دیشب رفته بودم به تئاتر تماشای اجرایی نوظهور از هملت. روح ناآرام پدر هملت که ظاهر شد به تو فکر می کردم. هملت داغدار پدر شد و من به تو فکر کردم. وقتی هملت پدر اوفیلیا را کشت به تو فکر کردم و وقتی اوفیلیا به سوگ پدرش نشست به تو فکر کردم. به جملات اوفیلیا که می کوشید پس از مرگ پدرش زندگی کردن را از نو بیاموزد. آیا من زمانی زندگی کردن را بلد بودم؟ آیا زندگی کردن را از یاد برده ام؟ آیا زندگی سرانجام چهره ی سپید خود را به من نشان خواهد داد؟ مادرم اوفیلیا حق داشت: زندگی کردن را باید آموخت. تو زندگی کردن بلد نبودی. تو زندگی نکردی. تو فقط مردی. لحظه لحظه. از تولد تا پایان همگی رنج بود. مثل شمعی که آب شود. مثل شمعی که تا می تواند نورانی باشد و نور بپاشد تا تمام شود. وقتی بازیگری زهر در گوش بازیگری دیگر ریخت و قتل شاه یا پدر هملت را نمایش دادند به تو فکر کردم. زندگی ناهموار و تلخ ترا کشت. چگونه میشود انتقام مرگ ترا از زندگی گرفت؟ وقتی هملت و برادر اوفیلیا تا پای مرگ با هم جنگیدند به تو فکر کردم. وقتی گرترود ، مادر هملت ناخواسته جام مرگبار و زهر آلوده را سر کشید به تو فکر کردم. سه ساعت با هملت بین "بودن و نبودن" بین هستی و نیستی و بین زندگی و مرگ گذراندم و به تو فکر کردم. به تویی که بودی و دیگر نیستی. وقتی هملت زخم خورده و زهر دیده روی صحنه تمام کرد به تو فکر کردم. آخرین کلماتش: "... و دیگر سیاهی است." باز هم به تو فکر کردم. مادرم خودت خوب می دانی ... دیگر سیاهی است...