نمایشگاه
ملانکولی سه ماه در گراند پله برقرار بود که با عجله آن را دیدم. دریایی بود پر از تابلو و مجسمه و کتاب و اسناد و اشیاء تاریخی. خیال داشتم چند خطی درباره اش بنویسم که حالا می بینم "
مالیخولیا و هنر" به برلین سفر کرده است.
دادا را بارها دیدم و چند خطی درباره اش نوشتم که با مطلب آقای امینی نجفی "
سفر دادائیسم به دور دنیا" زمین تا آسمان فرق دارد چون تفاوت در شیوهء نگاه کردن مان به جهان است . نگاه من نمی تواند بدون دیدن نمایشگاه، داوری و قضاوت کند و نگاه ایشان با ورق زدن کاتالوگ انگلیسی به داوری و قضاوت و غر زدن می نشیند! چند اجرای جالب دیدم که می خواستم و می خواهم درباره سه نمایش یا سه دیکتاتور:
تیتوس آندرانیکوس و
لیر شاه و
کالیگولا چیزی بنویسم و وقت نیست. پنج شنبه در حالی به کمک مسکن خودم را سر پا نگه داشته بودم، بعد از کار، با عجله رفتم و نمابشگاه
جان لنون را در
شهرک موزیک دیدم و عجیب کارهای
بیتل ها و آثار تجسمی و طرح ها و چینه گذاری
یوکو اونو، همسر ژاپنی جان لنون به دلم نشست ولی کو وقت که دو خط در این باره بنویسی؟ درباره
شارلوت پری یان که حتماً خواهم نوشت. حتا اگر شده دو خط... و متاسفانه
بونار را هنوز ندیده ام و همین طور نمایشگاهی از تابلوهای
انگر را در موزهء لوور... وقتم کم است و کارم زیاد. حلالم کنید. در اولین فرصتی که فراهم شد دو خط درباره شان می نویسم