هر وقت کتاب می خوانم اگر برایم جالب باشد یادداشت برمی دارم، دو بار، ده سال پیش، در دو شماره آوای زن، یادداشت هایم منتشر شد ناگهان متوجه شدم که آوای زن، آوای زنان نیست، پشت چهره ی زنان، احزاب و اهداف و مردان پنهان شده اند، میل به انتشار کارهایم را در آوای زن به کل از دست دادم. خوشبختانه الان وبلاگ وجود دارد و اینترنت وجود دارد و دیگر نیازی به همکاری با آوایی زنانه با اهدافی صد در صد سیاسی و بسیار مردانه نیست. چیزی که در اینجا می خوانید همان دو شماره است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