mercredi, février 03, 2010
داستان ضحاک ماردوش
تمام دیروز به ضحاک فکر می کردم. ضحاک کابوس دوران کودکی ام بود، مردی با مارهایی بر دوش! فرمانروایی، پادشاهی با دو مار مغزخوار بر روی شانه هایش! اهریمن بر شانه هایش بوسه زده بود و به جای بوسه اهریمن ماری روییده بود. مارها گرسنه بودند و هر روز مغز جوانان غذایشان بود. پس هر روز دو جوان قربانی می شد، تا مارها سیر شوند و آرام بگیرند و ضحاک زنده و برقرار بماند.
در اسطوره های کهن، معمولاً زنان اسیر دیوها می شوند و در بند گرفتار می مانند اما مغزها از آن پسران و مردان است! اما در روزگار من، زنان و مردان بسیاری، مغزها و قلبهایشان قربانی ضحاک خون آشام شد. چند ماه پیش وقتی قلب ندا را با گلوله ای نشانه رفتند به این فکر کردم که ما زنان با چشم دل می اندیشیم و برای همین به اشتباه گمان می برند که ما رقیق القلب هستیم.اژدهای امروز، زن و مرد نمی شناسد، تیرش قلب دختران جوان و مغز پسران جوان را نشانه می رود و خوراکش خون است تا این استبداد هزاران ساله دوام بیابد و همیشه در بر یک پاشنه بچرخد.
جمعه گذشته، وقتی مغز دو جوان خوراک ضحاک شد، با خود فکر کردم تا سقوط این اژدهای استبداد چقدر مانده؟ و روز فرمانروایی جوانان و اندیشه ی نو چه زمانی فرا خواهد رسید؟
تا کی ما بایست قصه ضحاک مار به دوش بنویسیم؟
تا کی بایست از خون جوانان وطن لاله بدمد؟
تا کی نیروی جوان مملکت خوراک پیران مستبد شود؟
کاوه آهنگر کجاست؟ چه زمانی کاوه قیام خواهد کرد و با کمک مردم کاخ استبداد این هیولای چندهزارساله را تسخیر خواهند کرد؟
چه وقت ضحاک زمانه را در کوه های دماوند به بند خواهند کشید؟
- راستش نگرانم! می ترسم باقی متهمان را در جشن بیست و دوم بهمن شان و به مناسبت پیروزی انقلاب شکوهمندشان به دست جلاد بسپارند، و غمشان مانند بهمنی دگر بر سر ما هوار شود!






















