نوشتن این کلمات چه بیهوده به نظر می رسد: بنویسی در جایی خوانده ای یک روزنامه نگار مریوانی به اعدام محکوم شده است و صحت خبر معلوم نیست و صحت خبر چگونه می تواند معلوم باشد؟ طومار امضاء جمع کنی اینترنتی به کار می افتد و در سایتها و وبلاگها هوار و داد که بشتابید و امضاء کنید و بعد آیت اله حاشا می کند و عده ای از آیت الله تشکر می کنند. چندی بعد می فهمی بی سر و صدا سر طرف در جایی دیگر زیرآب کرده اند حالا چه عجله ای بود برای این سنگسار بیخود و بی شاکی؟
بیایی بنویسی مهدی خطیبی پدرش مرده است و به یاد بیاوری که سایتهایی که خود را ادبی و هنری و فرهنگی می دانند به جای اظهار همدردی و تسلیت گفتن به شخصی مانند او، در حال حاضر برای گربه های حشری ختم گرفته اند و اولین هنرشان حذف دیگری و دگر اندیشی و حفظ منافع شخصی خویش است و اصلاً در جمع عقب مانده و پر عقده ی ایرانیان انسانیت به کل دارد از یاد می رود و در نتیجه همه چیز می تواند از جانب هر فردی راست باشد و همه چیز می تواند از جانب هر فردی دروغ باشد و در این جمهوری سیاه، فرهنگ دروغ و دروغگویی چنان رشدی کرده است که دیگر همه چیز امکان دارد. وای بر ما! بر ما چه می رود؟