این روزها من که نویسنده ای بسیار پست مدرن هستم مرتب آپدیت می شوم. تازگی ها صفحه ای ایجاد کرده ام که علاقمندانم بیایند و در آن صفحه قربانم بروند و تا یکی آمد و خوش و بشی کرد من زود آپدیت خواهم شد و این بدین معناست که من بسیار خوش خوشانم شده است. اخیراً یکی از کتابهایم که یک شاهکار بی نظیر است را بر روی اینترنت منتشر کرده ام و مرتب از قشلاق تپه های ایروان و تاجیکستان گرفته تا دهات اصفهان و لین های آبادان و حتا سیستان و بلوچستان و کابل برایم پیام می آید و کارم را شاهکار ادبیات پست مدرن ایرانی می دانند. البته کارهای قبلی ام هم شاهکار بود ولی این یکی دیگر شاهکار شاهکارهاست و من مثل سابق، هی دوست دارم راجع به خودم و کار خودم حرف بزنم و همه ی میکروفونها به طرف من گرفته شود تا من از فردیت دهاتی ام که اول مرغدانی داشت و بعد تخم مرغ فروش شد و حالا به قدقد افتاده است برایشان سخنرانی بفرمایم. فردیت دهاتی من منزوی است و با جمعیت همنوا نمی شود بلکه می خواهد با جمعیت همچون مرغدانی پدرش رفتار کند و جمع را مانند مرغدانی، همنوایی ببخشد و ارکستری از قدقدگویان جوان راه بیندازد. این فردیت بر من غلبه دارد و هی آپدیت می کند چون فردیت من مدام بی صبرانه منتظر است تا به او و همگی فردیتش نوبلی یا اسکاری یا پولیتزری و یا بوکری و یا حداقل گنکوری جایزه بدهند و نکند خبرش دیر به شما برسد.
شما مرتب روزی ده بار یا روزی بیست بار و یا روزی صدبار به سایتم سر بزنید تا از قافله عقب نمانید. بله بله! می دانم کتابم هنوز چاپ نشده و تازه چاپ بشود هم به فارسی با تیراژ صد تا سیصد جلد و در خارج هم مراسم جایزه بازی به سبک ایرونی نداریم ولی آرزو و چاخان بر جوانان عیب نیست! و شصت سالگی تازه اول چل چلی و جوانی و چاخان گویی است. فردیت من از مطرح شدن و پرحرفی بسیار لذت می برد و از بسیج مرغان خانگی و بال و پر بخشیدن به جوجکهای بلاگر به عنوان منتقد هنری نیز هیچ ابائی ندارد. مجیز و تعریف از هر جا رسد نکوست!
حالا شما به این حرفها کاری نداشته باشید. فقط و فقط هی به من سر بزنید تا آمار بازدیدکنندگانم بالا برود و در جریان اتفاقات مرغدانی هم قرار گرفته باشید. ای وای چی شد؟ چه بد! برق وبلاگستان رفت! ای وای چرا من هر چی آپ می کنم بالا نمی یام؟ ای وای آپ آپ آپ هر لحظه و هر دم آپ!
من آپ می خوام یالله! آپ! آپ!
من می خوام هر جور شده بالا بیام! آپ آپ!