رفته بودم تئاتر به عشق آن نمایش زیبا و عمیق و پر از عشق "تقسیم ظهر" اثر پل کلودل، کنارم زن و مردی بلژیکی نشسته بودند که پیش از نمایش کمی گپ زدیم و تا فهمیدند ایرانی هستم. زن توی دلم را خالی کرد و گفت:" در این روزها، بازگشت به ایران خطرناک است!"
و من فکر کردم :" مگه تازگی خبری شده؟"

از پیش تصمیم گرفته بودم نه تلفن و نه اینترنت، مثل یک دوره ترک اعتیاد، طرف هیچکدام نمی روی ها! فقط تئاتر و آفتاب و گردش و سالاد و آبمیوه و بستنی و شربت نعنایی خنک و آرامش. ولی آن زن با حرفهایش در مورد احمدی نژاد و انرژی هسته ای پاک توی دلم را خالی کرد. فردا صبح در کافی نت، نگرانی و انتظار هر نوع خبری را داشتم جز سفر بی بازگشت خسرو خوبان.
خسرو جان، پیش از ترک سرزمین تئاتر یک گل صورتی - که به هیچ زبانی نمی دانم نامش چیست - را به آب روان سپردم. خودت می فهمی چون حالا در آن سوی رود ایستاده ای و پیامم را می گیری. جمعه شب که به تئاتر رفتم، پیش از دیدن "برزخ" کاری متأثر از یکی از سه بخش "کمدی الهی" دانته به کارگردانی رومئو کاسته لوچی، یاد ترا هم با خود به برزخ بردم چون تو الان در برزخی، یا بایست برزخ را طی کنی که برسی به بهشت گلهای صحرایی خوشبو.
بی تعارف در بدرقه ات کلماتی نوشته ام چون از تو دو خاطره خوب و نادر دارم که خواهی دید. یادت همیشه نیک و گرامی باد رفیق! تسلیت فراوان به همسر و فرزندان و یارانت!