چشمان بیدار- مهستی شاهرخی: گزارش یک آتش نشان از محل فاجعه پلاسکو: به ما هم اطلاعات صحیح نمی‌دهند

 
 

چشمان بیدار - مهستی شاهرخی


All rights reserved - Contact: mahasti_shahrokhi(at)hotmail(dot)com

 
 

samedi, janvier 21, 2017

گزارش یک آتش نشان از محل فاجعه پلاسکو: به ما هم اطلاعات صحیح نمی‌دهند





یکشنبه, 22 ژانویه 2017 شیما شهرابی
دیشب را تا صبح همان‌جا گذرانده، میان نخاله‌ها و آوارها، ضایعات و نخاله جمع کرده و آنقدر اشک ریخته که صدایش درنمی‌آید. آتش نشان یکی از کارخانه‌های خودرو سازی است و به‌ خاطر وضعیت بحرانی «پلاسکو» از طرف فرمانده عملیات شرکت‌شان به منطقه حادثه معرفی شده‌اند، می‌گوید: «کار زیاد است، هر چه نیرو برود کم است.» یک الله اکبر بلند می‌گوید و حرفش را ادامه می‌دهد: «تجهیزات کم نیست، سپاه و ارتش هر چه داشته‌اند رو کرده‌اند از کامیون و جرثقیل و.. اما موقعیت...» حرفش را نصفه نیمه رها می‌کند و از جای دیگری شروع می‌کند: «مهمترین مشکلی که الان وجود دارد ضعف مدیریت است. یکباره یک اکیپ می‌آید همه دور و برشان راه می‌افتند که قالیباف آمده، یک اکیپ دیگر راه می‌افتند رئیس مدیریت بحران است و ...، همه این‌ها کار را مختل می‌کنند. فرماندهی یکدست عملیات وجود ندارد و این رفت و آمدها هم بدترش کرده.»
با این که آتش نشان شهری نیست اما با خیلی از آتش‌نشان‌های شهر تهران رفیق است: «ما هم دانشکده‌ای هستیم و  اتفاقا پنجشنبه امتحان داشتیم. خیلی از بچه‌های تهران به خاطر اتفاقی که افتاد به امتحان نرسیدند، بچه‌هایی که بودند هم حال خوشی نداشتند، قبل از امتحان همینطور خبرها را می‌خواندیم، یک دفعه یکی از فرماندهان عملیات کرج از شدت استرس و اعصاب داغون تمام جزوه‌هایش را پاره کرد.»
آن‌ها دانشجوی دانشگاه علمی کاربردی شهرداری کرج هستند و در رشته مدیریت و فرماندهی در عملیات حریق و حوادث تحصیل می‌کنند. استادشان به خاطر وضعیت اضطراری قول داده دانشگاه ر ا مجاب کند تا از آن‌ها که به امتحان نرسیده‌اند، مجدد امتحان بگیرد اما حالا چند نفری از غایبان کلاس، غیبت‌شان طولانی شده ... او دیشب چندتایی از همکلاس‌هایش را دیده، که چشم شان پر از اشک و دست شان به کار بوده است: «یک کانال فاضلابی که می‌خواستند از آن وارد بشوند اما روی آن‌هم پوشیده شده بود. این توی پیاده روی پلاسکو بوده، داشتند روی آن را بر می‌داشتند که بتوانند وارد شوند.» چند لحظه سکوت می‌کند و  بعد نفس عمیقی می‌کشد  و می‌گوید: «آن‌جا هم بروند چیزی عایدشان نمی‌شود، حجم عظیمی از سازه‌های فلزی آوار شده و نمی‌توانند به راحتی دسترسی داشته باشند. اول باید این سازه‌ها برداشته شود تا بتوانند یک راه گربه رو بزنند.»
