jeudi, juillet 08, 2010
نازنین مریم

نازنین مریم، درست یک سال پیش در یک چنین روزی ما را ترک کردی و به سفری ناگذشتنی رفتی، رفتی به دنیای آنسوی آینه ها. چه شاد و پرنیرو و رنگارنگ بودی و چه تلخ و سیاه ترکمان کردی.تو که رنگهایت همه شاد و گرم و آتشین بود، آنقدر نیرو داشتی که گمان می بردم مراسم یادبود همه مان را در آژکا یا فیاپ برگزار می کنی، ... و آن وقت در دورانی که رفتن به تظاهرات، جزوی از زندگی روزمره مان شده بود، چگونه ناگهان تار و سیاه شدی و بریدی و رفتی؟
در بحران تظاهرات گسترده از یک سو و سرکوب مردم ایران از سوی حکومت خودکامه از سوی دیگر، چرا انسانی که معتاد نیست و قرصی نیست ناگهان صد و چند قرص بخورد تا به زندگیش خاتمه بدهد؟ آن قرصها را از کجا آورده بودی؟ و چرا صورتت کبود بود؟ چرا؟ چه شد که از زندگی تا این حد بیزار شدی و یا چه شد که تا این حد از زندگی بیزارت کردند؟ و چرا نگفتی؟ چرا با جمع آوری امضا و باران ایمیل آنقدر خود را مشغول می کردی تا نفهمی زندگیت از کجا و چگونه ویران شده است؟ چطور در آن روزها که بیش از هر وقت به وجود فعال تو نیاز بود به فکر خودکشی افتادی؟
آیا می شود به روایت انشای آن آقا بر سر مزارت، هم عاشق بود و هم خوشبخت و سعادتمند، و هم خانواده داشت و از سوی دیگر یک باره به این شکل ناگهانی و فجیع به زندگی خاتمه داد؟ روز به خاکسپاری از سیر تا پیاز، حتا از قیمه بادمجان شام آخر را هم گفت و نگفت چرا خود را کشتی؟ با مرگ خود چه پیامی برای ما داشتی؟ چه درسی از مرگ تو باید بگیریم که هنوز نگرفته ایم؟
نازنین مریم، دیگر تاب مراسم پوشالی و ازدحام را ندارم، دیگر نمی توانم، نع! دیگر نع! صله ارحام و تور پرلاشز دیگر نع! امروز در سالگرد مرگت، تنهایی به گورستان رفتم و دو گلدان یکی صورتی برای تو و یکی سفید برای مادرم که در دوردستها مرد را بر سنگ مزارت گذاشتم.






















