ورمر

شعر نیستم
نغمه نیستم
فقط خطم و نقشم
یک تابلوام
آنقدر واقعی ام
که به پایم خواهی افتاد
آنقدر واقعی ام
که سرٍ سفره کنارت خواهم نشست

از تو الهه ای می سازم
فرشته و مادر هر دو تویی
بانو و کنیز هر دو تویی
کودک و مادر هر دو تویی
هم پیامبری و هم مرید
هم گرسنه ای و هم نان روزانه ای
همه و همه
بی هم و با هم

با هم جغرافیای جهان را کشف می کنیم
خانه و مردم
کوچه و خیابان
همه تویی

در میانٍ دستانٍ من
تا ابد جاری هستی
مانند آب و شیر و شراب
کوزه آنقدر عمیق است که هرگز از تو پر نخواهد شد
خمره آنقدر گود است که از تو سیر نخواهد شد
تو مرا جاری می کنی
رها و سیال می شوم

هم نانم و هم نانوا
نانٍ امشب را برایت خواهم پخت
آنقدر از تو پرم
که برای ابد از تو حامله ام
فرزندان ترا به دنیا خواهم آورد
و چشم به راهٍ آینده خواهم ماند
چشم به راهٍ توام
دارم طلوعٍ ترا در آینده
در میان تابلوهایم رسم می کنم