samedi, mai 02, 2015
شعرهایی از کتاب «پیش از غرق شدن» لیلا فرجامی
همزاد
آن بید آبی رنگِ جنگل مجنون
که از خون هابیل ها روییده بود
همزاد من است
ریشه هایش آه های دراز زمین اند
پیچک های تاریک الفبایش الیاف ممتدی
که گرد ساق ها و ستون ها دویده اند
معجزه اش اما نیم کردن ماه نیست
باری اگر نبود
زمین گوی یک وری می شد
و نیروی جاذبه فشار کمتری بر اشیاء شناور داشت.
گاهی دستهایش را دریغ که می کند
میوه هایش طعم جدایی زودرسی می گیرند
آسایشی در کوتاهی سایه ی ظهرش نیست
و آینه ای اگر برابرش باشد
هیچ غریزه ی سبزی تکثیر نمی شود
یک کلاغ ولگرد
بر سرم لانه کرده ست






















