mercredi, août 13, 2008
شعری از ماندانا زندیان برای محمود درویش

« بیست سطر دربارۀ عشق سرودم
و به خیالم رسید
که دیوار محاصره
بیست متر عقب نشسته است
محمود درویش
برای « محمود درویش » که در وطن خویش نوشت :
« تبعید فقط یک جغرافیا نیست،
من هر جا که باشم تبعید را بر دوش میکشم،
همچنان که وطنم بر دوشم است. »
مثل نسیم
از آبهای جهان برخاستی
و شعر شدی.
عشق، چشم به راه آرامش توست
مرگ برای پروازت رشته های نور می بافد
و خاک
قلبت را گرم می کند.
چه آرام تر سبز می شدی
اگر صلح
اینگونه بیقرار
بر شانه های زمین
اشک نمی ریخت.
بیست مرداد یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت
ویژه محمود درویش






















