سالهای اول تبعید، در غربتِ گرفتهی لندن، سال نو مسیحی که نزدیک میشد، بچه ها کاج میخواستند که چراغانی کنند. من میگفتم خفه، کاج مال خارجیهاست، ما ایرانی هستیم! بچهها میزدند زیر گریه که چرا «هُویک اینا» میخرند؟ آنها هم که ایرانیاند. سرشان داد میزدم که آنها ارمنی هستند. بچه ها گریهکنان میگفتند «خوب ما هم ارمنی هستیم!»مینشستم چهار ساعت برایشان فرق مسیحی و مسلمان را توضیح میدادم و برای فریبشان دم از مسلمانی هم میزدم! بچهها میگفتند پس خودت اگر مسلمانی، چرا مثل مادر بزرگ نماز نمیخوانی؟ عصبانی میشدم میگفتم خفه! کاج خبری نیست.
# posted by
Mahasti Shahrokhi : 6:21 PM
