسط انتشارات سینمای آزاد در (زاربروخن) آلمان منتشر شده است.






















