ونسان وان گوگ

گل خورشید سوخته است
اما آفتاب گردانی شعله ور شده
شب آبی شده و خرمن ها نورانی
درخت سبزی اش را با آبی درآمیخته

دیوار کافه نارنجی است
سقف کلیسا نارنجی است
دیوار زرد شد
آسمان لاجوردی است
کهکشان آتش گرفته
گوش من خونی شد

آسمان پر از خورشید شده
درختها ارواحی سرگردان اند
اتاقم کوچک ست
بند کفش هایم پاره ست
از گوشم خون می چکد

تا انفجار زمین و کهکشان چیزی نمانده
گلهای درشت بنفش و آبی می کشم
کلاه حصیری به سر دارم
گوش خود را با دستمالی بسته ام
هیچ وقت ندارم
روزی یک تابلو می کشم


آفتاب گردان های نورانی می کشم
سرم پر از رنگ است و نور
گوش خود را بریده ام
تا به مهربانی زنی روسپی را پاسخ گفته باشم
هیچ وقت ندارم
باید تابلو بکشم

تا انفجار زمین چیزی نمانده