samedi, août 16, 1997
در حاشیه اولین فستیوال تئاتر ایرانی در پاریس
جشنواره پاریس شد بهانه ای برای بالا رفتن از شانه های نحیف ما، و بعدش از آن بالا سطل های لجن را بر سر ما سرازیر کردن و مدام خود را بالا کشیدن. ار همان وقت بود که تصمیم گرفتم در مورد تحولات تئاتر ایرانی در خارج از کشور ساکت بمانم و سکوت اختیار کنم. مرا با بنگاه های شادمانی و دکان های "تبعید" و به به ها و چه چه های رفیق بازی های ایرانیان کاری نیست. تئاتر در جایی دیگر و به شکلی دیگر به وجود می آید. "در فواید خاموشی" خداحافظی من با تئاتر ایرانی در هجرت است.





Libellés : Théâtre






















