vendredi, octobre 28, 2005
می دانیم که ایران یک کشور شرقی است و به خوبی هم می دانیم که ایران یک کشور اسلامی است. نمی خواهم پرحرفی کنم ولی فقط می خواهم بگویم که قرن هاست در این کشور زن و مرد از هم جدا بوده اند و سکس هم موضوعی ممنوع است. خوب در جامعه ای که زن و مرد شناختی از هم ندارند و سکس هم از گناهان گبیره است اندیشیدن به جنس مخالف هم ممنوع است و حرف زدن بدون اندیشه درباره ی موضوعی ممنوعه به بیانی پر از رمز و راز می انجامد یعنی گاهی نویسنده ای می خواهد چیزی را بیان کند که ممنوع است بنابر این از استعاره استفاده می کند. موقعیت فجیع شاعری را در نظر بگیرید که نه می تواند راجع به سیاست بنویسد و نه از دین و فلسفه حرفی به میان بیاورد و تنها راهی که به نظرش می رسد بیان طبیعت است و یا نوشتن شعری عاشقانه. و عشق هم که ممنوع است! اگر به قرن های قبل برگردیم می بینیم که شاعران ایران در شرایط خفقان به ناچار نشسته اند و فقط راجع به آب و هوا و توصیف چهار فصل نوشته اند و یا خواسته اند شعری عاشقانه بگویند ولی شاعر نه تجسمی از بدن زن داشته است و نه اجازه اش را داشته به بدن زنی بیندیشد و نه زنی مقابلش بوده است. در نتیجه شعر برخی از شاعران ایرانی در وصف چشم و احیانا طره ای از موی یار بوده است. مجسم کنید شاعر محروم و دلتنگ را که راهی میکده شده است و پسرک ساقی، جامی برایش ریخته است و شاعر با نگاه کردن به چشمان مورب پسرک ترکمن، شعری سروده است و برای معشوقه مونث خویش فرستاده است. تازه این وضعیت شاعر است، مردم عادی که حتا این امکان را هم نداشته اند. این عدم شناخت از جنس مخالف باعث شده است که ایرانیان به نحو مبتذلی پایین تنه ای فکر کنند. همین جا مشخص کنم که منظورم از پایین تنه ای اندیشیدن به معنای سکس نیست. بعداً در مورد فرق سکس با پایین تنه ای اندیشیدن بیشتر توضیح خواهم داد. ولی ببینید با خودمان تعارف نکنیم ما ایرانیان ملت عقب افتاده ای هستیم. در مملکتي که جامعه و دولتش مدام پايين تنهي مردم را کنترل ميکند و هنوز در آنجا به جرم زنا مجازات اعدام و سنگسار وجود دارد، در يک چنين کشوري، طبيعي است که آدمها با پايين تنهشان زندگي ميکنند و با پايين تنهشان فکر ميکنند و با پايين تنهشان مينويسند و با پايين تنهشان ميخوانند و با پايين تنهشان نظر ميدهند ديگر. پس برای مبارزه با سانسور و همچنین مبارزه با سکس اندیشی رایج، لطفاً همه ی کلمات حذف شده از لغتنامه های فارسی را به وضوح بنویسید
پیش از این راجع به آداب درست نویسی و شقه کردن کلمات حرف زده بودم. یک پیکر عظیم را نمی شود یک باره نفله کرد ولی وقتی کلمات شقه می شوند ناگهان در بین یک کلمه ممکن است چندین و چند آلت تناسلی مذکر و یا مونث پیدا شود که فوری بایست اینها را حذف کرد. این شقه کردن و سپس حذف اعضایی از این پیکر زبان باعث می شود که ما در برابر خود موجود معلول و الکنی داشته باشیم . سپس برای توضیح کاری که با زبان انجام داده ایم به سفسطه و مغلطه کاری بپردازیم و خلاصه بار معنا و جان کلمه را بگیریم و از همه چیز "معنازدایی" کنیم و با این شیوه ی سانسور کردن، از زبان لاشه ی تکه تکه شده ای بسازیم و این کارٍ قصابان زبان است. برای مبارزه با این معلولیت ذهنی و زبان، ما به یک خودسازی نیازمندیم. پس اول برای تمرین با خط درشت بنویسید: کسوف، ورشکستگی، سکون، مسکونی، تاکسی، کسالت، کسادی، واکس، نکیرومنکر
یک - هیچ نگذارید که آن آلت تناسلی ای که در درون این کلمات هویدا شده است با آن تفکر رکیکی که در خلال قرون در مغزتان چپانده شده است شما را آزار بدهد. و نگذارید که فکر بیمار و معیوب شما در کلمه ورشکستگی یک آلت تناسلی پیدا کند. جلوی کج فکری و بدخیالی و افکار پایین تنه ای خود را بگیرید و برای این امر خود را عادت دهید که کلمات و عبارات را شقه شقه نکنید
