سال شصت و سه، رضا _ فرزند ششم خانواده _ در حالی که تکه های نان خشک را سق می زد، دیده بود که پانزده مرد سبز پوش چگونه به منزلشان یورش بردند و بعد که رفتند خانه آنها زیر و رو شده بود. همه چیز را به هم ریختند و هر چه کتاب بود با خود بردند حتی کتاب هزار و یک شب را که چند روز قبل از یکی از بچه ها گرفته بودم .

فایز را گرفتند، بعد از چند ماه حبس انفرادی به ده سال زندان محکوم شد.

انتقال فایز از گچساران به زندان عادل آباد شیراز مصیبتی بود برای مادر. هر هفته هفت ساعت باید می رفت برای ملاقات پسر ، چهار سال بدین منوال گذشت، تا تیر ماه شصت و هفت که فایز را برای مرخصی طولانی و چهل روزه به خانه فرستادند. بعد از این مرخصی چهل روزه و از مرداد همان سال هر هفته که مادر برای ملاقات می رفت به نحوی بوسیله زندانبانان دست به سر می شد و بر می گشت. پنج ماه کار مادر رفتن به درب زندان عادل آباد و برگشتن بی نتیجه بود.

"خانم میرین قبرستان دارالرحمه به این آدرس و این قطعه را پیدا می کنین، خودشون راهنماییتون می کنن، برای دریافت لباسها و وسایلشون هم بعدا مراجعه کنید"

این جواب زندانبان به مادر بود در آذر همان سال _ شصت و هفت _ البته به همراه نصایحی از این دست که مراسم نگیرید، سر و صدا نکنید و ....و مادر که دیگر چیزی نمی شنید.

و الان نوزده سال از آن سال می گذرد. چند سال بعد پدر دق کرد و مرد، بچه ها بزرگ شدند و لی هنوز هم حسرت یک مراسم کوچک را برای برادر بزرگ در دل دارند.

در کدام مسلک و آیین، کسی را به حبس محکوم میکنند و در همان حبسی که چهار سالش را نیز گذرانده، بدون اینکه خبری از دنیای بیرون داشته باشد و جرمی جدید مرتکب شده باشد، بی خبر اعدام می کنند و شبانه به خاکش می سپارند و پنج ماه بعد به خانواده اش_ آنهم اینگونه که به مادر من گفتند _ خبر می دهند؟

فایز سیدی پور متولد 1340 در سوق از استان کهگیلویه و بویر احمد و اعدام در زندان در مرداد 1367

مهستی عزیز نمی دانم چرا این را برای شما فرستادم، اما فکر می کردم که باید به کسی می گفتم.

_____________________