هیچ کاریش نمی شود کرد. از هر طرف بروی باز مجبوری بچرخی و بچرخی تا خودت را به میدان آزادی برسانی. آزادی چیزی است که نمی شود از آن گذشت، چیزی است مثل اکسیژن و تو نیاز به تنفس داری و هوا سخت آلوده است و ترا به نفس تنگی می اندازد. به تو آدرس غلط می دهند و مسیر را اشتباهی می روی و در نیمه راه متوجه می شوی که یا سرت کلاه گذاشته اند و یا دستت انداخته اند و خسته به عقب برمی گردی و از نو شروع می کنی. تاکنون وقت زیادی را از دست داده ای. باز ناچاری از نو شروع کنی. هر بار از نو شروع می کنی تا روزی به آزادی و آنچه می خواهی برسی و راحت آنچه می خواهی را بگویی و بنویسی و فریاد بزنی و کسی نباشد که با ترکه یا شلاق ترا ادب کند و یا دهانت را با مشت ببندد و یا با زور دهانت را ببندند. تمرین آزادی بیان چیز خوبی است که بایست روزی شروع شود و بقیه هم رعایت کنند و یاد بگیرند که دهانت را ندوزند.
از ایران دورم ولی فشار سانسور درون کشوری و مطبوعات خود فروخته اش تا حدی است که در پنج هزار کیلومتری هم آن را به خوبی حس می کنم. باندهای بسیج شده برای خفه کردن صدای افراد را هم می بینم ولی مهم نیست تا کی می خواهند آهسته و به زور خفه کنند و گنجشکهای رنگ شده ی خود را به جای قناری خوشخوان به مردم قالب کنند؟؟؟ بالاخره روزی نه چندان دور پرده ی این نمایشها فرو خواهد افتاد. از نمایشات پشت پرده و صحنه سازی ها و مردم فریبی ها حرف زدم. پس جمهوری جوایز را بخوانید و فمینیسم ما بی نوروز است را ببینید. حرفم در هر دو جا یکی است و عوض نمی شود و به آن سخت پایبندم. هنر و آزادی به راه خود می رود و نمایشات مردم فریب نیز به راه خود. راه ما از شما جداست. توجه داشته باشید که هیچکدام از این افرادی که حرفشان را زده ام نه نماینده ی هنرمندان ایران اند نه نماینده ی زنان ایران بلکه با قلدری و جنجال خود را نماینده ی هنرمندان و یا زنان معرفی می کنند. و حرف آخر این که من یکی هیچ گونه رای و نمایندگی به هیچ یک از این افراد نخواهم داد. والسلام.