mardi, mai 11, 2010
بیلی باد
بیلی باد یک داستان جذاب مطلقاً مردانه است و همجنسگرایی و عشق به هم جنس در آن موج می زند. حکایت شمس و مولانا نیست بلکه کشش تن است به تنی دیگر در یک کشتی جنگی. همجنسگرایی آشکار و خفته و یا سرکوب شده و یا انکارشده در بیلی باد حادثه آفرین است و سرانجام این جوان رعنا را به کام مرگ می کشاند.
اپرای بیلی باد میزانسن های گروهی زیادی دارد که گاهی شصت یا هفتاد روی صحنه اند و آواز می خوانند و همین مستلزم گردانندگی دقیقی است. بیلی باد ظرافت و زیبایی خدای گونه مانند جیمز دین دارد که ایفای این نقش کار هر کسی نیست البته بیلی باد را جوان آمریکایی تنومندی اجرا می کرد که برای نقش زیادی درشت بود و از هنر بازیگری هم بی بهره و یا کم بهره بود. اما چشم ها را که می بستم صدای زیبای باریتون خواننده مرا به اعماق دریا می برد و گاهی همین کافیست انگار.
راستش برای فراموشی اعدام پنج تن جوان رفته بودم ولی مرگ بیلی باد، و اعدام او بر فراز عرشه و حلقه دار آویختن بر گردنش و او را به بالا فرستادن و دست و پا زدنش در هوا، بار دیگر اسطوره جوان کشی و سهراب کشی را برایم زنده کرد گرچه شورش نهایی ملوانان در پایان تسکین دهنده است.






















