نصفه شبی پاسداره نشسته توی وسایلم. توی دفترام. توی کتابام. نشسته بود و دفتر خاطراتم را می خووند. هی سرش را می برد توی کمدم و توی وسایل شخصی ام. وقتی توی کیفم رو گشت و از توی تقویمم عکس یه مرد قلچماق را درآورد مثل قیصر به من براق شد و پرسید: "این کیه؟"
گفتم: "یه نویسنده! ..." ترسیدم بگم آمریکای لاتین پرونده ام چاق تر بشه! آمریکای لاتین محل تولد چریکای دنیا بود دیگه! گفتم:" یه نویسنده اسپانیایی!" امروز می دونم با آدم نفهم و گاو بایس مثه خودش حرف زد. گاو چه می فهمه "نویسندگی" یعنی چی؟ (با پوزش فراوان از حیوان مفید و سخاوتمند و ارجمندی مانند گاو. تجربه نشان داده است که نوشته های من توسط گاوها و گاوبازبه خوبی ها فهمیده نشده است!)
امروز اگر همین اتفاق دوباره بیفته به پاسداره می گم:"خواننده اس! گیتارم خوب می زنه!"
پاسداره یه نگاهی به من انداخت و یه نگاهی به عکس مارکز، ترش کرد، عکس را برد جلوی چشاش. انگار دید فتوکپی یه. پس یعنی از یه روزنامه یا مجله برداشتم. با همون قیافه پر اخم و باد عکس را گذاشت توی تقویم و اینجوری شد که عکس گابریل گارسیا مارکز از پرونده مبارزات سیاسی من حذف شد.