دیروز صبح، چشم از خواب نگشوده، خود را در ته چاهِ سیاهی دیدم.
سیاه و عمیق.
برای بیرون کشیدنم، هیچ طنابِ نجاتی نبود مگر دستانم.
پنجه در دیواره ی سنگی انداختم، سنگ سخت بود. نرمشی نمی پذیرفت و به خود راهم نمی داد. با چنگ و دندان خود را به سنگ و گِل اویختم. ناخنهایم شکسته بود. پوست انگشتانم رفته بود. گوشتِ دستانم بیرون زده بود.
از صعود به قله های آلپ و اورست و هیمالیا و نپال سخت تر بود.
دیگر شب شده بود هنگامی که سرانجام خون چکان توانستم خود را از آن چاهِ سیاهِ نومیدی بیرون بکشم.
هر روز همین بساط است.
از اولِ صبح تا آخرِ شب.
Libellés : poetry
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 1:20 PM