دو - همزمان با نوشتن، به مفهوم یکپارچه ی این کلمات فکر کنید و آن کلمه را با صدای بلند تکرار کنید تا شاید روزی از شبح شوم تابوهای کهن خلاصی یابید
تعداد این کلمات سکسی بدون سکس، بسیار زیاد است. تازه ما فرهنگ و زبان دیگران را هم پیش از آن که بفهمیم سکسی می شنویم. پس بنویسید: اکیرا کوروساوا، کستا گاوراس، کسه گین، هاراکیری، کیریسمس، کستاریکا
لطف کنید و گاف نکنید و موقع نوشتن روی کاف ها یک سرکش اضافه نگذارید که بشود گاف
پس ننویسید: اگیرا کوروساوا، گوستاو گاوراس، کاسگین، هاراگیری، کریسمس، کاستاریکا
خیلی دردناک است که در ژاپن یک سامورایی برای حفظ آبرو و شرف خویش، خود را با ضرب شمشیر از پای در بیاورد و شکم خود را پاره کند و روده های خود را بیرون بریزد و شما پیش از هر چیز به آن آلت تناسلی مردانه ای که در کلمه ی خودکشی این مرد ژاپنی یافته اید گیر بدهید و بخواهید با اضافه کردن یک سرکش به کاف، قضیه را رفع و رجوع کنید و اصلا چرا یک ایرانی بایست در کلمات بیگانه هم آلت تناسلی خود را پیدا کند؟ در این رازی است که فهمیدنش کار یک روز و یک شب نیست. به هر حال همزمان با نوشتن این کلمات سکسی و پر از آلات تناسلی، آن کلمات را با صدای بلند تکرار کنید و همچنان به معنای این کلمات هم بیندیشید و سعی کنید از آن مفهوم پایین تنه ای که ایرانیان برای هر "چیزی" می سازند دور شوید.
اگر در فضای سالم و در جامعه ای باز و بدون عقده رشد یافته بودید و اگر آموزش جنسی دیده بودید و یا حداقل نام آلات تناسلی خود و جنس مخالف خود را یاد گرفته بودید و کاربرد آنها را هم آموخته بودید هر کلمه ای نمی توانست برای شما معنای سکسی داشته باشد. رفتار ایرانیان با زبان، مانند کودکان و تازه بالغان با مسایل جنسی است. در حالی که برخورد فرد بالغ با سکس و زبان از نوعی دیگر است و با این همه توهم و معناگذاری همراه نیست. درست است که برای بسیاری از مسایل دیر شده، ولی برای آموزش هرگز دیر نیست. خود را آموزش بدهید که هر چیزی را به نام خود صدا کنید و برای نوشتن نیز کلمات مناسب را بیابید و به کار ببرید. بعدها بیشتر درباره ادبیات اروتیک خواهم نوشت.
البته فراموش نکنیم که لحن در نوشته نقش مهمی را ایفا می کند و لحنی که شما برای بیان افکار خود برمی گزینید نیز بسیار مهم است. از قدیم گفته اند: "بشین و بفرما و بتمرگ یک معنا دارد" و این راست است. بنابراین برای نوشته ی خود کلمه ی مناسب را انتخاب کنید تا بی دلیل به نوشته ی خود لحن توهین آمیز و پرخاشگرانه و یا رکیک نداده باشید
در این سالهای اخیر برای مبارزه با سانسور نوعی ولنگاری و شلختگی در زبان به وجود آمده است. کلمات مردانه و زبان روسپی خانه و عبارات اراذل و اوباش (مگر زبان ولنگ و واز روسپی خانه، زبانی مردپسند نیست؟) بسیار مد شده است که البته این امر را می توان یک نوع عصیان و دهن کجی به سانسور شدید داخل کشور دانست. اما اینجا این سئوال مطرح می شود که آیا یک زبان بدون سانسور تا بدین حد ولنگار و وقیح و بیمار و پرعقده است؟ پس عقده گشایی ها و دهن کجی ها را با ادبیات اروتیک به اشتباه نگیرید. ما پس از عبور از این عقده گشایی ها، برای بیان نیازها و امیال خود به زبانی عمیق و گسترده و امروزی نیاز داریم. آزادان و آزادگانی که همگام با زمان حرکت می کنند و از طرح مسایل خود نمی هراسند و در جستجوی دنیایی بهتر راهی روسپی خانه ها نمی گردند، این مردمان نو، این زبان آزاد و نو را خواهند ساخت
Libellés : censure























