در این فضای پر از ریا و تزویر و هیاهوهای بسیار برای هیچ، در دورانی که آقایان نویسنده در تبعید، همان هایی که نان پناهندگی شان را می خورند ولی آن قدر چنته شان خالی است که همه نیروی خود را بر روی مکاشفه و نمایش کپل خود یا دیگری گذاشته اند! در چنین دورانی وقتی می بینی زنی شاعر با این شجاعت و صراحت حرف می زند از این که می بینی هنوز انسان هایی هستند که به دیگری و رنج دیگری فکر می کنند و نیروی خود و اندیشه و قلم خود را در راه بهبود جهان به کار می گیرند روحت شاد می شود.