چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: کتابهای سینمای آزاد

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

vendredi, novembre 12, 2010

کتابهای سینمای آزاد

بصیر نصیبی گرداننده سایت سینمای آزاد کارنامه پرباری دارد بصیر نصیبی چه در ایران و چه در تبعید از فعالیت دست برنداشته است. او چهل و دو سال پیش به همراه چندتن دیگر سینمای آزاد ایران را بنیانگذاری کرد و گزارش این فعالیت را در کتاب «ده سال سینمای آزاد ایران» خواهید خواند.
رشد و گسترش سینمای غیرحرفه ای در شهرستان ها و در بین جوانان و تهیه فیلم های کوتاه هشت میلیمتری، زمینه فعالیت بصیر نصیبی در ایران بوده است که با انقلاب و سلطه حکومت دینی متوقف گردید.
«ده سال سینمای آزاد ایران 1348-1358» تاریخچه سینمای آزاد و غیر حرفه ای ایران به همرا عکس و طرح و خاطره و فیلمنامه هایی است و در سال 1994 در 198 صفحه در زاربروخن آلمان منتشر گردیده است.
***
در سالهای تبعید بصیر نصیبی با انتشار شانزده شماره مجله سینمای آزاد و برگزاری سینمار و سخنرانی و جشنواره فعال بوده است و قلمش لحظه ای آسوده نمانده است، حاصل مقالات او تاکنون در دو کتاب منتشر شده است.
«با اجازه آقای فلینی» مقالات سینمایی و غیر سینمایی و مصاحبه های بصیر نصیبی را در برمی گیرد. مقالات سینمایی بصیر نصیبی غالباً در افشای حقه های رژیم برای نفوذ در جشنواره ها و فریفتن مردم و در افشای سینماگران حکومتی است. این که چگونه یک رژیم فاشیست، سینما را مانند ابزار (یا به قول خودشان سفیر) جمهوری اسلامی روانه کشورهای دیگر می کنند و چگونه سینما با طعم گیلاسش ویترین فرهنگی جمهوری قتل و جنایت می شود.
مقاله مهم "سانسور فیلم در ایران (1283-1378)" پژوهشی درباره سانسور در سینمای ایران است که از دوره صحاف باشی در عصر مشروطیت تا سانسورچیان دوره خاتمی و شیوه های مختلف سانسور در زمان های مختلف را در برمی گیرد. مطالعه این مقاله پژوهشی به علاقمندان سینما و به آزادیخواهان و به همه کسانی که علیه سانسور در هنر مبارزه می کنند توصیه می شود.
مقالات غیرسینمایی بصیرنصیبی در افشای حقه های جمهوری اسلامی در استفاده از هنرمندان مشهور و انتقادی است به هنرمندان مشهور که وزنه ای هستند در همکاری و مشاطه گری برای رژیم قتل و شکنجه و جنایت. انتقادات او به عملکرد پریسا، خواننده ای که می خواست به پاریس بیاید و در مهد آزادی کنسرت زنانه بگذارد تا اعتراض به آقا بزرگ علوی، نویسنده ای کهنسال که در کنار بخش ایرانشناسی دانشگاه در جلسات فرهنگی جمهوری اسلامی حضور داشته است. تا شرکت ایران (کشوری که رسماً فتوای قتل سلمان رشدی را صادر کرده است) در نمایشگاه کتاب، و جریانات مختلفی که در این سالها پیش آمده است همه را در برمی گیرد. در این مقالات ما با گزارشی از وقایع و عکس العمل های هنرمندان موافق و مخالف و سازشکار (در جلد تبعیدی) مواجه می شویم.
مصاحبه های بصیر نصیبی با مجلات و رادیوها در توضیح وقایع و وضعیت بغرنج ی که پیش آمده، بسیار مفید است و از ابهام قضایا می کاهد و بسیار آگاهی دهنده است. «با اجازه آقای فلینی» کنایه از جایزه فلینی ، جایزه ایست که یونسکو (به کوشش احسان نراقی) برای عباس کیارستمی به خاطر فیلم «طعم گیلاس» ارزانی داشت. «با اجازه آقای فلینی» بصیر نصیبی را انتشارات سنبله، هامبورگ، آلمان، سال 2000 در 198 صفحه منتشر کرده است.
***
«راه کن از قندهار می گذرد» شامل مجموعه مقالات پراکنده بصیر نصیبی در خلال سالیان، در افشای هنرمندان حکومتی و سینمای صادراتی و زد و بند پشت پرده دولت ها برای برگزاری جشنواره ها و دادن جوایزی به سینمای ایران و ترمیم چهره قاتل رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی است. اگر کتاب قبلی بیشتر در انتقاد به عباس کیارستمی بود، کتاب دوم به سینمای مخملباف و تسخیر جشنواره ها (کن) توسط فیلم هایی نازل و نژادگرایانه و غیر انسانی (سفر قندهار) می شود.
بصیر نصیبی در این کتاب به بحث "بازگشت" که سوژه ای رایج در بین هنرمندان داخل و خارج بود می پردازد و در کنار هنرمندانی مانند پرویز صیاد که ترجیح می دهد در آمریکا همبرگر فروشی کند تا به ایران برگردد و هنرمند حکومتی زیر تیغ سانسور شود می ماند. او به هنرمندانی مانند رضا علامه زاده که علیرغم سابقه مبارزاتی خود، فیلشان یاد هندوستان کرده و خواهان کسب مجوز برای ساختن فیلم از سفارت ایران می باشند انتقاد می کند. بصیر نصیبی که اکنون سی سال است در تبعید به سر می برد راهی برای بازگشت و زد و بند و ساخت و پاخت و فیلمسازی برای «جمهوری دروغ ها» نمی بیند. به قول بورخس او با تبعیدش دری را برای همیشه بسته است و قلمش را در راه افشای جنایت کاران و هنرمندان حکومتی به کار انداخته است.تبعیدی را بازگشتی نیست.

