samedi, janvier 09, 2016
طاهره، طاهره عزیزم: نامه های غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی
چهل و یک نامه عاشقانه از ساعدی به طاهره در طول سیزده سال

طاهره ی عزیزم
گذشت روزگاران اگر همه چیز را کهنه و فرسوده می سازد بر آن چه که بین من و توست، سایه ی پوسیدگی و مرگ نینداخته است. هنوز همه چیز بین من و تو جوان و سالم و شکوهمند است. به یک نوع همدلی و همزبانی رسیده ایم. حرف همدیگر را می فهمیم و احساس می کنیم که صمیمیت ما بی رگ و ریشه نیست. و اگر دیگران چنین چیزی را باور نکنند ما دو تا باور کرده ایم. بی هیچ آلایشی با همدیگر ساخته ایم و اجر و مزد ان را از لذتی که دنیای صفا و دوستی به هر دو تایی مان می بخشد گرفته ایم.
لحظه های تند و تیز عاشقانه تمام می شود، امیدواری های بی نتیجه به نتیجه می رسد یا نمی رسد. به هر صورت همه چیز را پایانی پیش می آید و آدم ها احساس می کنند وجود دیگران برای شان جهنمی است. چرا که درنیافته اند و نرسیده اند و دست خالی مانده اند. ما این صمیمیت را بی هیچ نظری برای هردو نفرمان نگه داشته ایم.
پذیرفتن واقعیت های وجود همدیگر، چنین هدیه ای را به ما بخشیده است، خیال بافی ها را کنار گذاشته ایم همین هستیم و همان که بودیم. همه را تا امروز نگه داشته ایم. لذت دوستی کمتر از لذت عشق نیست. و ما بی آنکه عشق را فراموش کرده باشیم به دوستی هم رسیده ایم. چه چیز ما از هم جدا و سواست. کودکی را با هم اغاز کرده ایم و من چه بسا در این خیال می روم که با هم زاده شده ایم و بزرگ شده ایم. ما اگر جدا از هم بزرگ سالیم و حتی پیر،کتار هم مثل دو کودک سرمست زندگی و شادی های زندگی می شویم.
امید می بندم که این صفا و صمیمیت هیچ وقت پایان نپذیرد. من در راه سختی تلاش می کنم و از خیلی لذت ها چشم می پوشم. و تو به خاطر من و با هر نیت و روش من اگاهانه می سازی. این بزرگترین لذت و پاداش من است.
تو اگر تا دیروز محبوب و عزیز دل من بودی، امروزه روز علاوه بر اینها دوست یکرنگ و فداکار من هم هستی. تو خیلی چیزها یاد خواهی گرفت، کتاب ها خواهی خواند. زیرا برای مجاهدت در راهی که پیش گرفته ایم بیش از همه دانایی لازم است و آگاهی. و من که حالا برای چندمین بار از تو جدا می شوم تا باز با کاغد و قلم در بیفتم این امید را هم دارم که تو پناه همیشگی من باز به انتظار من خواهی نشست.
به امید روزی که تلاش های ما پر ثمر گردد.
دست ات را می بوسم.
غ






















