خوب که نگاه کنی مثل آن اولی، هیچ نعریفی دقیقی برای تبعید ندارد بلکه فقط تأیید مافیای چپ قلدر کم سواد - که خود را همه کاره، از جمله نویسنده هم می داند - را برمی گیرد و بس.
این ها با تهمت و افترا و ترور شخصیت برای خود اعتبار می خرند وگرنه کارهایشان نه از لحاظ پژوهشی معتبر است و نه از لحاظ هنری. فقط به قلدری و زور رگهای گردن زنده اند. در نوشته هایشان نه متدولوژی دارند و نه از نظریه پردازان چپگرا خبری هست و نه لزومی می بینند کاری را تا ته بخوانند تا استدلال نظر بدهند.
اینها خود را خدایانی مانند زئوس می پندارند!

آخر کجای رمان من نوشته که میترا پناهنده است؟ و چرا میترا و یا هیچ آدمی حق ندارد حس یک لحظه درماندگی اش را در روزی خاص بیان کند؟ در خیالپردازی هایش می خواسته دنیا را تغییر بدهد و الان در غربت با کوچکترین مشکلی از پا درمی آید و همینطوری کجدار مریض ادامه می دهد مثل زندگی ما که دوره می کنیم شب را و روز را و هنوز را! مگر شما قهرمان ترازدی یونان هستید که هرگز در زندگی تان لحظات ضعف نداشته اید؟ یعنی شما هرگز در زندگی تان انسان نبوده اید؟ انسان با همه ی ضعف ها و شکوهش؟ انسان با همه ی تضادهای درونی اش؟ و شما دروغگویان پر مدعای ساکن آلمان، آیا شما به عمق فقر در دل فرانسه آگاه اید که از نبودن حمام که چه عرض کنم از شنیدن بی خانمانی و توی کوچه خوابیدن بی خانمانها به خنده بیفتید؟
برداشت ما از ادبیات و تعریف ما از ادبیات یکی نیست. ما از یک جنس نیستیم. شما در درجه اول، عقاید و تعصبات و سلیقه ی حزب و یا گروه خود را مقدم می دانید در حالی که برای من اول ادبیات و هنری بودن اثر است و باقی بحثها به دنبالش می آید. هیچ چیزی را حس نمی کنم از دست داده باشم. پس از چهارده سال دیشب همان مرغ یک پای عجول اولیه را دیدم. از تأخیر چهارده ساله در خواندن چنین متنی هیچ نادم نیستم و با خواندنش هم هیچ چیزی به اطلاعاتم اضافه نشد.
جاعلان تاریخ دروغ وتفسیرهای قلابی خود خواهانه، صبر کردید تا چاپ بشود که نظر بدهید؟ و البته می دانم پس از چاپ هم شما به ادبیات نخواهید پرداخت بلکه باز به تعصب و سماجت خود که به قول خودتان به مرغ یک پا می ماند ادامه خواهید داد چون از این که برای قدرت و مقام مثل دیگران برایتان موس موس نکرده ام به پایتان نیافتاده ام و باج کلامی و قلمی و غیره به شما نمی پردازم خشمگین اید، مگر نه؟
راستی فتوای تنکابنی در مورد من با فتوای خمینی که کتاب سلمان رشدی را نخوانده بود و یا فتوای شما مرغ یک پای چپ چه فرقی دارد حاج آقا؟
راستش بد عادتان کرده اند حضرت آقا، من جزو روسپیان قلم نیستم. نویسنده ام. با تمام وجود نویسنده ام. من با قلم جانم می نویسم . با اشک چشم و خون دل! من با نوشتن نفس می کشم و درست به همین دلیل جوابتان را نخواهم داد چون گوش شنوا نمی بینم و جواب تان را نخواهم داد چون لزومی نمی بینم با فردی کوته فکر که مانند مرغی یک پا حرف چهارده سال پیش و یا بیست و چهار سال پیش خود را می زند گلاویز شوم. شما به شکلی کودکانه و قلدرانه لج کرده اید . من مادرانه شما را جدی نمی گیرم چون جدی نیستید ، چون فقط یک مشت عربده ی تو خالی اید.
راستش واقعیت تلخی را بریتان بگویم: اگر چپ ایران نیرومند و دانشمند و روشنگر بود ایران به دست ملاها و طالبان نمی افتاد، مگرنه؟ ضعف نیرو! کمبود دانش و استدلال! پرونده سازی برای دیگران برای حقانیت بخشیدن به خود! دیکتاتوری بیرحم و بی انصاف و رهبریت از بالا! و خودبزرگ بینی! همه ی اینها بدست به دست هم دادند و شکست خوردید و از همه بدتر اینکه هیچوقت محق نبودید و به این شکل، هیچوقت نیستید و هنوز هم نمی دانید! ببینید شما هیچ آینده ای در ایران و برای ایران ندارید! هیچ!