در «راه کن از قندهار می گذرد» بصیر نصیبی طی مقالات متعدد و مختلف به بررسی نظرگاه هنرمندان داخل کشور و تغییرات و مقاومت و یا احیاناً سازشکاری هایشان می پردازد و به ماجراهای پشت پرده و چگونگی گردانندگی کنسرت خوانندگان در خارج از ایران (به طور مثال گوگوش) و جشنواره های فرهنگی رژیم در خارج از کشور، هیچ سازشی از قلم ناقد او در امان نیستند.
«نقش زن در سینمای جمهوری اسلامی» عنوان یک سخنرانی است که پژوهشی مفید و گویا در این زمینه است و بصیر نصیبی نشان می دهد چگونه در دو رژیم ، سینمای ایران از زن استفاده ابزاری کرده است. در رژیم گذشته با نشان دادن پر و پاچه و قر کمر رقاصه ها، زن به صورت ابزار خوشی و لذت نمایانده می شد و ارزشهای انسانی او را حذف و نفی می کردند و در رژیم اسلامی نیزارزش های انسانی و حقوقی زن توسط حکومت دینی حذف و انکار می شود اما چون نمادی از نیمی از جامعه توسط سینماگران حکومتی (غالباً زن) و به منظور همگرایی با ارزش های سنتی - دینی، در سینما و تلویزیون مورد استفاده ابزاری قرار می گیرند.
بصیر نصیبی در خلال مقالاتش مدام به نقش پیشروی هنرمندان و روشنفکران ایرانی در مقاومت در برابر فاشیسم اشاره دارد. او برای یادآوری مدام جمهوری تمامیت خواه اسلامی را با فاشیسم و نازیسم دوره هیتلر مقایسه می کند. بصیر نصیبی بارها این جمله هانا آرنت اندیشمند آلمانی را بازگو کرده است: " شکل گیری حکومت های خودکامه بدون حضور روشنفکران کوته بین و حقیر ممکن نیست. این گونه روشنفکران، در عمل به رژیمی خدمت می کنند که مدعی مبارزه با آنند." «راه کن از قندهار می گذرد!" درسال 2002 و در 202 صفحه توسط انتشارات سینمای آزاد در (زاربروخن) آلمان منتشر شده است.



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?