سلام پل عزیز،

این اولین نامه ایست که برایت می نویسم. باید پیش تر از اینها برایت می نوشتم ولی... مرا به خاطر همه ی تاخیرها ببخش. دیروز، یعنی دیشب "از آن اوقاتی بود که می ترسیدم با خودم تنها بمانم." حس تنها ماندن با خود و از خود ترسیدن را تو چه خوب می شناسی. رفتم به تئاتر و نمایشی از تو به روی صحنه بود. "تقسیم ظهر"! چطور توانستی درون انسان را همه ی فراز و نشیب هایش و حس ها و امیال و ضعف هایش را این گونه و به این زیبایی و با شعر تصویر کنی؟ صدای روحم را، در کلماتت شنیدم، و آن همه ظرافت در منبت کاری کلام را که به موسیقی شبیه بود. پیش از این از تو جز چند قطعه و چند شعر و چند نامه چیزی نخوانده بودم. مرا ببخش که دیر شناختمت. و باز مرا ببخش که دیر خواندمت. و مرا ببخش که زود خودمانی شدم و مردی که دو قرن پیش به دنیا آمده و پیش از تولدم فوت کرده است را پل عزیز خطاب کردم. یک دفعه برایم عزیز شدی، مثل پاره ای از وجودم، با چیزی در آن ته ته های وجودم حرف زدی که مرا از پا درآورد. هر وقت به دیدن مجسمه های کامیل می روم هم از حضور این همه زیبایی و دیدن شعر مجسم عاجز می شوم. زیادی زیباست. پل عزیر، نمایش دیشب عالی بود، بازیگران کمدی فرانسز نمایش ات را به خوبی اجرا کردند و واقعاً سنگ تمام گذاشتند.
چهار نفر بر روی کشتی، بین آب و هوا، بین زندگی و مرگ، در برزخ تن و روح بر روی اقیانوس هند شناور بودند. آن دو چه زیبا صحنه های عاشقانه را بازی کردند، زیبا بود، چقدر دوست داشتن یکدیگر و پیوستن دو تن به همدیگر، زیبا بود. زیادی زیبا بود. پل، آن ته ته های روحم شاد شدم که تو و کامیل وجود داشته اید و این همه شعر و عشق و زیبایی را برایمان میراث گذاشته اید. برای "تقسیم ظهر" و خورشید درخشانی که به ما نشان دادی و برای این که آفتاب ظهرت را با ما تقسیم کردی از تو متشکرم. پل، آقای کلودل عزیز مرا ببخش که ترا دیر شناختم و تشکر مرا برای آن همه زیبایی که دیشب نثارمان کردی بپذیر. مرسی پل عزیز
Paul Claudel