گاهی
زندگی به گردبادی می ماند؛
جریانی تندی که از روبرو می آید،
هر چه تلاش می کنی کنترلت را حفظ کنی نمی شود،
می خواهی بایستی اما با زور ترا به عقب هول می دهد.
هر چه بیشتر تلاش می کنی تا بر این جریان غلبه کنی،
با نیروی بیشتری،
ترا محکم تر پس می زند.
اما اگر
زندگی
فقط همین گردباد باشد
و بیخودی نیرویت به باد برود
و ویرانت کند؛
آن وقت؟
پس ؟!؟
Libellés : poetry
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 6:40 PM