گفتمان مردسالاری سنتی ایران در هر کجا که باشد ضد زن و سرکوبگرانه است و مرد باید- چه چپ و چه مذهبی- روی زن را کم کند. او در خفا و پنهانی پوزش میخواهد و درعام زن را به لجن می کشد تا مردانگی قیصروار خود را نشان داده باشد. بیست یا سی سال ماندن در اروپا شما را هیچ تغییر نداده است. خشک و منجمدید! در عین حال در دنیای واقعیات، انسان تغییر می کند و زمان و زمانه در این سالها به ما درسهایی داده است که نظریات فسیل های حزب توده و چپ منجمد ایران پاسخگوی آن نیست؟
گفتمان مردسالارانه و از موضع قدرتی که شما برگزیده اید به مجرد کوچکترین انتقادی خود را در خطر می بیند، چرا؟ شما مرا به یاد جمهوری اسلامی و استدلال هایش می اندازید. شما حتا حد خودتان را هم نمی دانید. توجه داشته باشید که من سیبای تواب نیستم . شما هم هیچ حقی به گردن دیگر انسانها حق ندارید که مدام دیگران از شما پوزش بخواهند. شما هم مثل یک آسیاب بادی پوشالی و توخالی هستید و خر خود را با استدلالهای توخالی و توجیهات توخالی پیش می برید و برای خود چنان مقام معظمی قائل هستید که بی شباهت با مقام معظم ولایت سفیه در ایران نیست و گرنه این قدر زود خود را در مواجهه با خطر نمی دیدید. بزرگ بزرگوار هم هست. بزرگ هرگز تنگ نظر نمی شود. بزرگی در به دست گرفتن موضع قدرت نیست بلکه در وسعت فکر و اندیشه و رفتاری است که نمی بینم.
من اگر جای آن آقا بودم خجالت می کشیدم از ضعف و سانسور و پوزش ینهانی ایی که خواسته ام و بعد بسیج دیگران واقعاً شرمنده می شدم. ولی متاسفانه شما بزرگ نیستید و اینها نشانه اش است. کافیست یکی نوشته شما و ایشان را بخواند تا به لیست مافیای چپ و افراد مورد تأیید شما که لزوماً بهترین نویسنده ها هم نیستند پی ببرد. بزرگ نیستید. نویسنده نیستید. قدر نوشتن را نمی دانید. به قول ساعدی شما کانون "نه نویسندگان" اید! نوشتن در مورد تبعید نه نوعی ایدئولژی که نوعی دکان شماست. راستی بدون دکان تبعید و بودجه و امتیازاتش چه خواهید کرد؟
راستی شما که همه را رد می کنید و نفی می کنید ولی به غیر از روضه خوانی و نهی از منکر، امر به معروف یا تصویر مطلوب و دوست داشتنی شما از این تبعید چنسیت؟ مثال بزنید! نفی کردن ناخوانده که هنر نمی باشد؟
یادتان باشد تبعید سرقفلی ندارد و یک چهره ی باسمه ای ندارد و هر نویسنده ای داستان خاصی را زندگی می کند و روایت می کند که شبیه دیگر داستانهای از پیش داوری شده و یا عام نیست. گمان می کنم تا همینجا برای شما و سردبیر فوتبالیست تان که رفته بود یک تنه از زن تواب پریشانحالی نسق بگیرد و شما را شادان کند کافی باشد!
گرد و خاک کنید! قلدری کنید! از فرصتی که برای خودنمایی و نشو و نما و تجدیدچاپ مقالات بادکرده ی خود پیدا کرده اید حداکثر استفاده و مثل همیشه از فرصت سوء استفاده را بکنید! سانسور کنید! حذف کنید! تلفن ها و ای ام اس هایتان را به کار بیندازید! از تمام نفوذ خود برای بایکوت کردن استفاده کنید!
نمی ترسم! برایتان بازارگرمی هم نخواهم کرد. اینها را همین جا و برای خوانندگانم می نویسم. چون خوانندگان من هوشیارتر و بیدار فکرتر از دار و دسته شمایانند! برای خوانندگانم می نویسم تا در جریان باشند!
آقابی محترم، من مرغ یک پا نیستم . من یک نویسنده ام از شرافت قلمم در برابر هر نوع سانسور و حذف و ارعاب و ترور شخصیت و تهدید و بایکوت دفاع می کنم. مرا از چه می ترسانید؟ من آنچه را که باید از دست داده باشم از دست داده ام . در زندگیم جز نوشتن چیزی ندارم و درست به همین دلیل هیچ باجی هم ندارم که به شما بپردازم. شنیدید؟ برویبد پی کارتان! چون هیچ باجی در کار نخواهد بود!