راه «گربه رو» اصطلاح آتش نشان‌ها در مواقع آوار برداری است: «گروه‌های امدادی نباید روی آوار راه بروند، باید صدا کنند و اگر از آن پائین صدایی شنیدند، تونل بسیار باریکی ایجاد می‌کنند و به صورت سینه خیز سراغ مصدوم می‌روند، این راه‌های کوچک و باریک را راه‌های گربه رو می‌گویند اما متاسفانه در مواقعی که آوار پر از سازه‌های سنگین و فلزی است ایجاد راه گربه رو به آسانی میسر نیست.» او تاکید می‌کند در این جور مواقع کوچکترین اشتباه ممکن است تلفات را بیشتر کند و برای خود گروه‌های امداد و نجات هم خطرناک باشد.
آتش نشانی تهران هلی کوپتر آبپاش ندارد این موضوعی است که از روز حادثه تاکنون بارها در شبکه‌های اجتماعی مطرح شده اما این آتش‌نشان توضیح می‌دهد که در موقعیت آتش‌سوزی پلاسکو، آب پاشی هلیکوپتر هم فایده نداشته: «آتش سوزی در طبقات دهم و یازدهم بود، یعنی اگر از بالا هم آب می‌ریختند، آب روی پشت بام می‌آمد، پشت‌بام سنگین‌تر می شد و آب نفوذ می‌کرد، ساختمان حتی زودتر تخریب می‌شد.»
از دوستانش شنیده که از فردا کار آواربرداری بیشتر از طریق تجهیزات لجستیکی انجام می‌شود و دیگر احتیاجی به نفر نیست. آب دهانش را قورت می‌دهد و می‌گوید: «من به معجزه ایمان دارم اما این حجم آواری که من دیشب دیدم شاید تا یک هفته هم جمع نشود.»
از حس و حال دیشب که می‌پرسم حزن صدایش بیشتر می‌شود: «روحیه بچه‌ها خوب نیست. فکر ش را بکن کسی که همیشه با هم ماموریت می‌رفتند، حالا زیر اوار است و کاری هم از دست‌شان برنمی‌آید.»
موضوعی که اما از شب گذشته تا الان فکرش را مشغول کرده غیر از همه این‌هاست: «نمی‌دانم چرا نمی‌گذارند هیچ خبری درزکند و اطلاع صحیح و درستی به هیچ‌کس نمی‌دهند، حتی به آتش نشان‌های حاضر در صحنه که در آنجا مشغول کارند. مثلا تا به یک چیز مشکوک می‌رسند فرماندهان ارشد عملیات فوری می‌گویند: چه خبره، خلوت کنید خلوت کنید، بعد دو سه نفر که معتمدشان هعستند را صدا می‌کنند که اینجا را با دست بکنید، فلان کار را انجام دهید و ... هیچ کس نمی‌فهمد این جایی که مشکوک بود، کسی پیدا شد یا نه؟» او تنها جمله‌ای که لابه لای صحبت‌های فرماندهان زیاد شنیده این است: «کاری نکنید که باعث تشویش اذهان عمومی شود.» چند بار تشویش اذهان عمومی را تکرار می‌کند و بعد می‌گوید: «می‌دانی شرط ‌های نیروی آتش نشانی شدن چیست، باید قدت بلندتر از یک متر و هفتاد باشد، سنت بین نوزده تا بیست و شش سال باشد، وضعیت جسمی سالم باشد و حداقل دیپلم داشته باشی که الان نیروها را برای گرفتن فوق دیپلم لیسانس در رشته‌ها امدادو نجات خودشان به دانشگاه می فرستند... الان چند جوان رعنا با قد بالاتر ازیک و هفتاد و مدرک تحصیلی ....» بغض امان نمی‌دهد جمله را تمام کند فقط بریده بریده می‌گوید: «می‌گویند آتش نشانی شغل نیست، عشق است، اما نمی‌دانند ما که لیسانس می‌گیریم، مدرک مان را ارائه نمی‌دهیم. لیسانسه‌ها فقط باید روزکار باشند و اگر روزکار شویم، حقوق مان نصف می‌شود، واقعا آتش نشانی شغل نیست....»
برگرفته تز ایران وایر

Libellés :




<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?